تا به حال اثبات شده است بهترین راه مقابله با کودتاچیان آن است که با سلاح خودشان به سمتشان حمله ور شویم. پس همچون روزهای اول پس از انتخابات ده شب به روی بامها می رویم و الله اکبر می گوییم. حتی ساعت 9 شب 22 بهمن که هرسال این کار را تلویزیون تبلیغ می کند.

تنها کافی است همین یک شب در میان الله اکبرها از شعارهای “یاحسین میرحسین” “ننگ بر دیکتاتور” و امثالهم استفاده کنیم.

انشاءالله که شعار ساعت 9 شب 22 بهمن الله اکبر پیروزی باشد.

باشد تا بعد…

توجه: الله اکبر نه شعاری اسلامی است و نه ربطی به دین دارد. شعاری است که پشت هر دیکتاتوری را می لرزاند.

ضمنا دوستان مطبوعاتی خوب می دانند یک نشریه چقدر باید خرج کند تا در تمام روزنامه فروشیها در بهترین مکان گذاشته شود.

راستی! این نشریه سند واضحی است از این که چه کسانی از التهاب اوضاع کشور سود می برند.

مصطفی کواکبیان امشب در مناظره تلویزیونی با شریعتمداری فقط از منطق و قانون حرف زد و با فن زیبای مناظره ای که در اختیار داشت شریعتمداری و مجری برنامه را تا سرحد جنون پیش برد و خیلی ظریف اثبات کرد امثال شریعتمداری به دنبال اغتشاش و نا آرامی اوضاع کشور هستند و به همه فهماند که ادعای علی مطهری واهی نبوده است. وقتی پیشنهاد تشکیل مجلسی را داد جهت ایجاد وحدت و رسیدن به مواضع مشترک میان نخبگان و شریعتمداری صراحتا گفت با این کارها مخالف است و وقتی به او اثبات کرد که خود او و همفکرانش حتی زیر بار حرف رهبر هم نمی روند، یک نگاه ساده و با انصاف می توانست یک آفرین بزرگ به دبیرکل حزب مردم سالاری بگوید.

ولی از این سو بگویم و از تندروهای سبزپوشی که خطر آنها از تندروهای اقتدارگرا بیشتر است. کسانی که هویت و لباس و نماد «ما» را به یغما برده اند و حال ما یعنی اصلاح طلبان را حتی به رسمیت نمی شناسند. به راحتی به خاتمی به جهت قبول داشتن نظامی که عمر خود را صرف بالندگی آن کرده محکوم می کنند و تندترین توهینها را نثار مصطفی کواکبیان می کنند که با تمام وجود سعی دارد پایگاه اصلاح طلبان را در مجلس و از آن مهمتر کمیسیون امنیت ملی حفظ کند.

صبح تا شام بدترین اوصاف را در مورد تندروهای سالهای 57 تا 70 می کنیم و خود در تندروی دست همه آنها را از پشت بسته ایم.

به عنوان کوچکترین اصلاح طلب با تمام وجود از مصطفی کواکبیان به عنوان یکی از سربازان صدیق اصلاحات قدردانی می کنم و برای چندمین بار از دزدان هویت سبز اصلاح طلبان خواهش میکنم هویت مستقلی برای خود انتخاب کنند و راه اصلاحات را به انحراف نکشند. عقیده شما تا زمانی که به کشور و نظام و زحمتکشانش آسیب نرساند محترم است ولی تکرار می کنم که این تندرویها از صد کودتا برای ما گرانتر تمام می شود.

باشد تا بعد…

القصه که امروز خبر یک انفجار در خیابان شریعتی را شنیدم. همچنین خبر ترور یکی از متخصصین هسته ای را که برخی آن را به معترضین نسبت داده اند. ضمنا امریکا هم به شکلی جدی تهدید به حمله نظامی کرده است. اقتدارگراها و غوغاسالاران نیز شدیدا به تشویش جامعه کمک می کنند و حرف حرف اسلحه و اعدام است. اینها فقط شرایط یک کشور را به ذهن راه میدهد و آن هم عراق است.

عراق تجربه تلخی است که مردم آن هنوز دارند تاوان بی برنامگیهای خود را می دهند. بیایید کمی دست از تعصب برداریم، کمی واقع نگرانه تر بیانیه موسوی را بخوانیم، کمی دقیق به جملات مرد بحرانهای 9 روز یک بار گوش کنیم و حتی بشنویم که امثال مطهری چه می گویند.

یادتان هست یک سال پیش را که می نوشتند از این که پشیمانند از نایستادن پشت خاتمی؟ از جبهه گرفتن علیه او؟ پس چرا باید اشتباهات خود را تکرار کنیم؟

چرا نباید به آرام شدن اوضاع کمک کنیم تا روزنامه هایمان دوباره منتشر شوند؟ چرا نباید اوضاع طوری شود که ایدئولوگهای ما از زندان آزاد شوند و آنها راه را به ما نشان دهند نه چند وابسته همچون مخملباف و سازگارا که کارنامه هردوی آنها پر از مردم ستیزی و منفعت طلبی و نان به نرخ روزخوری است؟

باشد تا بعد…

2- حجت الاسلام والمسلمین مهدی کروبی

3- حجت الاسلام والمسلمین سیدمحمدخاتمی (کبیر)

4- حضرت آیت الله علی اکبر هاشمی رفسنجانی

5- حضرت آیت الله موسوی خوئینی ها

6- حضرت آیت الله العظمی یوسف صانعی

7- حضرت آیت الله العظمی طاهری

لیست بالا کسانی را نمایش می دهد که از این پس من فقط به دعوت، فراخوان، دستور یا فتوای آنها پایم را از خانه بیرون می گذارم و در تجمعات و گردهماییهای جنبش شرکت می کنم.

دلایل:

1- کودتاچیانی که 20میلیون رأی را جعل کردند به راحتی می توانند تجمعات جعلی ایجاد کرده و برای اعضای فعال جنبش دام ایجاد کنند.

2- افراد مذکور به دلیل مسوولیتهای اجرایی که در دست داشته یا دارند، شرایط را بسیار بهتر از بسیاری از خارج نشنینانی می دانند که به عقیده من تا این لحظه جز ضرر برای ما هیچ چیز نداشته اند.

3- علاوه بر کودتاچیان بر هیچکس پوشیده نیست که دولت امریکا ترجیح می دهد دولت احمدی نژاد روی کار باشد و هر حمایت دولتی هم که از جنبش ما می شود ضربه غیر مستقیمی است که قشر سنتی جامعه را از ما دور می کند و خوراک تبلیغاتی رسانه میلی را تأمین می کند.  اینترنت در اختیار امریکاست و اگر چشم بر صفحه مانیتوری بدوزیم که معلوم نیست خوراک آن توسط چه کس یا کسانی تأمین می شود به راحتی بازیچه دست امریکا و کودتاچیان خواهیم شد.

2 نکته: اول این که بنده به شخصه به تمامی سایتهایی که خود را حامی جنبش سبز معرفی می کنند به غیر از کلمه و ارگان رسمی احزاب اصلاح طلب مشکوکم و دوم این که صفحه فیس بوک میرحسین، رهنورد و کروبی معلوم نیست دست چه کسانی است و من هرچه در بین اعضای ستاد(اعم از مرکزی، 88، کمیته جوانان، اطلاع رسانی و…) پرس و جو کردم نه خبر از گردانندگان این صفحات داشتند و نه خبر از اداره کنندگان سایتهای مذکور.

ضمنا: به تمام دلایلی که در بالا ذکر شد من شعاری را که این 7 نفر تأیید نکنند تکرار نخواهم کرد.

توجه کنید: هرگاه این موارد رعایت شده است یک حماسه رخ داده است همچون 25 خرداد، عزاداری شهدای جنبش، تشییع آیت الله منتظری، نماز جمعه سبز و هرگاه رعایت نشده است جز آبروریزی و انحراف هیچ چیز نداشته است.

اگر برخی افراد را نام نبردم یا به این دلیل بود که در زندان بودند یا هنوز هستند یا اینکه افراد تندروئی هستند. فکر میکنم همین 7 نفر کفایت کند.

باشد تا بعد…

تمام نکات مضحک این مصاحبه بی ارزش به کنار. ابطحی چند پیام داد:

1- خوراندن قرصهای خاص به خود را تکذیب نکرد. پس از سه بار سوال مجری در مورد چیز دیگری صحبت کرد.

2- نگفت تقلب نشده. گفت نمی شود 11 میلیون تقلب کرد. یعنی این تقلب نبود. چیز دیگری بود.

3- گفت تمام دوستان دیگر ما که در سلولها هستند هم با من موافق هستند. محیط سلول باعث می شود آدم به نتایجی برسد.

عطریانفر هم در مورد دکتر مهاجرانی گفت که اگر ایشان هم ایران بودند (یعنی مسلما در زندان) حرفهایی را می زدند که من می زنم.

باشد تا بعد…

از اين رو ملت ايران بايد از تيزهوشي مقام معظم رهبري و سربازان با نام و بي نام ايران كه اين كشور را از اين مسئله نجات دادند تشكر كند. (این یکی دقیقا مرا یاد اعترافاتی می اندازد که نبوی از طرف ابطحی ساخته بود)

ابطحي با اشاره به حضور خود در برخي راهپيمايي‌هاي غيرقانوني خياباني تاكيد كرد: كار بدي كردم كه در راه‌پيمايي‌ها شركت كردم ولي كروبي به بنده گفت كه ما با اين راي كم نمي‌توانيم مردم را به خيابان‌ها دعوت كنيم. ولي خود برويم تا به نوعي اعتراضمان را نشان بدهيم.

البته بنده طرفدار رياست جمهوري احمدي‌نژاد نبودم ولي زماني كه 11 ميليون در انتخابات فاصله ايجاد شد به عنوان كسي كه طرفدار مردم‌سالاري هستم اين مسئله را نپذيرفتم و با اين موضوع جلوي فضاي رشد مدني را گرفته و به فرهنگ و تاريخ ايران خيانت كرده‌ام.

همه صحبت‌هايي كه معاون دادستان مطرح كرد، بنده قبول داشتم.

بنده اعتراف مي‌كنم كه بخش عمده‌اي از سفرهاي خاتمي به عنوان سفرهاي تبليغي بود كه اين سفرها بتواند توجهات را معطوف به وي كرده و خاتمي را تنها شانس پيروزي در انتخابات ايران مطرح كنند.

مه ما در مصاحبه‌هاي مختلفي گفته بوديم كه در بدترين شرايط بين يك تا دو ميليون بيشتر امكان تقلب وجود ندارد.فلذا مي‌گفتيم كه اگر بتوانيم از اين ميزان عبور كنيم كانديداي ما در انتخابات پيروز مي‌شود.

در واقع صداهاي جامعه متوسط به بالا را مي‌شنيديم و در واقع اين توهم،‌توهم بزرگي بود كه موسوي پيدا كرده و احساس مي‌كرد كه تقلب 11 ميليوني امكان پذير است.

ابطحی عزیز! از پیامهای طنازانه زیبایت ممنونیم.

باشد تا بعد…

سالها فیلم محاکمه سانسور شده خسرو گلسرخی را به نام بیدادگاه شاه به ما نشان داده اند. چه بگویم؟

آنچه در فیلم محاکمه او واضح است این است که او هرچه دلش خواست گفت. اجازه داشت حداقل در دادگاه از عقایدش بگوید. راست بگوید.

امروز چه کرده اند با محمدعلی ابطحی که در نوجوانی در زندانهای شاه لب به اعتراف نگشود ولی امروز در زندانهای نظام جمهوری اسلامی که سالها برایش جنگیده است، چنین مجبور به اعتراف می شود؟ ترس از جان؟ ترس از خانواده؟ یا…

نمی دانم. نمی دانم. باید باور کنیم که یکی از نزدیکترین دوستان سیداحمد خمینی، معاون و رئیس دفتر محبوبترین رئیس جمهور ایران، رئیس موسسه گفتگوی ادیان، کسی که محبوبترین چهره را از یک روحانی میان جوانان ساخت، خائن است؟ واقعا توقع دارند باور کنیم؟

نه! این دست و پا زدنهای قبل از غرق شدن است. چقدر تلخ است تکرار تاریخ و چه شیرین است نوید پیروزی که از همین تکرار شنیده می شود.

ابطحی عزیز، میردامادی گرامی، رمضانزاده دوست داشتنی، عطریانفر مقتدر، صفایی فراهانی مدبر و دیگر عزیزان در بند ما! تا جایی که می خواهند اعتراف کنید، مردم آن چیزی را می شنوند که از چشمان شما به گوش می رسد.

باشد تا بعد..

ولی در شرایطی که دیروز دخترت باران ابراز خوشحالی می کند که با هیچ سریالی قرارداد ندارد و با جدیت می گوید با این صداوسیما همکاری نخواهدکرد، واقعا خجالت ندارد که شما هنوز مقابل دوربین این نهاد لجن پراکن و دروغ پرداز و جنایتکار حاضر می شوی؟

اخوی! غیرت را کمی از دخترت یاد بگیر. شاید در این شرایط بشود دلیل نافرمانی باران را از شما در برنامه رشیدپور فهمید.

باشد تا بعد…

قضیه مرغ بریان میان دیس است که خنده اش می گیرد و ما که باید در این وضعیت خون گریه کنیم.

باشد تا بعد…

لازم نیست بگم. معلومه که دلمون تنگ شده. یک سال نبودی. ولی عجب یک سالی را نبودی. این یک سال از دستت رفت. مخصوصا سه ماه آخرش.

نبودی که ببینی “خانه ات را به جرم سبزی” آتش زدند. مگر نمی دانی؟ خانه ها باید شیشه ای باشند. “اصلا چه معنی داره خونه بخواد سبز باشه؟”

راستی! “مدرست” را هم گرفتند. می گویند ترویج سکولاریسم می کرده. خوب شد نیستی!

دکتر! امروز” درد مشترک ” همه ما یک دکتر است. دکتر که چه عرض کنم!

انقدر “هامون” ها را به جرم فکر کردن گرفته اند که شهر هامون بی هامون است و اوین دریای هامون.

راستی داداشی! “پری” هم داشت دکتری جامعه شناسی می خواند. دیگر فهمیده بود از کجا آمده و آمدنش بهر چه بود. ولی او را هم گرفتند.

آقا رضا! امروز همه “کیمیا”ها را گشت ارشاد می گیرد. بی مروتها! اگر رضای این کیمیاها نبودند شما کجا بودید؟

امروز هیچ دو خواهری غریب نیستند. قریبند. متحدتر از آنچه فکر کنی. رهبران جنبشند. این یکی را کاش بودی و می دیدی.

دخترهای ما امروز تندر را هم پشت سر گذاشته اند. همه جهانیان چشم به دختران ایرانی دوخته اند که چگونه برای حقشان فریاد می کشند. فریادی از جنس سکوت.

جنبش ما امروز برای عادل مشرقی و اکبر هم جا دارد. به زبان همه سخن می گوید. غصه نخور.

با همان اتوبوسها که شبانه عراقیها را می بردند، امروز عراقیها شبانه جوانان ما را به شکنجه گاه می برند. روزگار غریبی است.

حمید هامون! خاطرت هست از خداوند یک معجزه می خواستی؟ امروز مردم ما همه خود یک معجزه هستند.

باشد تا بعد…

فکر می کنم جمع آوری این شعارها در جنبش مدنی سبز ایران می تواند حرکت مهمی باشد که بنده سعی می کنم به عنوان عضو کوچکی از این جنبش قدمی در این راه بردارم.

امیدوارم شما عزیزان نیز از طریق ایمیل و کامنت مرا در تکمیل این گنجینه ارزشمند یاری نمایید.

متذکر می شوم برای پیروی از رهبر اصلاحات و احترام به مسالمت آمیز بودن جنبش، از درج هرگونه شعاری که مفهوم مرگ داشته باشد اجتناب می کنم.(هرچند چنین شعارهایی اساسا در میان جنبش طرفداران زیادی ندارد)

شعارهای دوران تبلیغات:

انتخاباتی:

موسوی، موسوی خدانگهدار تو، قلب تمام ملت صندوق آراء تو

موسوی، موسوی، حمایتت می کنیم

درود بر خاتمی، سلام بر موسوی

ارتش سبز ایران، همینه همینه

اگر تقلب بشه ایران قیامت می‌شه

موسوی، موسوی، پرچم ایران منو پس بگیر

ننگ ما، ننگ ما، وزیر فرهنگ ما

می جنگیم، می میریم، پرچمو پس می گیریم

انقلابی:

رأی ما یک کلام، نخست وزیر امام

یک کلام، والسلام، نخست وزیر امام

بسیجی واقعی/همت بود و باکری

مذهبی:

یا حسین، میرحسین

سلام بر سه سید حسینی، خاتمی و موسوی و خمینی

روحانی واقعی/منتظری صانعی

فانتزی:

احمدی بای بای، احمدی بای بای

لالا لای لای، لالا لای لای ، احمدی نژاد دیگه خدانگهدار

بسیجی سی جی تو بردار و برو

یه هفته، دو هفته، محمود حموم نرفته

دکتر برو دکتر

خبر جدید هفته، محمود گرمابه رفته

هرچی جک و جواده، با احمدی نژاده

احمدی کم آورده، ناموس وسط آورده

رئیس جمهور بیکاره، میره سبزی میکاره

احمدی احمدی، سیاستو رها کن، سبزی فروش وا کن

امشب حرم محمود چاخان یار ندارد – نمودار ندارد، نمودار ندارد

دو دو تا، 10 تا، امشب میشه 15 تا

تورمو نن جون مهدی فهمید، این کوتوله نفهمید

هاله نورو دیده تورمو ندیده

هاله نور می بینه، مردمو کور می بینه

موسوی نازنین، جومونگ ایران زمین

جومونگ ایران زمین، احمدی رو زد زمین

مناظره به پا شد، احمدی کله پا شد

تورم پر، گشت ارشاد پر، دروغ پر، دزدی پر، احمدی پر، احمدی که پر نداره خودش خبر نداره

شعارهای دوران اعتراضات:

اعتراضی:

این شصت و سه درصد که میگن کو؟

موسوی، موسوی، رأی منو پس بگیر

خس و خاشاک تویی، دشمن این خاک تویی

با این همه هیاهو/رسانه ملی کو؟

احمدی! به گوش باش/ما مردمیم نه اوباش

نترسیم، نترسیم، ما همه با هم هستیم

24میلیونو، یالا نشونم بده

دروغ گو..دروغ گو … شصت و سه درصدت کو!؟

رأی مارو دزدیدن، دارن باهاش پز میدن

دولت کودتا/استعفا استعفا

کشته ندادیم که سازش کنیم،  صندوق دست خورده شمارش کنیم

گفته بودیم اگر تقلب بشه ایران قیامت می‌شه

دولت کودتا ننگ به نیرنگ تو

ایرانی با غیرت، حمایت حمایت

دیکتاتور دیکتاتور، این آخرین پیام است، ارتش سبز ایران آماده قیام است

خونی که در رگ ماست/هدیه به ملت ماست

ما اهل کوفه نیستیم/پول بگیریم بایستیم

سهراب ما نمرده/این دولته که مرده

برادر شهیدم، رأیتو پس می گیرم

ننگ ما، ننگ ما، صدا و سیمای ما

موسوی، کروبی، اتحاد اتحاد

می جنگم، می میرم، رأیمو پس می گیرم

دانشجوی شهیدم راهت ادامه دارد

مذهبی:

الله اکبر (عمدتا روی پشت بامها)

ما اهل کوفه نیستیم حسین تنها بماند

نصر من الله و فتح قریب/ننگ بر این دولت مردم فریب

انقلابی:

خمینی کجایی، موسوی تنها شده

بهشتی کجایی، موسوی تنها شده

توپ، تانک مسلسل. دیگر اثر ندارد… به مادرم بگویید، دیگر پسر ندارد

فانتزی:

تقلب یه درصد، دو درصد، نه پنجاه و سه درصد

هاله نورو دیده، رأی مارو ندیده

پلیس ضد شورش، محمودو ببر بشورش

مسلما این لیست بسیار ناقص است و باز هم تأکید می کنم که امیدوارم با کمک شما عزیزان تکمیلش کنم.

باشد تا بعد…

هاشمی در خطبه دوم تک جمله هایی داشت که اگر خوب به آنها دقت کنیم خواهیم فهمید که جنبش سبز ایران چنان پشتوانه ای دارد که می توان یقین داشت آینده ای جز پیروزی در انتظار آن نیست.

اگر دوست دارید می توانید فایل صوتی کل خطبه دوم را از اینجا دانلود کنید یا گوش کنید.

[audio=http://atighe.ir/hashemi2.mp3]

من برخی از این تک جمله های طلایی را اینجا می آورم تا آنها که باید ببینند، از دستشان ندهند:

1- (امام موسی کاظم) همیشه در فشار، تحت سانسور، تحت نظر یا در تبعید یا در زندان که در آخر کار هم با اون وضع در زندان به شهادت رسیدند.

2- خداوند انشاءالله به همه ظالمین به جنایاتی که می کنند در دنیا و آخرت عقابش رو نازل بکنه و به همه مظلومین، اونهایی که در راه حق به ظلم مبتلا می شوند خداوند صبر و اجر عنایت بکنه. ما تسلیت عرض می کنیم به همه انسانهای شیفته حق.

3- در این خطبه ها بخاطر شرایطی که می دونید شما در اینجا و خیابانهای اطراف و کل این منطقه هست خواهش می کنم شعار ندید. (سعی در اعلام حضور معترضین در نماز جمعه)

4- خوب الحمدلله در انتخاباتی که انجام شد و تمام شد ما خیلی خوب شروع کردیم. رقابت خوبی شکل گرفت. مقدمات خوب انجام شد.

5- مردم امیدوار شدند به آزادی کامل در انتخابات و حضور بی سابقه ای واقعا از خودشون نشون دادند.

6- در این شرایط که همه چیز آماده یک افتخار بزرگ بزرگ برای کشور ما بود، که این افتخار رو ما باید به مردم بدیم. یعنی این حق مردمه. مردم بودن که خوب آمدن و رکورد حضور پای صندوقهارو مردم شکستند.

7- ای کاش اون شرایط تا امروز ادامه می داشت و امروز ما سربلندترین شرایط رو نتیجه انتخابات هم هرچی می خواست باشه در دنیا می تونستیم داشته باشیم. ولی اونجوری که می خواستیم نشد که من عرض می کنم.

8- شما این حرفهایی که از من می شنوید از کسی دارید می شنوید که از پیش و لحظه شروع مبارزات که امام راحلمون آغاز کردند، لحظه لحظه همراه انقلاب بوده. و تا امروز. صحبت از 60 ساله. ما می دونیم امام چی می خواستند.

9- امام حتی وقتی در مبارزاتشون وقتی پیشنهادی می آمد که از اسلحه استفاده بشه، از ترور استفاده بشه با فلان حزب همکاری بکنیم، می فرمودند اونی که من میخوام مردمند. (اشاره به ایستادن با اسلحه جلوی مردم)

10- مردم اگر همراه با باشند ما همه چیز داریم.

11- اونی که انقلاب اسلامی بود همان راه اسلام بود. که اول مردم را با میل خودشون و اعتقاد خودشون بیارن پای کار. این هنر بزرگ امام بود که موفق شدند.

12- مردم چنان آگاه شدند که اونهایی که سنشون اقتضا میکنه میدونن که مردم چطور تو خیابونها آمدن.

13- همین خیابونهای پر از نیروهای حامی امام و معتقد به همراه امام کمر دولت بسیار مغرور و متکبر رژیم پهلوی رو که اون موقع از ارتجاع و شرق و غرب کمک می گرفت و بخاطر گرون شدن نفت هم انبار پولش پر بود هرکار میخواست می تونست بکنه ولی این مردم اومدن و اونچنان ابهت مردم اونهارو گرفت که ول کردن رفتن و اینجور پیروز شدیم.

14- امام مبنای فقهی و همه چیزشون این بود که حکومت اسلامی بدون حضور مردم نمیشه.

15- (روایت مستند از زبان امام که مبنای استدلال امام بود): خود علی ابن ابیطالب می فرماید که یه روز پیغمبر در یکی از همان روزهایی که پیغمبر نگران روزهای آینده بود سال آخر عمرش به علی ابن ابیطالب گفته (بعد از غدیر) این ولایت مال توست. چیزی است که خدا داده به تو. بعد می فرمایند اگر دیدی این مردم راضی بودند و آمدند تو رو قبول کردند و به شما این سمت رو دادند با اجماع، اجماع نسبیه البته. هیچقوت اجماع تام نمیشه یعنی به اندازه کافی لااقل اکثریتشون جمع شدن دور شما اگر آمدند شما بپذیر و متولی امر شو و کارهاشون رو اصلاح کن و ادامه بده. اگر دیدی اختلاف کردند و نیومدند اون مقداری که باید بیان با تو ولشون کن. بگذار هرکاری که میخوان بکنن بکنن. خودشون میدونن. و خداوند برای تو راهی پیدا می کند که به اهدافت برسی.

16- مبنای حکومت پیغمبر این بوده ما تو جمهوری اسلامی بنا شد این کار رو بکنیم. بنا شد با این مردم باشیم. مردم هم خیلی خوب اومدن.

17- از رهبری بگیرید که باید مردم خبرگان رو انتخاب کنند و خبرگان رهبری رو. یعنی مخلوق رأی مردم. (اشاره به قدرت شخص خودش در ریاست خبرگان)

18- جمهوری اسلامی یک لفظ تشریفاتی نیست. هم جمهوری است هم اسلامی. (صدای الله اکبر جمعیت) قرار شد شعار ندید که من زودتر تمام بکنم. خیلی متشکر. جمهوری اسلامی یک لفظ نیست. یک واقعیتی است که از عقاید ما از قرآن ما از روایت ما از ائمه ما از پیغمبر ما به ما رسیده و ما اعتقاد داریم به این. باید این دو تا با هم باشه. مطمئن باشید اگر هریک از این دو تا آسیب ببینه ما دیگه اون انقلاب رو نداریم. اگر اسلامی نباشه اصلا داریم به بیابان و بیراهه میریم، اگر جمهوری نباشه اصلا قابل تحقق نیست. اونجایی که مردم نباشند، رأی مردم نباشه اون حکومت اسلامی نیست به همون دلیل که عرض کردم. به همون دلایل که علی ابن ابیطالب 19 سال خانه نشین بود وقتی که مردم دوباره آمدند و به قول علی ابن ابیطالب مثل یال اسب موهای یال اسب در خانه اش تراکم جمعیت بود علی ابن ابیطالب پذیرفت. حالا می پذیره با همون مشکلاتش.

19- و این انتخاباتی که انجام دادیم اگر مشکلاتی توش پیش نمی آمد ما در سی سالگیمون بهترین گام بزرگمون رو در جهت تحقق اسلامی برداشتیم.

20- اواخر دوران تبلیغات ما دچار تردید شدیم. (اشاره به بی عدالتیهای صدا و سیما) یعنی افرادی پیدا شدند تردید کردند. بذر تردید حالا به هر دلیل یا تبلیغات نادرست (توهین به دیگران) یا عمل نادرست صدا و سیما یا چیزهای دیگه باعث شد تردید پیش بیاد. ما تردید رو بدترین مصیبت میدونیم. (الله اکبر جمعیت) آقا اجازه بدید. من که بهتر از شما دارم میگم (یعنی صحبتهای من همسو با الله اکبر شماست).

21- این تردید مثل خوره افتاد به جان ملت ما. البته خوب دو جریانن. یه عده تردید ندارند قاطعند ایستادند کار خودشون رو میکنند.(اشاره به دولت و دولتیان که توجهی به اعتراض مردم نمی کنند) یه عده هستند که اونها کم نیستند بخش زیااادی از مردم فهیم کشور ما و عالم کشور ما هستند میگن ما تردید داریم و برای رفع تردید اینها باید کار بکنیم. (پس از آنهمه تأکید بر اینکه تحقق حکومت بسته به مردم و آگاهی مردم است می گوید که بخش بسیار زیادی از مردم فهیم و عالم تردید دارند)

22- (دشمنان) امروز باج خواهیشون بیشتر شده و دارن جلو میان که این زحمت طولانی مارو در به دست آوردن های تکها و بخصوص هسته ای اینهارو از دست ما بگیرن. البته خداوند به اینها مهلت نمیده ولی اونها به هوس افتادن.

23- من هیچگاه از این تریبون جناحی نخواستم استفاده بکنم. (انتقاد از استفاده دیگران از تریبون نماز جمعه برای تأیید یک طرف)

24- اون اعتمادی که مردم رو با اون وسعت وارد انتخابات کرد و امروز مقداری مخدوش شده ما این اعتماد رو برگردونیم. این هدف مقدس ما باید باشه.

25- ما باید هممون چه نظام، دولت، حکومت، مجلس، نیروهای امنیتی و نظامی و مردم یعنی به اصطلاح معترضان (صریح ترین بخش خطبه: مساوی کردن کلمه مردم با کلمه معترضان. یعنی معترضان همان مردمی هستند که اگر راضی نباشند حکومت مشروعیت ندارد) همه باید در چارچوب قانون حرکت بکنیم.

26- اگر کسانی با بعضی قوانین دل خوش ندارند باید بعدا سعی کنند این قوانین اصلاح بشه و هروقت لازمه انشاءالله این اشکالاتی که دیده شده یه روزی حل میشه. (احتمال قریب به یقین اشاره به قانون ولایت فقیه و نظارت استصوابی)

27- بالاخره باید یک فضایی رو بوجود بیاریم که همه اطراف بتونن بیان اونجا حرفشون رو بزنن. و هرطرف منطقی بدون دعوا بدون مشاجره، منطق حاکم باشه. البته این کار رو عمده مال صدا و سیماست که باید انجام بده که مستمعین زیادتری داره.

28- این دلیلش رو بگه، اون دلیلش رو بگه، بالاخره مردم در این بین خودشون میفهمن. آخرشم میشه از مردم پرسید (تلویحا اشاره به تجدید انتخابات)

29- متأسفانه از این فرصتی که رهبری انقلاب دادند به شورای نگهبان، 5 روز وقت اضافه دادند و گفتند که برید عقلا رو و موجهین رو بیارید بررسی کنند اعتماد مردم رو جلب بکنیم استفاده خوبی نشد. منم الان نمیخوام بگم تقصیر کی بود که نشد. ولی نشد دیگه به هرحال (به نظر شما تقصیر کی بود که ایشون نخواست بگه؟)
30 – اون گذشت. از اون مرحله گذشتیم. الان مرحله دیگری است. من فکر میکنم برای آینده برای اتحاد ما برای جلوگیری از خطر نظام و برای حفظ این ارزشهایی که انقلاب خلق کرد برای این بنای باشکوهی که امام راحل با خون این شهدا و مجاهدات مردمی که در این راه تلاش کردند و رزمندگان ما برای ما مونده برای نسل سوم و چهارم نسلهای بعد بمونه تو این مقطع ما می تونیم این حرکات رو بکنیم.
31 – در این فاصله باید کارهای دیگری بکنیم. لازم نیست در این شرایط ما افرادی رو به این نامی که الان هست (با بغض) تو زندون داشته باشیم. اجازه بدیم اینا بیان به خانواده هاشون برسن (الله اکبر جمعیت) نگذاریم بخاطر زندانی بودن یک عده دشمنان ما مارو سرزنش کنند. شماتت کنند. برای ما بخندند. برای ما نقشه بکشند. ما اینقدر خودمون باید رشادت و حلم و صبر داشته باشیم که همدیگر رو تحمل کنیم.(بند یک را مجددا بخوانید)
32 – با آسیب دیدگان حوادثی که اتفاق افتاد باید همدردی و دلجویی بشه. اونایی که عزادارن (اشاره به شهدا و خانواده هایشان) هم به اونا تسلیت بگیم هم دل اونهارو دوباره با نظام نزدیک بکنیم.
33 – با سعه صدر، اینجا دیگه لازم نیست ما عجله داشته باشیم، لازم نیست خودمون رو گرفتار بکنیم (توصیه به مبارزان)
34 – بگذاریم رسانه هامون، بالاخره اگر این رسانه ها با معیارهای قانونی اجازه گرفتند محدودشون نکنیم. من عرض کردم ملاک قانونه. چارچوب قانونه. نه رسانه ها انتظار داشته باشند بیشتر از چارچوب قانونی عمل کنند نه نظام از اونها توقع بکنه که حق قانونیشون رو ندیده بگیرن.
35 – همه با هم بگذاریم یک فضای آرام آزاد انتقادی یا تأییدی هردوش بوجود بیاد.
36 – من فکر می کنم اگر این فضا رو نیروهای انتظامی ما نیروهای نظامی ما نیروهای امنیتی ما انجام بدن ما همه عضو یک خانواده هستیم. آسیب دیده در راه انقلاب هستیم. همه جزو کسانی هستیم که در این جهاد طولانی دفاع مقدس سرمایه گذاری کردیم. هممون شهید در گلزارهای شهدا داریم. هممون جانباز تو منزل خودمون داریم.(کنایه ای هم دارد به تهمتهای جناح مقابل به فرزند جانبازش)
37 – من امیدوارم این خطبه نماز جمعه شروع یک تحولی در آینده باشه و بتونیم از این مشکلی که میشه اسم بحران روش گذاشت متأسفانه بخوبی عبور بکنیم و دوباره شاهد همدلی و همرزمی و همراهی و رقابت سالم هرکس رو مردم خواستند اونجور باشیم.(شعار هاشمی هاشمی حمایتت می کنیم و هاشمی هاشمی خدانگهدار تو)

با این 37 بند بعید می دانم کسی با من هم عقیده نباشد که هرچه ما می خواستیم هاشمی گفت. نه تنها گفت بلکه به ما خط داد. طوری از ما حمایت کرد که در قدرت بماند و پشتیبان ما باشد.

هاشمی، هاشمی خدانگهدار تو (V)

باشد تا بعد…

برای ثبت در تاریخ:

فایل صوتی بخش تاریخی صحبتهای هاشمی رفسنجانی در نماز جمعه سبز:

[audio=http://atighe.ir/hashemi.mp3]

دانلود فایل

اشاره به از دست رفتن جمهوریت نظام

اشاره به جانبداری شورای نگهبان و عدم استفاده از فرصت برای اعتمادسازی

اشاره به تردیدها

محکوم کردن زندانی کردن فعالین سیاسی

درخواست دلجویی از آسیب دیدگان جریانها

محکوم کردن صحبت جناحی در نماز جمعه

محکوم کردن صدا و سیما که به عقیده ایشان یکی از مسببین مشکلات بود.

پیشنهاد ایجاد فضای آزاد برای بیان دلایل هر دو طرف

و…

باشد تا بعد…

1- نماز جمعه رسما از ساعت 11 شروع می شود و خطبه ها از ساعت 13، ولی شما تا جایی که می توانید باید زودتر در محل نماز جمعه باشید تا حتی المقدور بخش مسقف، داخل دانشگاه و خیابانهای مجهز به سیستم صوتی به تصرف ما درآید. این که می گویم هرچه زودتر یعنی حداکثر ساعت 10 آنجا باشید و مطمئن باشید هیچ ساعتی زود نیست. حتی 6 صبح.

2- نشانهای سبز خود را به صورت پنهانی همراه داشته باشید. این نشانها می تواند شامل تی شرت زیر پیراهن، شال، مچ بند، سربند، عکس میرحسین و خاتمی و هاشمی و… باشد.

3- به هیچ عنوان اگر تعداد اطرافیانتان کم بود شعارهای مستقیم ندهید. شعارهایی از قبیل: استقلال، آزادی، جمهوری اسلامی، هاشمی هاشمی خدانگهدار تو و… شعارهایی است که کسی نمی تواند بابت آنها شما را مواخذه کند. زمان ایراد سخنرانیها و خطبه ها بیجا شعار ندهید.

4- سعی کنید چهره ای مناسب جو نماز جمعه داشته باشید. منظور از این موضوع ظاهری شبیه به کودتاچیان نیست که حضور ما به نفع رقیب مصادره شود. هرچند مصادره چنین حضوری در نماز جمعه هاشمی رفسنجانی قابل مصادره نیست.

5- تمام کسانی که به شما توهین می کنند با شخص بنده هستند! یک لبخند یا از آن بهتر بی توجهی بهترین جواب به فحاشی آنان است.

6- بلافاصله پس از نماز جمعه متفرق شوید و به خانه هایتان بروید. نگذارید چنین پیروزی بزرگی مانند 25 خرداد تلخ تمام شود.

7- انتظار معجزه از هاشمی رفسنجانی نداشته باشید. هرچند اصلا بعید نیست صحبتهای مهمی در حمایت از ما بیان شود، ولی اگر عینا خطبه های نماز 29خرداد تکرار شد ما هیچ عکس العملی نشان نمی دهیم. قصد ما برگزاری یک تجمع قانونی است و بس.

8- جلوی هیجانهای افراطی خود و دیگران را بگیرید. اگر نماز جمعه فردا باعث کنار رفتن احمدی نژاد و آمدن موسوی هم شود، باز هم از دست دادن خونسردی و حرکتهای هیجانی به صلاح نیست.

9- هرکس را که می توانید با خود به نماز جمعه بیاورید. این روز می تواند یکی از برگهای زرین تاریخ ایران باشد.

10- چشم امید همه کسانی که در بند هستند به ماست. پس : نترسیم نترسیم، ما همه با هم هستیم. (V)

باشد تا بعد…

چه سلامی؟ چه علیکی؟ به همین راحتی ما را جا گذاشتید؟ سبقت به این سرعت؟ دست ما را نگرفتید و تنها تنها رفتید مقدس ترین محراب مبارزان تاریخ معاصر ایران؟ این رسمش بود؟

بی معرفتها! مگر ما چه از شما کم داشتیم که نباید چند تا از آن سیلی های دوست داشتنی می خوردیم؟ یعنی ما اینقدر بی طاقتیم؟

ابطحی عزیزم! خاطرت هست وقتی در صحن گوهرشاد بودم از من خواستی برایت 2a کنم؟ جایی که تو هستی قداستش کمتر از مسجد گوهرشاد نیست. آنجا را چکمه پوشان به توپ بستند و در اینجا چماق به دستان شما را به توپ تهمت و شکنجه بسته اند. پس خیلی التماس 2a داریم.

اگر به لطف اول بودن اسمت در موبایلم روزی 5 تا اس ام اس سفید و هفته ای یکی دوتا اس ام اس عاشقانه اشتباهی از من می گرفتی، نگران نباش. بیشتر از یک ماه است که دیگر کسی نمی تواند اس ام اس به جا بفرستد، چه رسد به اشتباهی.

سعید نورمحمدی گلم! یار دبستانی من. آرامترین مرد مشارکت، خاطرت هست پیکسلی را که به من هدیه دادی؟ او هم مثل خودت بی وفا بود. دو روز بعد دادمش به سمیه. امیدوارم به سمیه وفا کرده باشد.

حمزه جان! تو بخشی از بهترین روزهای مطبوعاتی من هستی. خاطره اولین روز تیترآنلاین. نامه ای که مادرت برایت نوشته بود خواندی؟ شاید نخوانده باشی. ولی من به جایت بارها خوانده ام و اشک ریخته ام.

آقا شهاب! فکر می کنم اینها در این مدت از اینی هم که بودی کچل ترت کرده اند. کچلت کرده اند که به هزار خیانت نکرده اعتراف کنی. نمی دانند که تو سالهاست به کچلی عادت داری.

آقا مصطفی! واقعا انگار دیوار از دیوار شما کوتاهتر پیدا نکرده اند. می شود کسی شما را دیده باشد و باور کند از شما برمی آید که بر روی مردم اسلحه بکشید؟ که می گویند شما را با یک انبار اسلحه در خانه تیمی دستگیر کرده اند. خانه تیمی همان جایی است که نیمه شب همسرت فریاد می کشید مصطفیم را سالم تحویل داده ام و سالم تحویل می گیرم؟

آقای رمضان زاده! سالها درس آزادگی دادن نتیجه اش همین می شود. حقتان است. شنیدم بدجوری در مورد شما عقده گشایی کرده اند. یادتان هست هشت سال سخنگوی دولت بودید و محافظ نداشتید؟ فکر می کنم حالا آنها که باید محافظتان می بودند خوب دارند انجام وظیفه می کنند. ولی نه! محافظ شما همان کسی است که سعید حجاریان را برای کوری چشم این تنگ نظران ده سال نگه داشت و پس از این هم نگه می دارد.

صحبت از شما شد آقا سعید! شفاف ترین خاطره سیاسی نوجوانی من. هنوز اشکهایی را که در دعای کمیل برای شفایت ریخته ایم به یاد دارم که می رویم و برای آزادیت کمیل می خوانیم. تو هستی. همیشه هستی. تو بودی که جسم ناقص شده از جورت را وقف آزادگی کردی. تاریخ ایران هیچگاه تو را از یاد نخواهدبرد.

خواهر عزیزم! سمیه. شنیدم که به مادرت و ایمان گفته بودی حالت خوب است. وقتی کسی در اوین این حرف را می زند باید پشت سرش گفت: «اما تو باور نکن!»

خاطرت هست چقدر برای فعالیت زنان تلاش می کردی؟ حالا بیا و ببین که زنان سردمدار جنبشند. مردان ما امروز در سایه زنان  مبارزه می کنند. پیروزی از این بزرگتر؟

لحظه لحظه عبادتت را می ستاییم و غبطه می خوریم به هر قطره اشکی که مادرت در روزهای دوری از تو می ریزد. ایمان جان! دادا. ما خیلی نوکردیم. سمیه خواهر همه ماست.

خلاصه اینکه… بی معرفتها. در آن عبادتگاه که ما را در راهش جا گذاشتید، دعا فراموش نشه!

باشد تا بعد…

برادران و خواهران من! امروز اگر ما ادعای هواداری خاتمی را داریم، نباید این هواداری را در کف زدن برای لبخند و عبای شکلاتی او خلاصه کنیم. نمی گویم هواداری ما از خاتمی بر مبنای احساس است که اگر بود هم ایرادی بر آن وارد نبود، ولی هواداری سیاسی چیزی فراتر از کف زدن و علاقه به ریاست جمهوری یک نفر است. اگر ما خاتمی را لایق ریاست بر مهمترین قوه نظام می دانیم، حداقل باید ریاست و رهبری او را بر جبهه اصلاحات تمام و کمال پذیرفته باشیم و به انتخاب و تصمیم او احترام بگذاریم. اگر خاتمی قرار بود تابع استبداد اکثریت باشد و در تصمیم برای پذیرش چنین مسوولیتی مخیر نباشد، پس اینهمه دعوت چه معنا داشت؟ اگر قرار است او را مجبور به کاری کنیم کارمان دعوت نبوده است، بلکه دستوری بوده است که آن را بزک کرده ایم. عزیزان من! خودتان بهتر از هرکس می دانید که تصمیمات خاتمی هیچگاه بی دلیل نبوده اند و کمتر توانسته ایم در نتایج تصمیمات وی شکست را ببینیم. خودتان بهتر می دانید که بازگشت خاتمی به عرصه انتخابات به عنوان کاندیدا، فرض محالی است که اگر هم ممکن شود صدبرابر از عدم بازگشت بدتر است، چرا که ما را مضحکه مردم و رقبا خواهدکرد.

شاید این تصور برای خواننده دور از ذهن نباشد که ما قصد توجیه خودمان یا دیگران را داریم یا از کسانی دستور گرفته ایم که اینچنین بنویسیم تا آبروی جبهه اصلاحات حفظ شود، ولی باور کنید خاتمی بهترین کاری را کرد که می توانست بکند. صدای غمزده امروز بچه های ستاد یک نوستالژی جالب را در ذهن ایجاد می کرد از آنچه در مورد پخش خبر پذیرش قطعنامه در جبهه ها و عکس العملهای رزمندگان پس از شنیدن خبر شنیده ایم. شعار اکثریت قریب به اتفاق مردم و رزمندگان آن زمان جنگ جنگ تا پیروزی بود. مردم خسته از جور صدام به فکر پیروزی کامل در جنگ بودند، ولی فرماندهان و بزرگان چیز دیگری را می دیدند که نمی شد آن را بلند فریاد زد. این که مصلحت و پیروزی واقعی در توقف پیروزمندانه جنگ است. امروز مردم ما خسته از استبداد چهارساله، شعار خاتمی پاینده، رئیس جمهور آینده را فریاد می زنند ولی سیدمحمد خاتمی چونان پدر معنوی خود و بر خلاف عده ای مدعی، قدرت طلبی نکرده و رهبرگونه راهی را انتخاب می کند که مصلحت اصلاحات، نظام و کشور را در آن می بیند. خاتمی بدبینی مردم را به جان خرید و چون امام جام زهر را نوشید.

سلام علیکم

یقینا درجه علمی حضرتعالی عالی تر از آن است که بنده در جایگاه انتقاد از شما برآیم اما به فرموده خود حضرتعالی که انتقاد به تمام ارکان نظام جمهوری اسلامی مجاز است، به عنوان یک معتقد و دلسوز این نظام این چند خط را می نگارم.

خاطرم هست تصویر و صدایی را از شما مشاهده کردم که در جمعی خودمانی فرمودید شب قبل از تصمیم مجلس خبرگان برای رهبری استغاثه ای نزد حضرت حق کردید و خواستید یا این مسوولیت به شما واگذار نشود و یا اگر شد خداوند منان مراقب لغزشهای شما باشد.

قصد بنده این نیست که ادعای لغزشی از سوی شما را داشته باشم. تنها می خواهم متذکر شوم بسیار خوشحالم رهبری بر کرسی ولایت فقیه کشورم تکیه زده است که چنین تقوایی دارد، اما می ترسم از آن که تاریخ در مورد چنین رهبری قضاوت خوبی نداشته باشد.

می ترسم همانطور که حماقتهای ازهاری به حق به پای محمدرضا پهلوی نوشته شد، حماقتهای عده ای که شما فقط و تنها فقط به علت احترام به آراء مردم به آنها احترام می گذارید به ناحق به پای شما نوشته شود.

بیایید به تاریخ انقلاب برگردیم. حضرت امام (ره) هم در مقابل حماقتهای بنی صدر تا حدی سکوت کرد. وقتی دید اگر آن دولت ادامه پیدا کند اساس نظام زیر سوال می رود، قاطعانه روبروی وی ایستاد و از اعتبار و اختیارات خود تا جایی که می توانست استفاده کرد.

متأسفانه امروز کسانی خود را صاحبان انقلاب می دانند و قدرت اجرایی و پارلمانی کشور را در دست گرفته اند که حتی از توهین به شخص شما و امام (ره) اجتناب ندارند.

وقتی حضرت آیت الله هاشمی رفسنجانی که یکی از نزدیکترین یاران امام (ره) و شخص شما بوده و هستند مورد اهانت مستقیم از سوی اینان قرار می گیرند، وقتی سیدمحمد خاتمی که حضرت امام وی را فرزند فاضل و با تقوی خود خطاب کرده اند به ترور فیزیکی تهدید می شود، وقتی میرحسین موسوی که نخست وزیر شما و شخصی کاملا مورد تأیید امام بوده اند اینگونه تخریب می شود، وقتی سبط امام مورد فحاشی قرار می گیرد، وقتی مرحوم حضرت آیت الله توسلی پس از فوت مورد بدترین تهمتها قرار می گیرند و اینها همه از یک جنس هستند این توهین به شما نیست؟

آیا این که کسی شعارهای تبلیغاتی خود را انکار کند، منکر جعلی بودن مدرک وزیرش شود و دیگران را بخاطر افشای آن محکوم کند، این که وضع معیشت مردم را ببیند و باز هم بگوید ما ابرقدرت جهانیم و این که قیمت بالای مواد خوراکی و مسکن را انکار کند، صدهاهزار برابر بدتر و وقیحانه تر از ادعای ازهاری در مورد بانگ الله اکبر مردم انقلابی نیست؟

آیا این غم انگیز نیست که امام خود را خدمتگزار مردم می دانست و به اصطلاح نمایندگان ما از مردم می خواهند به جای سوال از دولت در خانه هایشان مرغ نگه دارند و ریحان بکارند؟ آیا اینها ادامه دهنده راه امامی هستند که جز رفاه چیز دیگری برای مردم نمی خواست؟

حضرت آیت الله خامنه ای، من یک اصلاح طلبم. پیشینه جبهه من به فرزند دو روح الله سید محمد خاتمی، به یار امام آیت الله توسلی، به شاگرد امام مهدی کروبی، به نزدیکان شهید رجایی چون بهزاد نبوی و مصطفی تاجزاده، به دانشجویان پیرو خط امام چون میردامادی و ابتکار، به جانباز راه اصلاحات سعید حجاریان، به اسطوره فرهنگ و اخلاق مرحوم احمد بورقانی و صدها و هزاران دلسوز این نظام باز می گردد.

من و هم سنگرانم طلایه دار ادامه راه چنین کسانی هستیم و قلبمان برای حفظ نظامی که پدرانمان برای آن جانشان را هدیه کرده اند می تپد. ما نمی خواهیم جانشین اماممان را با چنین کسانی هم تراز بدانند. اینها همان کسانی هستند که در زمان نمایندگی مجلس و ریاست جمهوری این تهمتها را به شما و دولتتان وارد کردند و امروز حمایتشان از شما جز منفعت طلبی چیز دیگری نیست.

الا یا ایها الساقی زمی پر ساز جامم را

که از جانم فرو ریزد هوای ننگ و نامم را (امام خمینی (ره))

باشد تا بعد..

باشد تا بعد…

احمد بورقانی از آنهایی بود که عزیز همه بود. تکراری است اگر بگویم چرا ولی بگذارید تکرار کنم و هزار بار تکرار کنم که بورقانی الگویی کامل از یک روزنامه نگار، هنرمند، سیاستمدار (یا به قول سهام شاعر عرصه سیاست) و در یک کلمه انسان بود، هست و خواهدبود.

بیایید نگذاریم یادمان برود بورقانی تا آخر عمر علی رغم نیاز جسمی پای در شمال شهر نگذاشت. نگذارید فراموش کنیم عضو هیئت رئیسه مجلس رنو 5 سوار می شد تا به قول خودش نگران دزدیده شدنش نباشد. همان رنویی که مسجدجامعی چند بار آن را هل داده بود.

بیایید از احمد بورقانی یاد بگیریم تا چنان بمیریم که در مجلس یادبودمان پس از یک سال همه از ته دل اشک بریزند و محمدرضای خاتمی از شدت اشک توان صحبت را از دست بدهد.

ای کاش یاد بورقانی همچون اعلامیه ترحیم پارسالش که بر دیوار خانه ما کهنه شده است، بر دیوار دلهای ما کهنه و محو نشود:

اعلامیه ترحیم مرحوم احمد بورقانی پس از یک سال

و مثل روز اولش این چنین باشد:

اعلامیه ترحیم مرحوم بورقانی یک سال پیش

ای کاش بشود که چنین باشیم… آمین!

(این دو عکس دقیقا مربوط به یک اعلامیه هستند که روی دیوار خانه ما چسبانده شده است و توفیق فاتحه هر روز برای ایشان را قسمتمان کرده)

باشد تا بعد…

همین؟ یک گروهک چهارده سرباز انتظامی این مملکت را گروگان می گیرد و بعد می کشد؟ این کدام نیروی انتظامی است که نمی تواند امنیت نیروهای خودش را تأمین کند؟ این کدام گروهک است که چنین قدرتی دارد؟ یا ما خیلی پوشالی هستیم یا آنها گروهک نیستند.

دستتان درد نکند آقایان! مگر این به قول شما گروهک چه امتیازی می خواست که به اندازه جان 14 جوان این مملکت می ارزید؟ اگر عرضه آزاد کردنشان را نداشتید پس هرچه می خواستند باید می دادید. جان آن جوانان که امانت دست شما بود، ارث پدرتان نبود که اینقدر راحت معامله اش کنید.

چند مادر را به عزا نشاندید؟ چشم چند عاشق چشم به راه را به راه دوختید؟

آقای رادان! آقای احمدی مقدم، جناب احمدی نژاد! حضرات صاحبان قدرت و کسوت! روسای بزرگ! ابرقدرتان جهان! بزرگان جهان اسلام! اگر یکی از آن جوانان جگرگوشه خودتان بود حاضر نبودید کل ایران را بدهید تا یک مو از سرش کم نشود؟ نگویید نه که خنده ام می گیرد.

دست از این شعارها و این ادعای امنیت پوشالی بردارید. امنیت کشور کتک زدن دختر مردم وسط خیابان نیست. امنیت حفظ جان لااقل نیروهای خودتان است. این توقع زیادی است؟

باشد تا بعد…

برادر من! آقای کردان، دکترا نداری دیپلم که داری. خدایی نکرده چندین سال سمتهای درجه یک کشوری داشتی. در رسانه ملی خدمت کردی.

همین چند دقیقه پیش به طور اتفاقی داشتم 20:30 نگاه می کردم که دیدم کردان در جلسه تودیعش با انتقاد از منتقدینش می گوید: «بخاطر یک دستمال که قیطریه را به آتش نمی کشند»!!!

عزیز دلم! دلبندم! با این جمله قصارت ثابت کردی مشکل شما بیشتر از یک دستمال بوده و به آتش کشیدن قیصریه هم برایش کم است.

لااقل متن سخنرانی امروزت را با یکی چک می کردی. اه!

باشد تا بعد…

بسیار کوتاه و مختصر بگویم. دیگر نیازی به نصب پلاگینهای فایرفاکس برای زیباتر دیده شدن جیمیل خود ندارید. این سرویس دوست داشتنی از امشب قابلیت تعویض پوسته را همراه با چندین پوسته زیبا به همراه دارد.

برای استفاده از این قابلیت کافی است از بخش Setting به تب Themes بروید و تنها روی پوسته مورد نظر خود کلیک کنید. همین!

باشد تا بعد…

رحیم مشائی که از زمان شهرداری یکی از نزدیکترین افراد به احمدی نژاد بود، در چند ماه اخیر و حتی قبل از آن اثبات کرده بود سر نترسی دارد و پای همه کارهایی که کرده است و حرفهایی که زده است می ایستد.

کاری با این حرف ندارم که شاید این اخلاق او تعبیر به وقاحت شود، ولی اگر دقیقتر بنگریم می بینیم که اگر او معاون یک رئیس جمهور اصلاح طلب بود ما توقع همه این کارها را از او داشتیم و چه خوب می شد اگر اینطور بود.

به یاد بیاورید خودداری او از ترک مجلسی را در ترکیه که برایش بسیار گران تمام شد، ولی به عنوان نماینده ایران و شاید برای اولین بار به قوانین و فرهنگ یک کشور دیگر که اتفاقا نزدیکیهای فرهنگی بسیاری به ما دارد توهین نکرد.

حرفش در مورد اسرائیل که شاید کمی تند بود ولی می توانست سرآغاز ایجاد کمی صلح در خاورمیانه باشد.

پیگیری برای عقد این قرارداد اخیر که به دور از تعصبات سیاسی و اعتقادی فقط به منافع اقتصادی آن فکر شده است و این چیزی است که امروز کشور ما به آن نیاز دارد.

حرکت نمایشی همراه با موسیقی در همایش اخیر سازمان میراث فرهنگی هم به عقیده بنده یک حرکت کاملا اصلاح طلبانه بوده است.

اگر زیبایی قرار است وهن قرآن و دین باشد این دین نباشد خیلی بهتر است. چرا وقتی این زیبایی باعث می شود توجه همه به قرآنی که تلاوت می شود صدچندان شود آن را مجکوم کنیم؟

به هرحال رحیم مشائی فقط یک ایراد دارد و آن هم این است که معاون احمدی نژاد است. ای کاش دختر مشائی به جای ازدواج با پسر احمدی نژاد با سید عمادالدین خاتمی ازدواج می کرد. آن وقت شاید یک نفر با جنم به جبهه اصلاحات افزوده می شد.

باشد تا بعد…

پی نوشت: با جنم در جبهه اصلاحات فراوان بود که همه کاسه صبرشان از انفعال هم جبهه ای ها لبریز شد و رفتند. مثل…

ار قضا هر دو هم وزیر کشور بودند و هر دو موفق به کسب رأی اعتماد مجلس نشدند.

ولی علی رغم این شباهتها تفاوتهای بزرگی میان این دو استیضاح وجود داشت که بد نیست اشاره ای کنیم:

عبدالله نوری به دلیل باسوادی زیاد استیضاح شد و علی کردان بابت بی سوادی زیاد.

عبدالله نوری بابت کارهایی که کرده بود استیضاح شد و علی کردان بابت کارهایی که نکرده بود.

عبدالله نوری استیضاح شد تا به جریان حاکم فشار وارد شود، ولی علی کردان استیضاح شد تا برای جریان حاکم تبلیغ شود.

بعد از عبدالله نوری، خاتمی کسی را معرفی کرد که از او معتدلتر بود و مشخصه هایی را که باعث استیضاح او شده بود نداشت، ولی بعد از کردان احمدی نژاد کسی را معرفی کرد که همه از این استیضاح پشیمان شوند.

عبدالله نوری در این جریان در نماز جمعه ضرب و شتم شد ولی کردان هنوز هم در مجالس دکتر خطاب می شود.

عبدالله نوری استیضاح شد و پس لرزه هایش تا آخر دوره ریاست جمهوری خاتمی گریبانگیر آن دولت بود، ولی کردان استیضاح شد و رفت و تمام شد!

باشد تا بعد…

باشد تا بعد…

هیچوقت بنده خوبی برای خدایم نبودم. سرکش، متوقع، لجباز… ولی به هرحال عاشق!

این آخری تو خونمه. کاریش نمی تونم بکنم. بخوام هم نمی تونم. نمی دونم چرا ولی انگار این یکی بدجوری به سرشت من گره خورده.

راستش بنده شاکری هم نبودم. میگم که! سرکشی هم مثل عشق تو خونمه. دست خودم نیست. حتی هیچوقت شاکر بندگیش هم نبودم. شاکر لطفش نبودم. شاکر رفاقتش نبودم. شاکر عشقش نبودم. اینهمه نعمت داشتم و شاکرش نبودم.

ولی بعضی وقتها توی رفاقت، طرفت یه کاری باهات میکنه که پاک شرمنده میشی. ویرونش میشی. خرابت میکنه. شرمندت میکنه. نه تنها شاکرش میشی، چاکرشم میشی.

من کفران نعمت زیاد کردم، ولی اون برام سنگ تموم گذاشت. نعمتی رو بهم داد که کفرانش برام ممکن نیست. تورو بهم داد خانومی! تورو.

پیش خودم میگم: “نکند عشق در برابر عقل، دست از پای درازتر باشد؟” ولی نگاه می کنم می بینم عقل و دلم بر سر تصاحبت دعوا دارن.

حالا وقتی نماز میخونم میتونم تو بین الصلاتینم بگم: “ای گل رویایی، ای مظهر زیبایی…

حالا روح و جسمم هر دو تو رو میخوان. هردو شاکر کسی هستند که تورو بهشون هدیه کرده. مگه میشه چنین خدایی داشت و کافر بود؟ مگر میشه چنین نعمتی داشت و کفران کرد؟ مگر میشه جلوی همچین رفیق کریمی سجده نکرد؟

اگر این رفیق رب الاعلی نیست، اگر رب العظیم نیست، پس کیه؟ اگر نیست که این دنیا قابل تحمل نیست.

خانومی من

می ستایمت!

باشد تا بعد…

باشد تا بعد…

دم به دقیقه تبلیغ و کاش از این تبلیغات چیزی دستگیرمان شود. یا مخابرات با آن تبلیغات مسخره اش از شگفتیها و معجزات دولت نهم می گوید یا به نام طرحهای مزایده و مناقصه و فروش سهام برای دولت نوشابه باز می شود.

واقعا این کار اشکال شرعی ندارد؟ این بودجه از بیت المال خرج تبلیغات شخصی یک نفر برای انتخابات ریاست جمهوری شود رواست؟ یا شاید هم به هرحال هرچه باشد گناه روی کار آمدن اصلاح طلبان بیشتر است؟

باشد تا بعد…

باشد تا بعد…

باشد تا بعد…

باشد تا بعد…

باشد تا بعد…

او یکی از ایدئولوگهای جریان حضور احمدی نژاد در صحنه سیاست بوده و هست و همیشه در نقش یک شخصیت آلترناتیو در مقامهایی قرار گرفته است که کسی جز شخص احمدی نژاد حق دخالت در امورش را نداشته باشد. کسی که خود با برنامه ها و مشاوره های مشایی سرپا ایستاده است.

مسلما اگر اتفاقی که در ترکیه برای مشایی افتاد برای هرکس دیگر حتی داخل دولت احمدی نژاد افتاده بود، اکنون در قعر منجلاب سیاست از یادها رفته بود. ولی او با اعتماد بنفس و آگاهی از اتفاقاتی که در تهران برایش پیش می آید سر جایش نشست و مسلما این نشستن نیز نه به قصد لذت از رقص آن گروه که با هدف مشخصی بوده است.

اگر قرار بود آن فیلم منتشر نشود وزارت اطلاعات و سیستم امنیتی ایران اینقدرها هم دست و پا بسته نبود که نتواند جلوی انتشارش را بگیرد.

موضوع جدید هم جالب است. رحیم مشایی چندی پیش اظهارنظر بحث برانگیزی در مورد ملت اسرائیل کرد که یقیناً آن هم بدون هماهنگی و برنامه ریزی نبوده و به اصطلاح “گاف” به حساب نمی آمده است. موضوع آن زمان خیلی کم پیگیری شد و رسانه ها به یکی دو خبر بسنده کردند.

ولی داستان وقتی جذاب شد که درست در زمانی که موضوع دکترای کردان تمام اذهان و رسانه ها را درگیر خود کرده است، مشایی حرفش را بی دلیل تکرار می کند و تمام رسانه ها به شکلی مشخصاً تصنعی این موضوع را بسیار بزرگ می کنند.

مجلسی که تنها چند روز پیش به یک شخص معلوم الحال برای وزارت کشور رأی اعتماد داده است، علیه این آقا شعار می دهد و نامه تنظیم می کند.

حتی برخی از مراجع در مورد بیانات رحیم مشایی استفتاء می کنند و دست به انتشار آن می زنند. احزابی که در مورد کردان کلامی اعتراض نکردند کفن می پوشند و خواستار عذرخواهی مشایی می شوند.

ولی یک نکته خیلی جالب است. تمام توقعاتی که از طرف توکلی در مورد کردان مطرح شده است، این بار از سوی موتلفه در مورد رحیم مشایی مطرح می شود. به عبارتی یک نوع ارضای ماجراجویی رسانه ای مردم.

نهایت این موضوع هم با یک توجیه یا حداکثر عذرخواهی حل می شود و تنها دستاورد آن برای جامعه ما سرپوشی است که بر موضوع بسیار جدی “دکتر” علی کردان گذاشته شده است.

باشد تا بعد…

اولین تصمیم مهم مجلس عزل بنی صدر بوده است. با دستور مستقیم رهبر. بنی صدر با حکم حکومتی عزل شد و دو دوره بعدش میرحسین موسوی با حکم حکومتی و برخلاف نظر مجلس به نخست وزیری نصب شد. البته با رأی همان مجلس مخالف!

یادمان نرفته حکم بسته شدن 14 روزنامه را که پس از نامه رهبر به مجلس پنجم صادر شد.

استیضاح جواهری چون عبدالله نوری و مجبور کردن عطا مهاجرانی به استعفا نیز از جمله افتخارات تاریخ مجلس شورای اسلامی به شمار می رود.

ماشاءالله چیزی به اسم آیین نامه هم وجود ندارد. محض رضای خدا یک بار هم آبستراکسیون به طور درست و قانونی در این مجلس رسمیت نیافته است. یکی از بزرگترین حقوق مسلم نمایندگان.

استعفای دسته جمعی هم از آن کارها بود! توهین مستقیم به رأی مردم. آنوقت توقع داشتند مردم هم حمایتشان کنند.

هیئت رئیسه ها هم که خیلی جالب بودند. در مجالس اصلاح طلب نقش مبصر منصوب را داشتند و در مجالس به اصطلاح اصولگرا نقش ماله دولت!

این مجلس آخر هم که حسابی همه را مستفیض کرده است. از رأی آوردنهای مشکوک اکثریت دوستان گل نماینده که بگذریم، در این چندماهه افتخارات چشمگیری کسب کرده اند. از لابی علنی برای انتخاب رئیس مجلس گرفته -که به عقیده آقایان اصلا غیرقانونی نیست- تا رأی اعتماد به کسی که عملا نباید حقوق یک شهروند عادی را داشته باشد.

این آخری هم که محشر بود. دوستان عزیز پارلمانی در مجلس در اعتراض به معاون رئیس جمهور شعار دادند.

لابد همه این کارها که هشت دوره مجلس کرده است قانونی و موافق آیین نامه بوده است. مسلما تنها کار غیرقانونی در این مجلس رسیدگی به امور مردم است!

باشد تا بعد…

آنوقت طرف در المپیک بعدی بدون حتی یک برد حذف می شود و معلوم می شود در المپیک قبلی بزرگترین شانس زندگی اش را آورده است و قرعه کشی به مرادش بوده است.

حالا یک بازیگر ایرانی، می رود در فیلم ریدلی اسکات بازی می کند. کارگردانی که خیلی از ستارگان هالیوود آرزوی کار کردن با او را دارند. آن هم در کنار لئو دی کاپریو و راسل کرو. بازیگرانی که خیلی از هالیوودیها دوست دارند در کنارشان کسب اعتبار کنند.

در فیلم کسی بازی می کند که فیلمهایش تا کنون کمترین مشکل اخلاقی را در هالیوود و حتی جهان داشته اند. نقشی دارد که در آنونس فیلم دو بار دیده می شود. آنوقت مغضوب می شود و ممنوع الخروج و یقینا تا اطلاع ثانوی ممنوع التصویر!

در مملکتی که آرش میراسماعیلی افتخار ملی است، اصلا عجیب نیست که گلشیفته فراهانی مغضوب باشد!

باشد تا بعد…

امروز در یکی از پارکهای تهران گروهی را تحت عنوان کاروان شادی دیدم که جمعیت بسیار زیادی اطراف آن را احاطه کرده بود. موسیقیهای بسیار شاد، عموما غیرمجاز و رقصاندن تلویحی مردم. ولی چیزی که مهم بود، برق شادی و سرزندگی در چشمان تک تک اعضای آن جمعیت بود. حس خوبی که به هر رهگذری منتقل می شد.

من فقط به یک چیز فکر کردم. وقتی می شود با یک کیبورد و یک نوازنده و دو مجری اینقدر دل مردم را شاد کرد، چرا بعضی چنین نمی کنند؟ گناه این کار کجاست؟ چه کسی با دو ساعت خندیدن و حتی رقصیدن به گناه افتاده است؟ تصورش را بکنید چه نشاطی به شهروندان خسته این شهر منتقل می شود.

آقای قالیباف! درست است که من عقاید سیاسی و مدیریتی شما را قبول ندارم، ولی دست شما را می بوسم که بالعکس شهردار قبلی که با کمک به هیئتها به گریاندن مردم کمک می کرد، برای خنداندن و شادی مردم تلاش می کنید.

من دو تکه کوتاه از این برنامه را با موبایل ضبط کردم که اینجا می گذارم:

باشد تا بعد…

پی نوشت: ذکر این نکته نیز بی ضرر است که شخص مورد نظر روی سن کودک نیست. مرد کوتاه قدی است که رکورد دار بیشترین زمان بازی با حلقه است. نزدیک به دو ساعت مداوم!

باشد تا بعد…

باشد تا بعد…

پی نوشت: البته اینها در این حالت بی خطرترند. چند دقیقه بعدش یه ستوانشون محکم از پشت کوبید به من سرشو انداخت پایین رفت!

باشد تا بعد…

باشد تا بعد…

باشد تا بعد…

حمايت از خانواده يعني اين؟ اين فقط حمايت از انشعاب خانواده است. اين توهين مستقيم به قداست خانواده است. اين توهين به فرهنگ يك جامعه رو به توسعه است. اين يك افتضاح تاريخي در قرن بيست و يكم است.

در شرايطي كه حتي مراجع تقليد معتدل همچون آيت الله صانعي شرط اجازه همسر اول را شرعا لازم دانسته اند، آقايان عزيز قصد دارند اين موضوع را از قانون هم حذف كنند.

خدا را شكر. همه چيزمان درست بود اين يكي هم درست شد. هركس پول دارد و راه راضي كردن دادگاه-كه خيلي هم سخت نيست- را مي داند برود دنبال هوسراني. چرا؟ لابد چون به هر دليل همسر اول راضيش نمي كند. اين به لحاظ جنسي است يا اخلاقي يا هر چيز ديگر هيچ اهميتي ندارد. فقط مهم است كه قانون مرد را محق مي داند كه اگر از طرف زن اول به خواسته هايش نرسيد بدون اجازه و طبعا اطلاع او بار ديگر ازدواج كند. و اگر دو تا كم بود سراغ سومي برود. توجيه ديگري براي اين طرح “حمايت از خانواده” وجود دارد؟

حالا بنده كمترين فقط يك سوال دارم. آيا شما عدالت محوران پارلمان نشين عزيز چنين حقي را براي زن هم قائل هستيد؟ رضايت جنسي و اخلاقي و همه چيز به كنار. فقط و فقط اگر زني از نظر مالي از طرف شوهرش تحت فشار و عذاب بود، حق دارد ازدواج مجدد كند؟ بي اجازه اش را هم نخواستيم. با اجازه مي شود؟

اگر عدم رضايت جنسي و هوسراني مي تواند اين حق را براي مرد ايجاد كند، غوطه ور شدن در فقر و بدبختي و بعضا خساست مرد نمي تواند چنين حقي را براي زن به ارمغان بياورد؟

كجاييد شمايي كه فرياد مي زنيد ما عدالت محوريم. پاسخ بدهيد.

باشد تا بعد…

باشد تا بعد…

خانومی من! می ستایمت…

در این سه سال چه کرده ایم؟ جز این است که تنها دور هم جمع شده ایم و از دولت بد گفته ایم و دلمان خنک شده است و رفته ایم؟ جز این است که اس ام اس های مربوط به دولت را برای هم ارسال کرده ایم و با خانواده از ته دل خندیده ایم؟ جز این است که مطالبی تند و آتشین در روزنامه ها و اینترنت نوشته ایم و چندین نفر تحسینمان کرده اند و فکر کرده ایم وظیفه مان را انجام داده ایم؟

هروقت سر بحث هم باز می شود می گوییم رسانه نداریم. رسانه داشته باشیم که چه؟ که باز هم در آن عقده گشایی و غرغر راه بیندازیم؟ مگر وقتی رسانه در اختیارمان قرار داده می شود چه می کنیم؟ مگر کروبی به تلویزیون رفت جز غر زدن سر دولت و تمسخر کاری کرد؟ مگر مهندس عبدالعلی زاده جز اینکه بگوید این دولت بد است و برنامه ندارد و طرحهایش خنده دار است فایده ای داشت؟

در جلساتمان چه کار می کنیم؟ دور هم جمع می شویم و می گوییم دولت این کار غلط را کرد و آن طرح اشتباه را اجرا کرد.

آقا جان! این دولت بد است، افتضاح است، به درد نمی خورد، اگر همه مردم ندانند ما که می دانیم. چه دلیلی دارد دور هم جمع شویم و بارها و بارها سعی بر اثبات آن داشته باشیم؟

دولت بد است! ما چطور؟ ما چه هستیم؟ ما چه چیزی برای عرضه داریم؟ رقیب حداقل چهار گزینه مطرح دارد و ما بر سر یک گزینه که خود بارها و بارها گفته است که نمی آید درجا می زنیم. یا باید خاتمی را راضی کنیم یا روی شخصیت دیگری کار کنیم.

شورای شهر دوم، مجلس هفتم، ریاست جمهوری نهم، شورای شهر سوم، مجلس هشتم، 5 انتخابات را به شکل خجالت آوری واگذار کردیم. اگر این یکی را هم واگذار کنیم فاتحه اصلاحات خوانده است. اصلاحات به کنار، فاتحه نظام و مملکت هم خوانده است. آستانه تحمل مردم و سازمانهای بین المللی هم حدی دارد. آنها نمی توانند فقط با دور هم جمع شدن عقده گشایی کنند و همه چیز را فراموش کنند و بروند.

بیایید به جای اینهمه وقتی که برای انتقاد بی فایده از دولت می گذاریم کاری برای خودمان بکنیم تا باز هم زمان انتخابات بی برنامه نباشیم. باز هم شرممان نیاید که پایمان را از میدان ولیعصر پایینتر بگذاریم. خیلی عقبیم، خیلی…

لا لا لا لا دیگه بسه گل لاله، بهار سرخ امسال مثل هر ساله

باشد تا بعد…

تبلیغات سیاسی و فرهنگی بسیار شدید، حمله به سفارت این دولت که قسمتی از خاک آن محسوب می شود، ایجاد مزاحمتهای سیاسی و اقتصادی برای اتباع این کشور و هزار و یک چیز دیگر.

در عوض ما نه هیچوقت مستعمره آمریکا بودیم، نه هیچوقت با آنها وارد جنگ شده ایم و نه هیچگاه مورد نفرت مردم این کشور قرار گرفته ایم. در مورد حمایت از صدام هم با توجه به حمله به سفارت و آنهمه مرگ بر آمریکا توقع داشتید از ما حمایت کند یا به عنوان ابرقدرت جهان و یکی از بزرگترین ذی نفعهای منطقه بی طرف بماند؟

حالا شما این کشور را مقایسه بفرمایید با عراقی که سالها ایران را مورد اشغال قرار داده و سربازانش به خاک و ناموس ما تجاوز کرده اند. با اماراتی که چشم از خاک ایران بر نمی دارد. با فلسطینی که مردمش هرچه مذهبی ترند از ایرانیان بخاطر شیعه بودنشان متنفرترند. با عربستانی که آنطور زائرین ما را قتل عام کرد. با انگلیسی که سالها چون زالو خون این مرز و بوم را می مکید. با پرتغالی که سالها ایران را تحت استعمار داشت. با روسیه ای که بر سر هیچ معاهده ای با ما وفادار نماند.

همه اینها به کنار. کل بلاهایی که آمریکا بر سر ما آورده است چیست؟

1- مطالبات محدودی که در بانکهایش مصادره کرد و پس نداد. گرچه آمریکا قصد نداشت آن مطالبات را حتی به رژیم پهلوی پس دهد. چرا که از نظر آنها آن پولها از راه فلج کردن صنعت جهان از طریق پیش خرید نفت کسب شده بود.

2- تحریم اقتصادی که به طور نامحسوسی باعث ایجاد تورم، احتکار و قاچاق شد.

3- کشته شدن مسافرین هواپیمای ایرباس بر اثر بی احتیاطی یک آمریکایی. (که البته ممکن است عمدی بوده باشد)

4- تهدید به جنگ و ایجاد ارعاب در جامعه

5- تلاش در جهت انزوای سیاسی ایران در جهان

ما بخاطر اینها به آمریکا می گوییم شیطان بزرگ. کشوری که خیلی از کارهای بالا را جهت حفظ منافع کشورش و جهان انجام داده است. و از همه مهمتر خدماتی که آمریکا بالاخص در زمینه علم، تکنولوژی و اینترنت به ایران جهان کرده است کجای محاسبات ما می گنجد؟

حالا شما یک به یک موارد بالا را با دولت نهم مقایسه بفرمایید:

1- نضییع بودجه کشور، کمکهای بلاعوض به کشورهای دیگر، استفاده از منابع دولتی جهت تبلیغات انتخاباتی و بی کفایتی در مدیریت بودجه که در مجموع چندده برابر مطالبات ایران از آمریکا به ایران خسارت وارد کرده است.

2- بی کفایتی در مدیریت اقتصاد که به طور بسیار محسوس باعث تورمهای بسیار سنگین بالاخص در سبد مصرفی خانوار و مسکن شده است. عدم کفایت در مدیریت انرژی نیز از همین دسته است.

3- شهادت نخبگان رسانه ای کشور بر اثر سقوط هواپیمای سی 130 بر اثر بی احتیاطی. کشته شدن سرداران جنگ بر اثر سقوط جت آن هم بر اثر بی احتیاطی. سقوط هلی کوپتر حامل افسران نیروی انتظامی آن هم بر اثر بی احتیاطی (که البته اینها هم همه ممکن است عمدی بوده باشند)

4- شنیده شدن بوی جنگ در هر روز و ساعت در کشور بر اثر قلدر مآبی و بی سوادی دیپلماتیک مسوولان این دولت. آن هم بویی بسیار شدیدتر از تهدیدات آمریکا

5- قطع رابطه با همه کشورهای صاحب نام، ثروتمند و مطرح جهان و ایجاد ارتباطی با نفع یک طرفه برای طرف مقابل با کشورهای مطرود و منزوی.

حالا خدمات علمی و رسانه ای و اینترنتی آمریکا را در مقابل اینهمه کارشکنی دولت نهم در مقابل گسترش تکنولوژی قرار دهید.

حالا شما بفرمایید: اگر آمریکا شیطان بزرگ است، پس احمدی نژاد چیست؟

باشد تا بعد…

شانس آوردیم ننوشتند روکش آسفالت مشدی!

باشد تا بعد…

ما زمانی می توانیم از وب کسب درآمد کنیم که بالاخره از طریقی به آن پول تزریق شده باشد. وقتی ما حاضر نباشیم بابت هیچ چیز پولی بپردازیم، یقینا وقتی خودمان هم به فکر کسب درآمد بیفتیم دستخوش بازی عده ای کلاهبردار خواهیم شد.

پروژه عکس پرینت از آن ایده های بکر در ایران است که علاوه بر امکانات رایگان، خدماتی بسیار ارزان را در اختیار کاربرانش قرار می دهد.

این سایت که به طور خاص روی عکس و عکاسی تمرکز دارد فضایی نامحدود را جهت آپلود، آرشیو و دسته بندی عکسهایتان در اختیار شما قرار می دهد و شما می توانید با هزینه ای محدود سفارش چاپ هرکدام از عکسهایتان را داده و با پست درب منزلتان آنها را دریافت نمایید.

ضمنا این سایت 10 عکس را به طور رایگان برای شما چاپ می کند.

هم اکنون این سایت از طریق دعوتنامه عضوگیری می کند که دوستان می توانند از طریق کامنت در این پست از طرف بنده دعوتنامه دریافت نمایند.

شما هم از این پروژه حمایت کنید. یقین داشته باشید سود آن به جامعه مجازی فارسی زبانان و شخص شما بازخواهدگشت.

باشد تا بعد…

باشد تا بعد…

پی نوشت: انگار بعضی از دوستان متوجه قضیه نشدند. نکته این عکس هجو استفاده از مضاف ساخت قبل از عبارت پیاده رو سازی است.

باشد تا بعد…

نه! اینها وقیح تر از این حرفها هستند. شاید هم دارند آستانه تحمل مردم را محک می زنند. اول گرانی بعد مسکن بعد بی آبرویی جهانی بعد بنزین حالا هم که بی برقی و به زودی هم یقینا جیره بندی آب.

خودتان نگاه کنید از سال 84 تا به حال چقدر به عصر حجر نزدیک شده ایم. هیچ پیشرفتی نداشته ایم. هیچ پیشرفتی. فقط پس رفته ایم. آن هم نه یک سال و دو سال. حداقل سی سال پس رفته ایم.

به روابط عمومی صدا و سیما زنگ زدم که شاید گزارشگر فوتبال موضوع را اعلام کند و آقایان خجالت بکشند. گفت ما ارتباطی با پخش نداریم. به شبکه سه زنگ زدم برنداشت.

آمدم به چند نماینده مجلس زنگ بزنم خنده ام گرفت. اگر می خواستند کاری بکنند تا به حال خشتک این آقایان باید پاپیون می شد.

عصبانی ام. بیش از حد. نه از این که فوتبال را ندیده ام. از اینکه بی غیرت شده ایم. شاید هم از اول بوده ایم. مگر شاه چه کار کرده بود که اینهمه آدم به خیابان ریختند؟ این آقایان دیگر چه کار باید بکنند که صدای اعتراض ما بلند شود؟ آستانه تحمل ما تا کجا ادامه دارد؟

احمدی نژاد، فتاح و هرکسی که به این کثافتکاری ارتباط داری، نمی دانم عمه دارید یا نه ولی شمایی که امام زمان دولتتان را اداره می کند حتما به روح اعتقاد دارید.

شاید جز همین کار از یک نفر برنیاید. ولی اگر هرکدام از ما بنشینیم و بگوییم تو روحتون فقط بی غیرتیم.

باشد تا بعد…

عبور شیشه ای یک تاپ شو مناسبتی بود که بخاطر مزیتی که از نظر مهمانهایش بر کوله پشتی داشت و مزیت مستقیم بودنش نسبت به صندلی داغ، مورد توجه قرار گرفت.

موفقیت عبور شیشه ای باعث شد تا مثلث شیشه ای از روزهای آغازین با اقبال عمومی مواجه شده و در مجموع نمره قابل قبولی بگیرد.

برنامه های جنجالی و چالشهای جدی، مهمانهای خاص به ویژه از میان هنرمندان و همچنین انگیزه بالای رشیدپور برای یک اجرای موفق که موفقیت آمیز نیز بود، همگی باعث شده بودند که شبهای زیبایی برای شهروندان تهرانی ایجاد شود.

اما مثلث شیشه ای هیچ فاکتور جدید و قابل توجهی نداشت. مهمانهایی اغلب بدون جذابیت، بی نظمی در پخش، تملق بیش از اندازه نسبت به سیاستمداران، جبهه گیری مجری به طور علنی علیه کسانی که با آنها اختلاف نظر داشت و یا سیاستمدارانی که مخالف خط مشی روز کشور بودند، بی اهمیتی مسابقه نظرسنجی، سوالات مضحک و هدفدار در نظرسنجی پیامک و چندین و چند دلیل دیگر باعث شد تا این سه گانه با یک پارت بسیار ضعیف به پایان برسد.

گفتگو با مهران مدیری یا رامبد جوان و یا یکی دو مورد مشابه خوب بود ولی انفعال مجری و به چالش نکشیدن مباحث حتی صدای مهران مدیری را هم درآورد.

اتکا به دلقکی چون فیروز کریمی برای جذب مخاطب نیز فایده ای نداشت. رشیدپور بسیار واضح و به قول امروز «تابلو» سعی در بزرگنمایی برخی مهمانان داشت. چنان که آنقدر پیشوند مهندس را برای علی دایی تکرار کرد که دیگر به آزار اعصاب مخاطب ختم شد.

اینهمه ضعف مثلث شیشه ای در مقابل آنهمه حسن شب شیشه ای و عبور شیشه ای باعث شد که این برنامه بسیار زودتر از آنچه انتظار می رفت به پایان برسد.

یقینا ادامه این برنامه با توجه به افت شدید مخاطب و عدم بازدهی برای مسوولین شبکه امکان پذیر نبود. و با این وضعیت کمتر شخصیت مطرحی حاضر می شد اعتبار خود را فدای جذب مخاطب برای این برنامه ناموفق کند.

پس گمانه زنیها و شایعه پراکنیها درباره فشار سیاسی بر این برنامه طبق معمول توهمی بیش نیست. شاید رشیدپور هم دوست داشته باشد که مردم چنین فکر کنند ولی قطع تولید مثلث شیشه ای فقط و تنها فقط دلیل تخصصی داشته و شایعه فشار دولتمردان بر این برنامه با عقل مغایرت دارد.

باشد تا بعد…

ولی نمی شود که ما فقط در استفاده از خدمات یک سایت مشارکت داشته باشیم. خوب هایش مال ما، هزینه هایش مال بالادارها؟ مگر یک سایت فیلترشده که کاربرانش فقط با سرعت بسیار بالا لینکهای بی شمارش را بررسی می کنند یا لینک اضافه می کنند، چقدر می تواند از تبلیغات درآمد داشته باشد؟

القصه…

زیاده گویی نکنم. بارها و بارها از بالادارها شنیده ایم که حداقل مشکل سرور بالاترین با ماهی 200 دلار حل می شود! طبیعی است که این مبلغ برای چند جوان که اگر اشتباه نکنم در کانادا زندگی می کنند هزینه ای منطقی به حساب نمی آید. البته اگر آن را افزون بر هزینه های کنونی بالاترین بدانیم که قضیه بسیار جدی تر می شود.

بالاترین 16021 کاربر دارد. اگر قرار باشد هرماه کاربران این مبلیغ را تأمین کنند، به هرکدامشان در ماه 1.24 سنت می رسد. اصلا حساب کنیم این مقدار کاربر مجازی است. چقدرش مجازی است؟ اصلا چرا اینطور نگاه کنیم؟ ما در بالاترین 200 کاربر داریم که اعتبارشان حدودا بیش از 9500 است. یعنی زندگیشان در بالاترین می گذرد. اینها که عضویتشان مجازی نیست.

اگر هرکدام از این افراد در ماه حداقل یک دلار به حساب بالاترین واریز کنند در مرحله اول مشکل سرور حل خواهدشد. این مبلغ، یا حتی پنج یا ده دلار مبلیغ زیادی است؟ البته یقینا کاربران بیشتری در این کار مشارکت خواهندکرد.

ولی یک همکاریهایی هم بالادارها باید بکنند:

1- چند حساب آنلاین داخلی و خارجی معتبر و یک حساب ایرانی با کارت شتاب و قابلیت تجارت الکترونیک باز کنند.

2- به این مبالغ به شکل درآمد نگاه نکنند و اگر مشکل سرور حل شد مابقی را یا پس انداز کنند یا در محل دیگری هزینه کنند.

3- گزارش ورودی و خروجی این مبلغ را به کاربران بدهند.

ضمنا اگر بالادارها به دلایلی مثل غرور مدیریت قبول نکردند بالایارهای سابق عزیز لطف کرده راضیشان کنند یا خودشان اقداماتی بکنند.

تنها خواهش من از کاربران بالاترین که در این مدت مثل یک خانواده بزرگ شده ایم این است که از این طرح حمایت کنند تا بالادارها هم اقدام کنند.

باشد تا بعد…

زیدآبادی در روز ادعا کرده است که خاتمی فاقد مشخصات یک رهبر سیاسی است و قدرت اداره کشور را در شرایط بحرانی ندارد.

نمی دانم، ایشان واقعا نمی بینند یا خود را به کوری زده اند. لابد بحرانهای نه روز یک بار دروغ بوده است. لابد اداره کشور با آن قیمت نفت دروغ بوده است. لابد مقابله با آنهمه دشمن داخلی و خارجی با آن شرایط منطقه توهم بوده است. یا شاید در تمام این مدت آقای زیدآبادی خواب بوده اند. که حتما بوده اند.

این آقا خاتمی را برای ریاست جمهوری کشوری مثل سوئیس که هیچ مشکلی ندارد مناسب دانسته اند ولی برای ایران نامناسب. یعنی تلویحا بزرگترین و محبوترین رئیس جمهور تاریخ ایران را بی کفایت خوانده اند. این توهین به اینهمه حامی خاتمی نیست؟

از همه جالبتر، وی خاتمی را فاقد قدرت ایجاد هیجان عمومی در جامعه دانسته است!!!!!!!!!!

اگر صد علامت تعجب دیگر هم بگذارم رواست. آقای محترم! کسی که طی دو دوره چهل و چند میلیون رأی آورده است، کسی که جوانان این کشور برای دیدنش اشک می ریزند، کسی که جزو محدود سیاستمدارانی است که در فضای عمدتا مخالف یا منتقد سخت نظام اینترنت محبوبیت چشم گیری دارد، کسی که وقتی به مشهد می رود، رئیس جمهور فعلی برای حفظ آبرویش سخنرانیش را لغو می کند، کسی که چنین چهره و بیان و کاریزمایی دارد، فاقد قدرت ایجاد هیجان عمومی است؟

نه! تاریخ این مملکت با کسانی چون شما بسیار تلخ و سختگیرانه برخورد خواهدکرد. تا دیر نشده کمی تعقل کنید.

باشد تا بعد…

پی نوشت: بعضی از دوستان لحن این مطلب را تند و توهین آمیز نسبت به شخصیت آقای زیدآبادی دانستند. بنده قصد توهین نداشتم و فکر نمی کنم جایی از مطلب توهین کرده باشم و خیلی در مورد این موضوع حساسیت به خرج دادم ولی تند نوشتم چون مطمئنم ایشان یقینا بسیار بهتر از من می دانند که حرفشان خلاف واقع است و یقینا دلیل خاصی دارد که این مطلب را نوشته اند. و یقینا تخریب خاتمی ضربه بزرگی به بدنه اصلاحات وارد می کند. پس با این حرکتها نمی شود با تساهل برخورد کرد.

یکی از ارکان اصلی و اساسی بالاترین موضوعات داغ روز است. چند پاراگراف قانون برای این بخش نوشته شده است و کاربران پرانرژی(البته نه چندان هم پرانرژی) قادر به اضافه کردن موضوع داغ هستند.

حالا شما تصور بفرمایید اینهمه قانون، و آخرش همه کشک. چرا که این بخش کاملا به سبک دیکتاتوری اداره می شود. اصلا مهم نیست موضوعی که اضافه می کنی قانونی باشد یا غیر قانونی، تمام قوانین موضوعه را رعایت کرده باشد یا اصلا بویی از آنها نبرده باشد. تنها موضوع مهم حال کردن یا نکردن مدیران با این موضوعات است.

مثالهایش بسیار است. شاید همه کاربران قدیمی (به غیر از عده ای دردانه حسن کبابی) تجربه حذف موضوع داغشان را در عین ناباوری داشته باشند. آخرین باری که موضوع داغ بنده از صفحه اول برداشته شد، مربوط به انتشار فایرفاکس 3 بود که به جرأت می توان گفت مهمترین اتفاق اینترنت در این روزها بوده است.

حالا دیشب موضوع داغی اضافه شد با عنوان: «آلمان پرتغال را خورد»!!!

این موضوع داغ شرم آور نیست؟ موضوعی که هم تعداد لینکهایش کم است و هم هیچ قانونی را رعایت نکرده است. نگاه کنید:

۲- موضوع داغ باید بطور موقتی مهم شده باشد. مثلا «جنگ آمریکا در عراق» یا «زنان» با این تعریف موضوع داغی نیست، اما موضوعی مثل «انتخابات شوراها» یا «درگذشت بیات» اگر پوشش خبری وسیع گرفته می‌تواند موضوع داغ باشد.

با این حساب هرشب در مسابقات یورو، جام جهانی و… برای هر بازی باید موضوع داغ اضافه شود.

۳- از هرگونه اظهارنظر شخصی پرهیز کنید.

ایشان در توضیح موضوع داغ نوشته اند: «اول پوستشو کند. بعدش مزه مزه کرد. 2 تا گل ازش خورد. دید ترشه»!!!!

۴- برای یک مطلب داغ باید حداقل ده لینک درباره آن موضوع در بالاترین وجود داشته باشد و از طریق کاربرهای مختلفی پست شده باشند. ظرف نیم ساعت بعد از ایجاد موضوع داغ، این لینک‌ها را به آن اضافه کنید، در غیر این صورت ممکن است موضوع داغ شما حذف شود.

ما که ندیدیم حذف شود.

۶- در صورتی که عکس را از وبلاگ یا عکاس ایرانی برمی‌دارید لطفا از او اجازه بگیرید. عکس باید به موضوع حتما مربوط باشد.

بیش از نیمی از لینکهای این موضوع شامل قانون نقض کپی رایت است.

حالا، بالادارهای عزیز، شما که زحمت می کشید، دموکراسی را قبول دارید، تبعیض را محکوم می کنید و به فکر ارتقای سطح کیفی بالاترین هستید، چرا این بخش را نیز قانونمند نمی کنید؟ چرا به کاربران اجازه نمی دهید با رأی منفی خود یک موضوع داغ شرم آور را حذف کنند؟ چرا حدنصاب انرژی برای اضافه کردن موضوع داغ را بالا نمی برید؟ چرا بعضی کاربران هر موضوعی اضافه کنند می ماند و برخی هرچه اضافه کنند حذف می شود؟ شما را به خدا قانونمندش کنید، اینطور که پیش می روید سقوط نزدیک است.

باشد تا بعد…

تا حالا فکر می کردم قطع برق فقط زیان مالی برای مردم دارد. حالا فهمیدم که نخیر! حتی برای این دولت اهمیت ندارد که یک کارگر بیچاره بخاطر بی برنامگی و فساد مالی فراگیر داخل دولت جانش را از دست بدهد.

همین که هنوز در این مملکت کارگران مثل برده ها کار می کنند، آن هم در حکومتی که با انقلاب کارگران به قدرت رسیده است، کافی نیست؟ تأمین مالی که نیست، بخاطر این بی برنامگی ها و دزدیها جان این بیچارگان هم باید در خطر باشد؟

خانواده بیچاره اش چه کنند؟ همسر و فرزندانش چه کنند که احتمال قریب به یقین بیمه هم نداشته اند. چه کسی خسارت آنها را می دهد؟ آیا فرزندانش می دانند که قاتل پدرشان یک دولت و یک وزیر بی کفایت بوده است؟ یا می گویند عمرش به دنیا نبود و دور بعد هم به همین آقا رأی میدهند؟

خانم عبادی، فعالان حقوق بشر! چنین کسانی از حقوق خود آگاهی ندارند. حتی نمی دانند که این مرحوم به قتل رسیده است. شمایید که باید حمایت کنید. حمایت از این قشر اگر اهم حمایت از پاسارگاد و محکوم کردن سنگساری که هیچوقت اجرا نمی شود نباشد بی اهمیت تر هم نیست.

شما را به خدا شمایی که حمایت جهانی دارید حقوق این مظلومان را از این مقصرین و قاتلان بگیرید.

باشد تا بعد…

فایرفاکس 3 غوغا کرده است. سرعت بالا، امکانات جدید و بی نظیر، اشغال کمتر رم، تعویض بسیار سریع تبها، ظاهر زیبا و چندین مورد مزیت دیگر که شاید خیلیهایش هنوز به نظر من نیامده است.

آدرس بارش که معرکه است. شما می توانید به جای وارد کردن آدرس، عنوان سایت را وارد کنید تا سایت برای شما نمایان شود. البته برای سایتهایی که قبلا حداقل یک بار به آنها سرزده اید.

به هرحال شما هم این لعبت بی نظیر و گرانقدر را از دست ندهید و سریعا اقدام به دانلود کنید. اگر پشیمان شدید با من!

راستی! رکورد ایرانیها هم در دانلود فایرفاکس بی نظیر بود. تقریبا در منطقه و حتی جهان درجه یک بودیم. نسبت به جمعیت و امکانات اینترنتمان، می توان به جرأت گفت که در جهان اول شدیم. مبارک باشد.

باشد تا بعد…

پی نوشت: سواد بنده در همین حد بود که نوشتم. اینجا می تونید امکانات فایرفاکس 3 رو به طور دقیق ببینید.

باشد تا بعد…

دوست داشتم پرسپولیسیها هم خواهان قهرمانی استقلال در جام حذفی باشند. و دیدم که عموما چنین بود.

این قهرمانی مبارک همه همشهریهای گل تهرونیمون و همه طرفدارهای این دو تیم باشه.

مطمئن باشید با حضور این دو تا تیم در آسیا تیم ملی هم پیشرفت چشمگیری خواهدکرد. تاریخ این را اثبات کرده است.

دست علی منصوریان هم درد نکند. همه دوستش داشتند و دارند و هرجا باشد خواهندداشت.

به هرحال استقلال با دو ستاره بر پیراهن با اختلاف دو قهرمانی با تیمهای دوم پرافتخارترین تیم جام حذفی باقی ماند. مبارکش باشد.

باشد تا بعد…

دولت هاشمی یک دولت کاملا وابسته به بازار بود. هنوز هم که هنوز است وقتی در حزبهای وابسته به طیف هاشمی قدم می زنی، چهره هایی بازاری، با کتهای گشاد و تسبیحی در دست نظرت را جلب می کند. کارگزاران، اعتدال و توسعه و… نمونه هایی از این طیف هستند.

دولت خاتمی هم که رسما لیبرال بود. دولتی که بتواند با آن قیمت نفت کشور را اداره کند، یقینا مالیات محور و وابسته به بخش خصوصی است. شخصیتهایی در دولت اصلاحات و هسته های فکری و مطبوعاتی وابسته به آن حضور داشتند که علنا سردمدار راست نوین در ایران لقب گرفته اند.

حال کسی که با ورودش بازار را به بیچارگی کشید، معنای خصوصی بودن را از هر نهادی گرفت، با کشورهای صنعتی و پیشرفته قطع رابطه کرد و ارتباط با ونزوئلا و کوبا و نیکاراگوئه را ترجیح داد، ادعای خصوصی سازی می کند.

دولت خاتمی که مولف برنامه چهارم توسعه و چشم انداز بیست ساله بود، چنین ادعای خصوصی سازی نمی کرد که این آقا می کند و همین است که معنای خصوصی سازی در دولت نهم شده است کلاهبرداری به نام اصل 44

در اقتصاد آزاد و خصوصی، شرکتهای بزرگ دولتی باید رسما به بخش خصوصی واگذار شوند و نام ملی و دولتی از روی آنها برداشته شود. ولی دولت نهم با استفاده یا بهتر بگوییم سوء استفاده از فقر سواد اقتصادی در جامعه، طرحی را به نام خصوصی سازی اجرا می کند که دقیقا مغایر با خصوصی سازی و کاملا در جهت دولتی سازی بیشتر کارخانه ها و شرکتهای متعلق به خود است.

این دولت با حفظ نام دولتی این واحدهای صنعتی و تجاری، سهام آنها را به صورت خرد در بازار بورس واگذار می کند. بر هرکسی که خرده سوادی در اقتصاد داشته باشد واضح است که یقینا کماکان سهامدار عمده دولت خواهدبود و فقط بدینوسیله این واحدها با پول مردم اداره می شود ولی سود اصلی را دولت می برد و از آن گذشته اداره این واحدها هنوز برعهده این نهاد حکومتی است.

پرواضح است که در برابر چنین قدرتی، هیچ سهامداری قدرت دخالت در امور و یا احقاق حق خود را نخواهد داشت.

تنها می ماند سودی که سهامداران به امید آن به خرید سهام پرداخته اند. امروزه دیگر همه می دانند که تنها کسانی که در ایران از طریق بازار بورس ارتزاق می کنند، کارشناسان و دلالهای کلان هستند که آنها نیز به نحوی وابسته به دولت و رانتهای قدرت هستند. چرا که بورس در ایران معنای درستی ندارد و افزایش قیمت سهام کاملا مجازی است. سهامهایی که افزایش قیمت پیدا می کنند عملا خرید و فروش نمی شوند و سود حاصله از خود سهم نیز یا توسط دولت انکار می شود و یا دستخوش مالیاتهای سنگین خواهدشد.

معنای خصوصی سازی در دولت نهم، برداشتن کلاه مردم است.

باشد تا بعد

پاسخ کارشناس جالب بود. و البته منطقی. او این افزایش قیمت را معلول افزایش قیمت جهانی نفت می دانست. چرا که صنایع پتروشیمی وابسته به نفت هستند.

پاسخ ایشان درست بود. ولی خنده ام گرفت. فکر کردم یک نفر وعده داده بود پول نفت را بر سر سفره های مردم بیاورد. امروز نفت رکورد قیمت را در طول تاریخ شکسته است، ولی فقط گرانی فرآورده هایش بر سر سفره های ما آمده است. جالب نیست؟

باشد تا بعد…

ظریفی گفته است اگر می خواهی از حکومتی انتقاد کنی، حکومت قبل از آن را هدف قرار بده و ضیاءالدین دری این کار را با ظرافت و استادی بی نظیری انجام داده است. البته نباید منکر شد که این سریال در دولتی جز دولت خاتمی قابل ساخت نبود.

ولی نکته جالب اینجاست. در سکانسی از این سریال، “مستر ساسان” که یک سیاستمدار ایرانی انگلیسی است خطاب به “هوشنگ جاوید” می گوید مردم ایران همیشه دنبال افشاگری هستند. چون ما مردم فضولی هستیم و دوست داریم از مسائل خصوصی هم با خبر شویم. برای همین توقع داریم روزنامه ها مثل یک سرویس اطلاعاتی برای ما جاسوسی کنند. مادامی که این افشاگریها انجام شود مردم احساس می کنند آزادی در کشور جریان دارد.

سپس جاوید می گوید که پس ما همیشه به دزد، کلاهبردار، فاسق و… نیاز داریم.

مشاهده این سکانس در یوتیوب یا دانلود مستقیم

حالا جریان ماست. داریم در فقر غرق می شویم. امکانات اولیه زندگی هم از ما دریغ شده است. مسکن رویاست. برق دائما قطع می شود، آب به زودی جیره بندی می شود، بنزین کوپنی است و کوپنش هم نایاب، همه چیز گران است. همه چیز. آن وقت برای افشاگری یک نفر کاملا خودی ذوق می کنیم. دقیقا همان کاری را می کنیم که آنها می خواهند. یعنی ذهنمان را از اینهمه بدبختی دور می کنیم و به سمت همچین موضوعات ساختگی و بی اهمیتی سوق می دهیم.

اگر واقعا چنین تخلفاتی قابل رسیدگی است، و اگر این آقا یک مقام مسوول است، چرا آنجا افشاگری کرده و چرا بایکوت خبری شده است؟ چرا؟ به خاطر این که این هم یک سیاه کاری است مثل باقی سیاه کاریهای پشت پرده سیاست.

خاصیت دموکراسی این است. بدون اینکه آب از آب تکان بخورد و بدون درد و خونریزی مردم را به همان سمتی می بری که می خواهی. چه خوب می شد اگر ما آن مردم ساده دل نبودیم!

باشد تا بعد…

مردم چگونه باید همکاری کنند؟

1- ماشین لباسشویی در حال شستشوست. یکباره برق می رود. موتور ماشین می سوزد و  مردم از خرید پودر رختشویی معاف می شوند.

2- برق می رود. موتور یخچال منفجر می شود. این خودش باعث کاهش مصرف می شود.

3- برق می رود. بوی گند سیم سوخته از کولر می آید. چیز به این پر مصرفی در خانه های ملت چه کار می کند؟

4- مهندس محترم در حال طراحی پروژه مکس است و باید فردا کارش را تحویل دهد. برق می رود. هارد می سوزد. به همین سادگی!

5- برق می رود. هزاران کارخانه و واحد صنفی در کشور برای ساعتها تعطیل می شوند.

پس مردم را به این توفیق اجباری دعوت کرده اید؟

پرویز خان فتاح! سال 77 نفت بشکه ای 7 دلار بود. نه برق می رفت، نه مسکن این قیمت بود، نه برنج و گوجه و سکه و هزار درد بی درمان دیگر گران بود. امثال شما دولت وقت را به دزدی و فروش برق و گاز به کشورهای دیگر هم متهم می کردند.

امروز نفت بشکه ای 121 دلار است. روزی چند بشکه نفت می فروشید؟ 7 را از 121 کم کنید و ضرب در تعداد بشکه های نفتی کنید که امسال وزارت نفت فروخته و خواهدفروخت.

اگر یک هزارم این مبلغ را هزینه کنید یقینا می توانید با باتری قلمی آلکلاین انرژایزر 8000 مگاوات برق تأمین کنید. پس چرا مردم باید چنین خساراتی را متحمل شوند؟ چون دولت شما بهترین دولت تاریخ ایران است؟

نترسید. شوخی کردم. پول نفت را نخواستیم. رگ غیرتتان قلمبه نشود. فقط لطف کنید، مرحمت کنید، منت سر ما بگذارید، ساعات خاموشی را در روزنامه ها و اینترنت اعلام کنید.

باشد تا بعد…

یا آنقدر به کسی محبت می کنیم که از دستمان فراری شود یا چنان با او چپ می افتیم که انگار ارث هفت جد و آبادمان را از او و هفت جد و آبادش طلبکاریم.

حالا این بدبختی در عرصه سیاسی و اجتماعی که می آید موضوع خرابتر هم می شود. یا آنقدر با آژانس انرژی هسته ای همکاری می کنیم که مطئن شود حتما کاسه ای زیر نیم کاسه است، یا کلا از چند کیلومتری نیروگاهها راهشان نمی دهیم و تازه دهن کجی هم می کنیم.

همین اصلاح طلبان عزیز. آنقدر اخلاق انتخاباتی به خرج دادند و خواستند از قدرت دولت برای حفظ آن استفاده نکنند، که عرصه را مفت و مسلم تقدیم رقبا کردند تا با کمال وقاحت تقلب کنند. حالا که شکست خوردند و تمام شد می گویند خواب بودیم. آنوقت آقای محجوب می آید برای یک کرسی مجلس رأی می خرد. خوب عزیزان من! از قدرت مشروع خودتان استفاده کنید که مجبور نشوید برای پس گرفتنش متوسل به طرق نامشروع شوید.

در ورزش هم همین شده. یا با آفتابه سازی بیسائو در تهران مساوی می کنیم، یا می رویم برزیل را هفده هیچ می بریم بر می گردیم. ولی این مساوی باعث حذفمان می شود، آن برد فقط دلمان را خنک می کند.

یا در همین اقتصاد نازنین. یا آنقدر سخاوت به خرج می دهیم که کلیه اموال مملکت به تاراج می رود، یا آنقدر سفت می گیریم که هیچکس هیچ چیز از ما نخرد.

اقتصاد داخلی هم همین است. یا تعرفه موبایل را آنقدر بالا می بریم که یکی از شاخصه های اصلی موبایل بشود قاچاق نبودن آن، یا یکباره همچین پایینش می آوریم که گوشی از بادنجان هم ارزانتر شود.

تقصیر هیچکس هم نیست. به هیچ تئوری و ایدئولوژی هم ربط ندارد. این مشکل تاریخی ماست. مشکل تربیتی ایران است. قضیه تنبانهای عصر قدیم است. یا کشش آنقدر شل بود که همیشه باید با یک دست نگهش می داشتی، یا آنقدر سفت که شکم را زخم می کرد.

ما همیشه یا باید از اینطرف غش کنیم یا از آن طرف. دست خودمان هم نیست!

باشد تا بعد…

باشد تا بعد…

ولی نکته اساسی اینجاست که دولت از این مستقیم تر نمی تواند بگوید که ما به خودمان هم رحم نمی کنیم. شما مواظب خودتان باشید.

بار اول هم نیست. در تلویزیون هم این اتفاق افتاد. وقتی فرزاد حسنی که با سردار طلایی فالوده می خورد و قربان صدقه جملگی سرداران مملکت می رود، یک شبه ممنوع التصویر می شود، یعنی خیال نکنید علی آباد هم شهر شده. کسی حق ندارد در تلویزیون مملکت یا هر جهنم دره دیگری ما را نقد کند.

فقط مختص رسانه هم نیست. وقتی با پورمحمدی که از او خودی تر فقط فاطمه رجبی بود، اینطور برخورد می شود یعنی آقایان و خانمهای اینطرفی مراقب باشند که لولو آمد و آن متاع گرانقدر را برد.

باشد تا بعد…

باشد تا بعد…

برای این تکرار نمی توان به فرمول دقیقی رسید، ولی وقتی یک واقعه تکرار می شود، معمولا وقایع جانبی نیز کم و بیش تکرار می شوند، مگر آنکه کسی یا کسانی با علم به بی رحمی تاریخ تمهیداتی را جهت جلوگیری از این وقایع بیندیشند.

اصول وبنگاری حقیر را از تفصیل و شرح نا به جای تعاریفی که در جای جای این فضای مجازی قابل دسترسی است باز می دارد. ولی شما را به تأمل در مورد شباهتهای جنبش اصلاحات و جنبش مشروطه فرا می خوانم.

با مطالعه ای دقیق می توان به شباهتهای بسیاری در دلایل شکل گیری این دو جنبش، متولیان آنها، نتایج حاصله از آنها، مخالفین این دو، پشتوانه های این جنبشها و حتی آسیبهای آنها پی برد که می تواند در رصد جنبش اصلاحات و وضعیت کنونی کشور ما را بیش از آنچه به ذهن می رسد یاری نماید.

ولی بحث حقیر دقیقا بر سر بزرگترین آفتی است که این دو جنبش گرفتار آن شدند: «از دست دادن قدرت برای مدت کوتاه ولی با هزینه ای گزاف»

استبداد صغیر مشروطه با به توپ بستن ساختمان مجلس شروع شد و استبداد صغیر اصلاحات با به توپ بستن صلاحیت نمایندگان مجلس.

در استبداد صغیر مشروطه همه چیز به قبل از مشروطه بازگشت و حکومت همانطور که بود به شکل سلطنت پیگیری شد و در استبداد صغیر اصلاحات همه چیز به نوزده سال پیش از جنبش اصلاحات بازگشت. ارتجاع به عفوهای ملوکانه، اوامر سلطنتی، عوام فریبی، حکومت نظامی، خفقان، گرانی، دخالت در حریم خصوصی و…

و چندین و چند مورد مشابه دیگر که با بررسی آنها به این نتیجه خواهیم رسید که ما در جنبش اصلاحات با بی توجهی به تاریخ راه را برای تکرار استبداد صغیر باز گذاشته ایم ولی متولیان این استبداد به خوبی درسشان را از این معلم بزرگ آموخته اند و آفتی چندین برابر مهلک تر بر سر راه این جنبش قرار داده اند.

چه بهتر که خود و دیگران را به تأمل واداریم و لااقل یک بار دیگر تاریخ را به سمت تکرار شکست استبداد هدایت کنیم.

برادران، خواهران، رفقا، یک سال بیشتر فرصت نداریم!

باشد تا بعد…

حالا از این که ایشان چندمین در نوع خود بودند می گذریم. ولی موضوعی که بسیار جالب است، تأمل در این است که مگر ایشان چه شخصیت والامقامی بودند که چنین تبلیغاتی برای دومین سالگرد درگذشتشان می شود؟ بلاتشبیه مگر نه اینکه مقام احمد بورقانی در سیاست و فرهنگ ایران بسیار ستودنی تر از کسی بود که فقط در آفرینش این معجزه 25% یا شاید هم کمتر نقش داشته است؟ پس چرا باید در مورد چنان شخصیتی به یک خبر کوتاه در اخبار شبکه خبر بسنده شود و در مورد چنین کسی و برای دومین سالگرد درگذشتش چنین تبلیغاتی شود؟

پاسخ بسیار ساده است. با یک حساب سرانگشتی متوجه خواهیم شد که سومین سالگرد درگذشت این پدر بزرگوار، دقیقا در گرماگرم تبلیغات انتخابات ریاست جمهوری دهم است و به این بهانه و به رسم سال گذشته، می توان از رسانه ملی برای تبلیغ میتینگ انتخاباتی مدافع عنوان ریاست جمهوری بهره جست.

بیایید از هم اکنون از این تمهیدات و مشابهاتش بترسیم.

باشد تا بعد…

این آیکون پیش از این یک حرف G بزرگ آبی بود با کادری رنگبندی شده. ولی پس از تغییرات وقتی وارد سایت گوگل می شویم با آیکونی جدید به شکل یک حرف g انگلیسی کوچک به رنگ بنفش و بدون کادر مواجه می شویم.

برای دیدن این آیکون در قدیم اینجا و برای دیدنش در حالت به روز شده اینجا را کلیک کنید.

اگر این آیکون هنوز برای شما تغییری نکرده است به این صفحه بروید و با CTRL+F5 صفحه را به روز رسانی کنید.

باشد تا بعد…

باشد تا بعد…

حدودا یک سال تا انتخابات ریاست جمهوری دهم باقی مانده است و به قول سمیه توحیدلو سوت شروع این بازی به صدا درآمده است.

خواستم به بهانه ای از دوستان بخواهم تا دور هم جمع شویم و لااقل در اینترنت فعالیتهای انتخاباتی -و نه تبلیغاتی- خود را در زمینه این واقعه بزرگ و سرنوشت ساز آغاز کنیم.

دیدم بهترین راه این است که از راه و روشهای مرسوم دنیای مجازی وارد شوم و به عبارتی به قواعد این جامعه احترام بگذارم. پس سوال این است:

در دهمین انتخابات ریاست جمهوری به چه کسانی حاضرید رأی دهید؟

پاسخ بنده:

1- دکتر سیدمحمد خاتمی

2- دکتر محمدعلی نجفی

3- دکتر معصومه ابتکار

از دوستانی که گرایشات اصلاح طلبانه ندارند خواهش می کنم در این بازی شرکت نکنند. حالا اسمش انحصارطلبی است یا هرچیز دیگر مهم این است که سرآغاز این بازی با هدف ایجاد یک جمع منسجم اینترنتی برای حمایت از اصلاحات بوده است.

همچنین احساس می کنم سه گزینه برای هرکس کافی باشد و از دوستان می خواهم کسانی را انتخاب کنند که پیش از این در هیچ انتخاباتی رد صلاحیت نشده باشند و شرایط کاندیداتوری ریاست جمهوری را طبق قانون اساسی داشته باشند.

و دعوتهای بنده:

1- سیدمحمدعلی ابطحی

2- سمیه توحیدلو

3- نیما اکبرپور

4- ثمین

5- عباس عبدی

و… 6- کلیه کاربران بالاترین

باشد تا بعد…

پی نوشت اول: اگر دوست داشتید دلایلتون رو هم در مورد هرکس بگید. من که دوست نداشتم :دی

پی نوشت ثانی: به زودی نام کسانی که در این بازی شرکت کردند در این محل نصب خواهدشد:

1- ثمین

باشد تا بعد…

متأسفانه موضوع تلفن همراه امروزه نه تنها درصد بسیار بالایی از جرایم، مفاسد اخلاقی، تضییع اوقات فراغت و موارد مشابه بسیاری را به خود اختصاص داده است، بلکه ذهن بسیاری از کاربران فارسی زبان اینترنت را به خود مشغول کرده است.

متأسفانه خواسته یا ناخواسته تلفن همراه به یکی از سرگرمیهای بسیار وقت گیر و پرهزینه جوانان ایرانی بدل شده است که به نظر می رسد راه برگشتی نیز برای آن وجود ندارد.

نکته جالب در رنکینگ این قبیل سایتها این است که بازدید آنها توسط ایرانیان مقیم خارج از کشور کمتر از یک درصد و در مواردی حتی کمتر از نیم درصد است. که با کمی احتیاط می توان ادعا کرد که آن نیز متعلق به کاربرانی است که از نرم افزارهای تغییر IP و DNS استفاده می کنند.

با یک حساب سرانگشتی می توان متوجه شد که این معضل یا حتی بیماری، در ذات ایرانیان نیست. بلکه یک سرگرمی رایج در درون کشوری است که هیچ سرگرمی مفید و جذابی برای جوانان خود پیش بینی نکرده است.

متأسفانه تفریحات مفید ما اعم از سینما، تئاتر، مطالعه، ورزش و یا موارد مشابه یا در انحصار قشری خاص قرارگرفته است و یا آلوده برخی مفسده های خلاف اخلاق شده است.

در جایی که شاید برخی صلاح می دانند  جوانان مشغول بازی با اس ام اس و بلوتوث باشند و سر خود را به جای روزنامه ها در صفحه یکی دو اینچی موبایلشان فرو برند، احساس می کنم بهتر است ما از خودمان شروع کنیم.

باشد تا بعد…

پی نوشت: البته از خدا که پنهون نیست از شما چه پنهون بنده هم کمی تا قسمتی دچار این بیماری هستم. شما چطور؟

چطور می توانم با یک خطاب کردن بگویمت که چطور مرا از آنهمه خاطرات آشفته زجر آور بیرون کشیدی و زندگی دوباره ام بخشیدی؟

چطور می توانم بگویم که اگر نبودی نبودم؟ نه! از فلسفه نمی گویم. اگر نبودی دلیلی برای بودن نداشتم.

چگونه می توانم به روزهای زیبایی که با تو داشتم فکر کنم و بدون اینکه صدایم بلرزد صدایت کنم؟

ولی نه! نادر ابراهیمی می گوید خاطرات را رها کن. درست می گوید. دوست دارم به این لحظه ای که دارمت فکر کنم که از لحظه پیش بسیار لذت بخش تر است. می خواهم به روزهایی فکر کنم که هستم و هستی و هیچگاه از این بودن خسته نخواهیم شد.

دوست دارم به روزهایی فکر کنم که حتی از شیراز هم بهتر است. می توانی تصورش کنی؟ معلوم است که می توانی. لیاقت تو خیلی بیشتر از این حرفهاست.  ولی من…

هنوز هم می گویم که رخصت آوردن نامت بر زبانم از فرصت شنیدن نام کمترینم از زبانت بسیار شیرین تر است. حتی اگر آنطور که دوست داری و کم صدایم می کنی، صدایم کنی. و چقدر زیباست که چنین خطاب کردنی را چرک و دستمالی نمی کنی. و تو چقدر در عشق توانایی.

گاه که می آزارمت، گاه که زخم بر دلم می زنم و اشک بر چشمانت جاری می کنم، می خواهم دنیا تمام شود تا یک قطره دیگر اشک از آن چشمان رویایی جاری نشود. چطور با آن چشمهایت چشمان مرا می ستایی؟ مگر می شود؟ مگر می شود کبر را در اختیار داشت و حقارت را ستود؟

خانومی من! می ستایمت…

” عليرضا ذاكر اصفهاني استاد دانشگاه و رئيس مركز بررسيهاي استراتژيك رياست جمهوري صبح امروز شنبه در مراسم افتتاح بسيح اساتيد دانشكده خبر به موضوع جريانات روشنفكري ايجاد شده در ايران از سالهاي گذشته تاكنون اشاره كرد و گفت: جريان روشنفكري ايجاد شده در كشور ما از لحاظ فكري با جريان سلطه يك هم‌پوشاني دارد ”

پس نتیجه می گیریم که از نظر مردم ایران تمامی فاکتورهای سلطه اعم از تمامیت خواهی، نقض آزادی بیان، نقض حریم خصوصی، خشونت، نقض قوانین حقوقی، نقض آزادی مطبوعات، قلدری در جهان و امثالهم معادل یک کلمه است: دوم خرداد!

” وي با بيان اينكه هر چيز كه ريشه در فرهنگ و انديشه يك كشور نداشته باشد، جايي در افكار و انديشه آن كشور نخواهد داشت، افزود: به دليل عميق نبودن اين فرهنگ وارداتي خارج از چارچوب انديشه‌ ايرانيان، هر فكر، انديشه و فرهنگي كه برخاسته از روشنفكري وارداتي به كشور بوده است، مدت كوتاهي به آن پرداخته مي‌شود اما به تدريج به دليل نداشتن پيوند با ريشه‌‌هاي فرهنگ ايراني، به همان سرعت هم از ذهن مردم خارج مي‌شود.”

پس نتیجه می گیریم که فرهنگ مردم ایران دموکراسی، آزادی بیان، حقوق بشر، دیپلماسی، آزادی دانشگاه و دانشجو و امثالهم را بر نمی تابد.

“ذاكر اصفهاني با اشاره به جريان روشن فكري دوم خرداد اظهار داشت: اين جريان تلاش كرد دوم خرداد را ارتقا بخشي كند و به دنبال كپي‌برداري از نمونه‌هاي غربي بودند اما چون اين فرهنگ غربي ريشه‌اي در فرهنگ و انديشه ايرانيان نداشت، نماند و به كنار رفت.
اين استاد دانشگاه تصريح كرد: گرچه روشنفكران دوم خردادي جامعه ما به دنبال كپي برداري از پديده‌هاي تاريخي غرب بودند، اما به دليل نداشتن ريشه، نتوانستند آنها را عمق بخشيده و پايدار كنند. ”

پس نتیجه می گیریم که در غرب روز دوم خرداد روز بسیار مهمی است. در این روز لیبرالهای بی همه چیز در غرب به قدرت رسیدند و گفتند ما باید این قدرت خود را به تمام جهان صادر کنیم.

“وي در ادامه سخنانش در تبيين ماندگاري حماسه سوم خرداد و فتح خرمشهر، به پيوند عميق اين حركت تاريخي با عمق باورهاي ملي و ديني اشاره كرد و گفت: سوم خرداد از آن جهت ماندگار و جاودانه است و همواره بيش از پيش مورد اعتناست كه با هويت حقيقي مردمان اين سرزمين نسبتي حقيقي دارد.

اين استاد دانشگاه تصريح كرد: برخي ها در طول نزديك به يك دهه در ايران تلاش كردند كه دوم خرداد را نيز ماندگار كنند ”

نتیجه می گیریم در کشور عزیز ما ربط دادن آن چیز بدصدا و نامطبوع به شقیقه اصلا سخت نیست.

“ليكن هيچگاه اين اتفاق نيفتاده و نخواهد افتاد چراكه دوم خرداد مانند روشنفكري غربزده تاريخ معاصرمان يك مسئله غيربومي است و نمي‌توان با تكه‌برداري مكانيكي آن را به تاريخ ايران تحميل كرد”

پس نتیجه می گیریم که ما در ایران بیش از 20میلیون نفر غیربومی زورگو داریم که به ناحق عقاید خود را به پنج میلیون نفر بومی محترم تحمیل می کنند.

“ذاكر اصفهاني با اشاره به اينكه دوم خرداد امسال آمد و رفت ولي كمتر كسي از آن ياد كرد، تصريح كرد: دوم خرداد با تمام تلاش‌هاي رسانه‌اي روشنفكران، در ذهن مردمان ما اثري باقي نگذاشت . ”

نتیجه نهایی این است که این استاد بزرگوار دانشگاه خودش هم می داند کمتر کسی است!

باشد تا بعد…

لابد شما هم مثل بنده چون از وجود شرکتهای معتبر محصولات بهداشتی در دنیا خبر ندارید، با توجه به وجود چنین شرکتی در کشور انگلستان پیش خود آن را شرکتی بزرگ و معتبر در سطح جهان تصور کرده اید. هیچ اشکالی هم ندارد. این وظیفه بنده و شما نیست که در مورد چنین موضوعی تحقیق کنیم. وظیفه صدا و سیماست که قبل از پذیرش تبلیغ، اعتبار موارد بیان شده در آن را بسنجد. چرا که مردم ایران به تبلیغات تلویزیونی و رادیویی اعتماد کامل دارند.

القصه! امروز یکی از دوستان به استناد یک منبع موثق بنده را مطلع کرد که این شرکت محترم، توسط صاحبان خود شرکت Ave و با موسسینی ایرانی در کشور انگلستان تأسیس شده است و اساسا یک شرکت صوری است. تا چند دقیقه پذیرش این موضوع برایم بسیار مشکل بود.

ولی وقتی به خودم آمدم سریعا در اینترنت شروع به جستجو کردم و به سایت اینترنتی این شرکت محترم جهانی(!) رسیدم. یک پورتال فلش بسیار ضعیف که لوگوی بزرگ Ave روی آن نقش بسته بود.

بعد از کمی گشت و گذار در این سایت که مشخصا توسط Templateهای آماده ساخته شده است به منوی تاریخچه شرکت رسیدم. تاریخ تأسیس این شرکت سال 1999 میلادی است. یعنی حتی قدمتی کمتر از آنچه ما محصولات Ave را در سوپرمارکتها و داروخانه های ایران می بینیم!

خوشبختانه یکی از دوستان بریتانیا نشین هم آنلاین بود و از او در مورد وجود چنین محصولی در انگلیس جویا شدم و ایشان هم جواب منفی داد.

به نظر شما اگر فرض محال چنین شرکتی در انگلیس وجود داشت، نباید یک سامانه معرفی محصولات و حتی فروش اینترنتی در آن وجود می داشت؟ یا نباید حداقل روزی یک نفر بازدیدکننده به آن مراجعه می کرد؟ مگر مردم انگلیس هم مثل ما بدون تحقیق و بر اساس شنیده ها از همسایه هایشان چنین محصولات مهمی را خریداری می کنند؟

به قول مرحوم ایرج میرزا: نمی دانی تو ایران است اینجا؟

باشد تا بعد…

پی نوشت: کسی که این موضوع را با بنده در میان گذاشت، به خاطر جلوگیری از آسیب رسیدن به کارگران کارخانه شدیدا با انتشار چنین موضوعی مخالف بود. ولی بنده هنوز هم معتقدم آسیبی به کارگران نمی رسد و فقط صاحبان آن رسوا می شوند.

این سرلشگر بامزه عرب که وزیر دفاع و رقیب دور دوم سیدمحمد خاتمی بود، تا حدودی هم به دوم خرداد مرتبط می شد و هم سوم خرداد. چرا که وی در زمان دولت اصلاحات به صحنه سیاست آمد و از حق نگذریم یکی از موفق ترین وزرای نظامی تاریخ جمهوری اسلامی ایران بود.

یکی از نکته های جالب این برنامه انتشار عکسی بود که سیدمحمدعلی ابطحی گرفته بود. از قرار این آقای ابطحی ما باز هم شیطنت کرده بود و بی اجازه این عکس شمخانی و پسرش را در وبنوشت قرار داده بود.

ضمنا شمخانی دلیل ادامه جنگ پس از عملیات بیت المقدس را بسیار واضح و منطقی بیان کرد.

ولی نکته بسیار جالب این بود که شمخانی بسیار صریح گفت: «بنی صدر خیانت نکرد». او بسیار جسورانه و با اعتماد بنفس تمام گفت که بنی صدر به عنوان فرمانده کل قوا دنبال پیروزی بود ولی نتوانست که به این هدف خود برسد. این اظهار نظر بسیار جالب بود. بالاخص اینکه حکم خیانت بنی صدر را روح الله خمینی صادر کرده بود.

باشد تا بعد…

ولی این روز هزار و سیصد و هفتاد و پنج بار آمد و رفت، تا بار بعد از آن آبستن یکی از بزرگترین اتفاقات سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و ملی ایران باشد. روزی که اینهمه سال هیچ خاصیتی نداشت، به یک باره با معجزه ای که به دستان من و تو صورت گرفت، یکی از زرین ترین برگهای تاریخ ایران را رقم زد.

در مدح این روز و اسطوره بزرگش خاتمی کبیر، بسیار گفته اند و گفته ایم و شنیده اید و شنیده ایم. اما امروز، پس از یازده سال و پس از گذشت سه سال از پایان نتیجه آن حضور بزرگ حرفهایی هست و قضاوتهایی و بعضا درد و دلهایی که بد نیست شنیده شود.

اگر کمی جانب انصاف را در نظر نگیریم و بگوییم وضعیت امروز ایران ما، ماحصل دولتی است که نتیجه دولت دوم خرداد بود، با تمام بی انصافیها حتما برادر خاطرت هست که:

ما پیش از دوم خرداد موسیقی نداشتیم، حتی محمد اصفهانی نیز برای کسب مجوز آلبوم مجبور به مداحی بود!

ما پیش از دوم خرداد مطبوعات نداشتیم، دلمان به کیهان و اطلاعات خوش بود و گاهی هم همشهری را ورق می زدیم.

هیچکس پیش از دوم خرداد حق شوخی با رئیس جمهور را نداشت، چه رسد که کاریکاتور او را بکشد.

هیچکس قبل از دوم خرداد ندیده بود معاون رئیس جمهور وبلاگ بنویسد.

قبل از دوم خرداد کدام جنبش دانشجویی اجازه می یافت تا سرحد 18 تیر پیش رود؟

قبل از دوم خرداد ما سینمایمان کجا بود؟

قبل از این حادثه بزرگ کسی معنای تشکل غیر دولتی را می دانست؟

من قبل خاتمی، کسی می توانست از پارلمان جوانان سخن گوید؟

بعد از دوم خرداد بود که یک عامل شستشوی مغزی در مدارس به نام امور تربیتی حذف شد.

قبل از حضور دکترسیدمحمد خاتمی، کجای جهان چنین احترامی برای مقامات سیاسی ما قائل بودند؟

تا پیش از آن مهاجرانی و نوری و حجاریان و گنجی و شمس الواعظین و نبوی و کوثر و بهنود و دهها و صدها کس دیگر کجا بودند؟

اگر دوم خرداد نبود، با حضور مدیران امروزی که می گویند اینترنت 56k از سر مردم هم زیاد است آیا پیشرفت ما در دنیای مجازی از گینه بیسائو هم کندتر نبود؟

اگر خاتمی نبود چه کسی جلوی خشونتهای متعصبین و متحجرین نیروی انتظامی را به نام امر بمعروف و نهی از منکر می گرفت؟

چه کسی جز دولت خاتمی می توانست کشور را با نفت بشکه ای 7 دلار اداره کند؟ آنها که امروز با این قیمت سرسام آور در اداره اش بازمانده اند؟

اگر خاتمی نبود من و تو امروز هزاران قدم عقب تر از امروزمان بودیم… بله! یار دبستانی من:

زمان خاتمی زندان و شکنجه و قتلهای زنجیره ای و ترور و توقیف و ناسزا و ناجوانمردی هم بود. ولی اگر امروز هم نیازشان باشد چنین نمی کنند؟

اصلاحات هزینه دارد…

باشد تا بعد…

خدایش بیامرزاد

باشد تا بعد…

اولا این دوست گلمان در هر جمله اش سه بار می گفت دولتهای گذشته. آخر سر هم که کلامش منعقد شد گفت در دولت گذشته فقط اسم جوان برده می شد ولی در این دولت به جوان به معنای واقعی بها داده می شود! نتیجه می گیریم جوان به معنای واقعی یعنی مهرداد بذرپاش.

ثانیا دائما می گفت ما در زمان دانشجویی بخاطر آرمانهایمان بسیار پر شور و حرارت بودیم. پس نتیجه می گیریم فالانژ و چماق به دست در دولت نهم یعنی پر شور و حرارت!

یک شاهکار اساسی دوستمان هم این بود که گفت برای من مدیر، آشنایی با مدیر زیر دستم شرط کافیست. یعنی اگر طرف سواد هم نداشت، اصلا چه بهتر!

یک جاهایی هم تلویحا ولی مشخصا نفهمیده از محسن رضایی حمایت کرد. وقتی که از اعتماد امام به جوانان در زمان جنگ می گفت. عجب!

ضمنا این آقا تنها کسی است که در داخل و بیرون دولت به دولت نهم نمره 18 می دهد و می گوید اگر کس دیگری بود بیشتر می داد. نتیجه می گیریم کس دیگری حتما احمدی نژاد است. بلکم الهام! البته اگر کس را طور دیگری بخوانیم شاید هم متعلقه الهام!

درصد نظرسنجی هم جالب بود. بیشتر از 50% بینندگان به مدیران باتجربه و کارآمد رأی دادند و کاملا مشخص است که از لج این آقا به مدیران جوان رأی نداده اند. شک نکنید!

باشد تا بعد…

پی نوشت: چقدر چندشم می شود یک نفر از شهادت اعضای خانواده اش برای خرید اعتبار سوءاستفاده می کند. حالا چه قمی باشد چه بذرپاش چه هر رذل دیگر!

باشد تا بعد…

پی نوشت: اردیبهشت خیلی ماه بدی برای وبلاگم بود. تقریبا تو نصف روزاش چیزی ننوشتم

حالا حکایت این آقای پروفسوره و توهماتشون!

باشد تا بعد…

باشد تا بعد…

باشد تا بعد…

بدبختی ما همیشه این است که تا می آیی کمی به خودت افتخار کنی یک لمپنی پیدا می شود و همه چیز را بر هم می زند. نوبت که به مربی برق شیراز رسید ناگهان با یک موجود عظیم الجسه مواجه شدم که بوی عرقش را از اینجا می توانستم استشمام کنم. نه موهایش با شانه آشنایی داشتند و نه کت و پیراهن یقه چرکش با اتو!

این دوست گلمان که خوشبختانه اسمش را نمی دانم شروع به صحبت کرد و در ضمن افاضاتش که هیچ ربطی به فوتبال نداشت فرمود:«من به بچه ها گفتم بازی امروز شما مثل یک جهاد است، یک جهاد علیه استکبار بزرگ، اینها استکبار هستند. وقتی مدیرعامل پرسپولیس میگه ما 13میلیارد بدهی داریم یعنی 15میلیارد خرج کردیم دیگه. ولی ما همش یک میلیارد خرج کردیم»

بگذریم از این لمپن بزرگ!

ولی این جملات آشنا نیست؟ این فرافکنی ها؟ یک نفر تمام این نسبت ها را به خاتمی و هاشمی نمی داد؟

یک نفر دیگر هم جدیدا پیدا و شده و بدجوری قصد کرده است مقابل استکبار جاسبی بایستند. همان موجود زیبایی که برادرزاده اش چندماه پیش آن بلبشو را برپا کرد!

واقعا که همه چیزمان به همه چیزمان می آید.

باشد تا بعد…

ولی وقتی از تخت جمشید قصد بازگشت داشتیم، سواریهای جلوی در حمله ور شدند و هرکدام یک نرخ نجومی تحویلمان دادند. کمی جلوتر رفتم و به یک تاکسی گفتم تا مرودشت چقدر می بری؟ گفت نفری 300 تومان. سوار شدیم و راه افتادیم. راننده دنده را که عوض کرد طبق معمول همه راننده ها نطقش باز شد. که این سواریها تا غریب می بینند می خواهند تیغش بزنند. حسابی حرف زد و وقتی رسیدیم من هزار تومان تقدیمش کردم تا چهارصد تومان تحویل بگیرم. ولی این راننده شاکی از سواریهای مال مردم خور، یک دویستی و یک صدی بسیار پاره تحویل من داد و پایش را روی گاز گذاشت و رفت.

مشکل از صد تومان کمتر و پاره بودن پول نیست. صدتومان که فدای سرم و پول را هم که تحویل همشهریهایش دادم، ولی مشکل اینجاست که ما همیشه عادت داریم دیگران را محکویم کنیم و خودمان را فرشته جلوه دهیم. این اصل ماجراست…

حالا باز هم قصه همان است. صحبت از انتخابات و رقابت سالم که می شود ما همه طرفدار سلامت انتخاباتیم و هیچکس از ما عادلتر نیست. همیشه بهترین نحوه سالم نگهداشتن انتخابات را ما می دانیم و همیشه قدرتمندان هستند که تقلب می کنند. حالا یکی نیست بگوید این قدرتمندان هم یکی هستند مثل من و شما. از کجا که من و شما هم قدرت آنها را داشتیم چنین نمی کردیم؟ که یقینا می کردیم.

حالا خدا رحم کند که دستی هم بر کیبورد داشته باشیم و در این دنیای مجازی چند نفری خواننده! چنان از جورج اورول فکت می آوریم و تبعیض کنندگان را محکوم می کنیم و از حقوق مظلومان دفاع می کنیم که انگار آفریده شده ایم برای احقاق حقوق حقه مظلومان. ولی…

سری به این سیستم جالب انتخاب محبوبترین وبلاگ سال زده اید؟ برای اولین بار که نامش را دیدم و فهمیدم که دار و دسته آقای بوترابی راهش انداخته اند قصد کردم شدیدا حمایتش کنم. یقینا با شروع مجددی که از دوماه پیش داشتم طمع انتخاب شدن تحریکم نکرده بود. ولی این حرکات را به عنوان یک مشوق و ایجادکننده یک دایرکتوری معتبر می پسندم.

ولی بعد از چند ساعت که در چند وبلاگ اعتراضاتی نسبت به این طرح دیدم کمی دقیقتر شدم. سری به صفحه اول این سیستم زدم و دیدم که به به… به به! وبلاگهایی مشاهده می شوند که 5 بازدیدکننده هم در روز ندارند. وبلاگهایی که سالی و ماهی یک بار با یک مطلب دزدی یک سری بازدیدکننده می گیرند و وبلاگهایی که تمام اعتبارشان از مطالب ترجمه است. البته به معدود دوستانی که به حق نامشان در صفحه اول است و حتی حقشان رتبه های بالاتر است برنخورد. ولی کم کم شستم خبردار شد که کاسه ای زیر نیم کاسه است.

اول امتحان کردم ببینم می شود با عوض کردن IP چند رأی داد که دیدم یقینا می شود. کمی بعد متوجه شدم این کار نیاز به عوض کردن IP هم ندارد. به هرحال سیستم رأی شما را قبول می کند. بر فرض محال که این رأیها بعدا از طریق شناسایی IP ویرایش شوند، با روشهایی خیلی ابتدایی، می توان از یک کامپیوتر هزاران رأی داد.

نکته جالب دیگر وجود وبلاگ خود آقای بوترابی در صفحه اول بود. این هم از معجزات هزاره سوم نیست. از حضور موفق دار و دسته پرشین بلاگ در این سیستم انتخاباتی بسیار دقیق است.

پیشنهاد می کنم شما هم سری به این سیستم جالب و پرطرفدار بزنید تا متوجه شوید انتخاب شدن در آن نیاز به محبوبیت ندارد، فقط کمی وقت اضافه می خواهد. در عوض می توانید تا دلتان می خواند اعتماد به نفس و بیننده به عنوان جایزه دریافت کنید!

مایی که اینهمه ادعای راستی و درستی داریم و آقای بوترابی که حزب محترمشان که همسرشان نیز عضو شورای مرکزی آن است اینهمه از تقلب در انتخابات می نالد، چنین سیستمی دست و پا کرده ایم و خودمان و چندین هزار کاربر را سر کار گذاشته ایم.

باشد تا بعد…

خاطرم هست تا اواخر دهه شصت یا حتی اوایل دهه هفتاد_که البته به سختی خاطرم هست- همیشه کار کار منافقین از خدا بی خبر بود. از شکست عملیاتها در جنگ، تا ترورها و بمب گذاریها و فرار سیاسیون از ایران و حتی گرانیهای ناشی از تحریم.

هر زمان که اتفاقی می افتاد یا نیاز به انحراف خبری احساس می شد، چند نفر اعدامی بیچاره با وعده تخفیف در مجازات به تلویزیون می آمدند و اعتراف می کردند که از طرف مسعود رجوی ملعون(!) اغفال شده و قصد قتل عام هموطنان خود را داشته اند و شدیدا پشیمانند.

خود سازمان مجاهدین هم بدش نمی آمد اسم و رسمی به هم بزند و قدرت نمایی کند و همیشه مسوولیت همه اتفاقات ریز و درشت ایران را قبول می کرد.

یک مدت مدیدی هم همه چیز تقصیر اسرائیل بود. البته هنوز هم هست. اصلا هرچه جهان بدبختی دارد زیر سر این جهودهای از خدا بی خبر است. از ساخته شدن کارتون تام و جری گرفته تا کل فیلمهای هالیوود و کمربندهای آهنربا دار عقیم کننده و کفشهایی که زیرشان اسماء متبرکه نوشته شده بود! اساسا اسرائیل همه کارش را کنار گذاشته و فکر می کند چطور ما را از نقشه جهان پاک کند.

مدت کوتاهی هم همه چیز تقصیر اصلاح طلبها بود. از بدحجابی و ترویج موسیقی و روزنامه خوان شدن مردم، تا قتلهای زنجیره ای و شروع شدن ترورها و پیتزا خوردن مخالفین نظام.

یک مدتی هم هست که سرو کله سلطنت طلبها پیدا شده و خرابکاری می کنند. تلویزیون که 24 ساعته درحال تخریب رضاخان است و سلطنت طلبها را مسخره می کند، سینما هم که رویه تلویزیون را ادامه می دهد، انفجار شیراز هم که به گفته وزیر اطلاعات کار سلطنت طلبها بوده است.

سر و کله این فسیلهای بیچاره که عمری را در توهم زندگی کرده اند از کجا پیدا شده و از کجا قدرت همچین عملیاتی را پیدا کرده اند اهورامزدا عالم است.

ولی مهم اینجاست که در این کشور هیچوقت هیچ چیز تقصیر نظام و صاحبان قدرت نیست. همه دنیا کارشان را تعطیل کرده اند و درحال خرابکاری در ایران هستند. هیچ فرقی هم نمی کند که چه کسی باشند و هدفشان چه باشد، مهم این است که ما می توانیم تمام مدیریت علیصغرمان را توسط آنها فرافکنی کنیم.

باشد تا بعد…

سلام

شنیده ام بار دگر سری به روزهای قبل بازنشستگی زده ای، مشتی بر دهان اصولگرایان کوبیده ای و از اندیشه امام دفاع کرده ای! مبارک باشد سیدجان.

انگار بار دگر یاد قدیمها کرده ای و قصد کرده ای در مردم شور حسینی ایجاد کنی. خوشت باشد. خوب است.

بی انصافی است اگر بگویم نگاهت به این حرفها و عواقبش، نگاه تماشاگران گاوبازی در اسپانیاست ولی مرد مومن هنوز به نتیجه این حرفها نرسیده ای؟ هنوز نمی دانی این اظهارنظرهای زیبا و رویایی و آرمانی که حس صلح طلبی و تمدن خواهی هرکسی را بر می انگیزد چه عواقبی دارد؟

خاطرت هست گفتی اگر دین هم جلوی آزادی بایستد ما جلوی دین می ایستیم؟ یادت هست کتکش را برادران و خواهران من در کوی دانشگاه خوردند؟

خاطرت هست از مقابله با غوغاسالاری گفتی و برادران و خواهران من در خیابان گلستان به درخت بسته شدند و تازیانه خوردند؟

خاطرت هست از بحرانهای نه روز یک بار گفتی و هم سنگریهای من کتکش را زمان انتخابات از پلیس خوردند؟

خاطرت هست از آزادی مطبوعات گفتی و حجاریان ترور شد؟

خاطرت هست از آزادی بیان گفتی و فروهرها را سلاخی کردند؟

خاطرت هست…

و هزار و یک چیز دیگر که باید خاطرت باشد. خاتمی من! مرد دوست داشتنی نسل من! معنای واقعی لبخند! اینهمه که گفتی جز اینها که گفتم چه نتیجه ای داشت؟ شک دارم اهل آن باشی و نیاز داشته باشی که با این حرفها شهرت و اعتبار طلب کنی. پس نگو! چون نمی دانم تاوان این حرف آخرت را چگونه پس خواهیم داد!

باشد تا بعد…

پی نوشت: بعد از حدود دو ماه پشت کار متأسفانه حدود 10 روز ننوشتم. البته بخش عمده اش بخاطر سفر شیراز بود. به هرحال ببخشید.

باشد تا بعد…

 باشد تابعد…

پی نوشت: بابت کیفیت پایین عکس ببخشید. زوم دیجیتال است و هزار دردسر

باشد تا بعد…

انقدر این آدم صمیمی است و انقدر کودک وجودش بیدار و تخس است که گاهی آدم یادش می رود ممکن است پدر هم باشد چه برسد به پدربزرگ! به هرحال حسابی مبارک همه باشد. هم ایشان، هم همسر محترمشان، هم آیت الله ابطحی که نتیجه دار شدند و هم فائزه خانم و آقا صالح. البته مبارک فاطمه خانم و فریده خانم ابطحی هم باشد که به این زودی خاله شدند.

ولی جدای از این تبریکات، می خواستم به نکته دیگری اشاره کنم. این امیرعلی خان که اتفاقا برحسب معمول همه پسرهای اول بسیار شبیه مادرشان و خانواده مادری شده اند، تا دلتان بخواهد حسادت مرا برانگیختند.

این پسر گلمان که همزمان با یکی از بزرگترین شکستهای شیرین و دوست داشتنی اصلاح طلبان متولد شده است، پدربزرگی دارد که خبر تولدش را در وبلاگش می نویسد. وبلاگی که پنج سال است هرشب یک نوشته و یک عکس منتشر می کند. عکسهایی که پدربزرگش با موبایل یا دوربین دیجیتالش گرفته است!

خبر تولد ایشان را به فاصله چند ساعت سی چهل هزار نفر خواندند. پدربزرگ ایشان کسی است که در اتومبیلش MP4 چهل گیگابایتی دارد و سیاوش قمیشی گوش می کند.

به چه چیزش حسودیم شد؟ پدربزرگ کدام شما چنین مشخصاتی داشته؟

حالا شما تصور بفرمایید نوه سیدمحمدعلی ابطحی که یک نفر هم در دنیا از دست خودش آسایش ندارد چه می شود؟ آن هم پسری که در چنین روزی به دنیا آمده است و خبر تولدش از طریق وبلاگ منتشر شده است و یک پدربزرگ وبلاگ نویس دارد. و البته مادری که در این راه دستیار پدربزرگ است.

بسیار دوست دارم باشم و ببینم این نسل چه ایرانی خواهدساخت. نسلی که چنین پدربزرگهایی دارد صدها قدم از نسل مایی که هنوز امتحانمان را هم پس نداده ایم جلو خواهدبود. ای کاش می شد با یک جهش کشور را به اینان سپرد. ما که تسلیمیم!

و اما امیرعلی عزیز! به ایران خوش آمدی…

به ایرانی که اصلاح طلب و اصولگرا دارد. اصلاح طلبش مستقل و حزبی دارد. حزبیش خاتمی و کروبی دارد. خاتمیش خط امامی و غیرخط امامی دارد. اصولگرایش احمدی نژادی و غیراحمدی نژادی دارد. احمدی نژادیش دولتی و غیردولتی دارد. دولتیش دزد و غیر دزد دارد. دزدش هم… اصلا ولش کن. بابابزرگ بهتر می داند!

امیدوارم روزی که بزرگ می شوی، نه قیمت مسکن اینقدر باشد، نه گشت ارشاد باشد، نه خبرنگار پارلمانی زنازاده خطاب شود، نه نظارت استصوابی وجود داشته باشد و نه اتوبانی به نام محمود احمدی نژاد…

به هرحال خوش آمدی. ولی اگر یک روز از این بلبشو خسته شدی یادت باشد: این که زاده آسیایی رو میگن جبر جغرافیایی

باشد تا بعد…

یقینا این از اولین سسهای مایونز تولیدی در ایران بوده است! به تلفنهای نوشته شده روی شیشه توجه کنید.

باشد تا بعد…

پی نوشت: محتویات فعلی این شیشه گلپر است.

باشد تا بعد…

به شیطنت شهرداری چیها در قرمز نوشتن «اصلاح طلبانه» در این جمله رهبر توجه کنید. ضمنا به طور کلی این جمله در این انتخابات استفاده نشد و زمان انتخابات شورای سوم گفته شده بود.

باشد تا بعد…

پی نوشت: لطفا نفرمایید کار پارچه نویس است. چون شهرداری هیچوقت پارچه نویسیش را به مغازه های بیرون نمی دهد و کارمندان خودش این کار را انجام می دهند. فرض محال هم که اینطور باشه می تونن بدن عوضش کنه. پول پدرشون که نیست.

از در که وارد شدم هیچکس آشنا نبود ولی همه جوان بودند. همان شوق همیشگی در همه جریان داشت و تکاپو بیداد می کرد. چند ثانیه نگذشته بود که خانمی جلو آمد. بعدا فهمیدم اسمشان خانم عبادی است. انگار که از روی متن چیزی را می خواند شروع کرد: «با شما تماس گرفته بودیم؟ خودتون زنگ زده بودید؟ اومدید کمک کنید؟ ما داریم میریم هفت تیر تراکت پخش کنیم. ده دقیقه دیگه راه می افتیم. شما هم می آید دیگه؟ » دروغ نگفته باشم لابه لای صحبتهایش یکی دو تا بیسکویت و شربت هم به ما تعارف کرد که زشت بود دستش را رد کنیم.

گفتم :«آخه اول بپرسید شما کی هستید، از کجا اومدید، شما که مارو نمیشناسید شاید اومدیم اینجارو به هم بزنیم.» حدس می زدم که خانم عبادی تازه وارد اصلاحات باشد که هیچوقت همدیگر را ملاقات نکرده بودیم. ولی ماشاءالله حسابی وارد بود. از سمیه توحیدلو هم بهتر بود :دی

هیچی! ما و علی آقا جو گرفتمان و دنبال کاروان راه افتادیم به مقصد هفت تیر تا تراکت پخش کنیم. همه دوستان کاور سبز با عکس خاتمی تنشان بود که پشتش نوشته بود: «همراه شو عزیز، کاین درد مشترک، هرگز جدا جدا درمان نمی شود»

به یکی از بچه گفتم ماژیک دارید؟ گفت برای چی؟ گفتم :«اولا اسم قمی و محجوب رو از تراکتها خط بزنم که آبروم نره، ثانیا درد مشترک رو از پشت بچه ها خط بزنم بنویسم احمدی نژاد که شفاف سازی شده باشه»

القصه! رفتیم جلوی مسجدالجواد در چند قدمی گشت ارشاد و با شعار :«به یاران خاتمی رأی می دهیم، به یاد روزهای بدون گشت ارشاد» شروع به پخش ویژه نامه و تراکت کردیم.

اول از همه یک پیرمرد چاق کج و کوله گیرمان آمد که یک ساعت مخ ما را کار گرفت. که من سید هستم و بازنشسته هستم و شماره من را به آقای خاتمی بده. توی دلم گفتم اتفاقا چقدر هم دنبال شماره ات می گشت آقای خاتمی! حتما مژدگانی خوبی می گیرم. برای اینکه دست از سرم بردارد شماره را گرفتم. تمام که شد گفت خوب شماره آقای خاتمی را هم به من بده. گفتم آقای خاتمی موبایل ندارد. گفت شماره دفترش را بده. گفتم همراهم نیست. سرتان را درد نیاورم کار به آنجا کشید که آقای اصلاح طلب بازنشسته گدا از آب درآمد و ما را کشت که بیست هزارتومان برای سونوگرافی زنش کم دارد و من باید بدهم بعدا بروم از آقای خاتمی بگیرم. جالب بود شماره موبایلش هم 912 بود. گوشیش را هم رو نکرد. احتمالا آیفون بوده.

کمی که گذشت دیدم آن طرف تر جلوی بچه های ما یک خانم حدودا متشخص در حال داد و بیداد است. تمام که شد آمد از جلوی ما رد شود که گفتیم چه شد؟ گفت :«بهشون میگم عکس آدم تنتون کنید، نه عکس الاغ» یحتمل متوجه شده اید که خاتمی را می گفت. گفتم: «چشم مادر، از این به بعد میگم عکس میمون تنشون کنن» پیاده رو منفجر شد!

کمی بعد یک پیرزن اتوکشیده عصا به دست آمد از جلویمان رد شود که تراکت تعارف کردیم. گفت:«من نه به این رأی میدم نه به اون، جاوید شاه!» همراه این عمل عصایش را هم با ژستی ارتشی به زمین کوبید. قبل رفتن روزنامه را گرفت که ببیند اینهایی که ما تبلیغشان را می کنیم چه شکلی هستند. تا چشمش به آقایان جهانگیری و محجوب و قمی و انصاری و… افتاد گفت: «واه واه، خدا مرگم بده، خدا نصیب نکنه»!

کمی جلوتر رفت. پشیمان شد. انگار چیزی در گلویش گیر کرده بود. برگشت پیش ما و گفت: «آخوند سالی دو بار ملتو میزاره سر کار، هر بارهم شش ماه طول میکشه!»

این هم از انجام وظیفه ما برای جبهه اصلاحات!

باشد تا بعد…

Special thanks for Bache Khepel Kootoole

می خواستم بنویسم: «اصالت هنر به ماندگاریست» ولی…

ولی حیف… خودکار نداشتم!

انگار در این کشور مد شده است که همه معلول را مسوول فجایعی می دانند که علت به وجودشان آورده است.

آقای حضرتی! احمدی نژاد بی کفایت است، مدیریت را خوب نمی داند، عقاید قابل قبولی ندارد و هزار و یک مورد دیگر. ولی مسوول رئیس جمهور شدن احمدی نژاد کیست؟

آن زمان که دوست شما آقای موسوی لاری وزیر کشور بود، چرا اجازه اینهمه تقلب را در انتخابات شورای دوم، مجلس هفتم و دولت نهم داد؟ اگر وزیر کشور اینقدر ناتوان است چرا استعفا نداد؟ وزارت کشوری که نمی تواند یک انتخابات را سالم برگزار کند به چه درد این ملت می خورد؟

آن زمان که همه از چپ و راست درحال تخریب اصلاح طلبان بودند، مدیریت تبلیغات و اطلاع رسانی اصلاح طلبان کجا رفته بود؟ جز این بود که مانند بسیاری از بخشهای دیگر این جبهه مست قدرت بود؟ نکند آن زمان هم رسانه نداشتید؟

چقدر منتقدان این روشهای سیاسی، توسط به اصطلاح بزرگان این جبهه تحقیر و تخریب شدند؟ چقدر ما بر سر خود کوبیدیم و هیچ نشد؟

چقدر اسراف کردیم؟ چقدر به جای یک حرکت درست همایش برگزار کردیم و با گیتار ای ایران خواندیم و دست زدیم و سوت کشیدیم و دست آخر هیچ؟

چقدر شأن خود را بالا گرفتیم و به خود اجازه ندادیم حداقل برای صحبت با مردم پایمان را از میدان ولیعصر پایینتر بگذاریم؟ چقدر دلسوزان گفتند که شمال و غرب این شهر اگر رأی بدهند به ما می دهند، پس چه نیازی به اینهمه هزینه و تبلیغ؟

الیاس خان! خاطرم هست اوایل ریاست جمهوری همان کسی که مسوول همه بدبختیهای ملت میدانیدش به یکی از دفاتر مشارکت رفتم. رئیس شورای جوانان آن منطقه مرا کنار کشید و گفت می خواهیم برای حمایت از کارتون خوابها یک شب را همه بیرون بخوابیم. نمی دانستم بخندم یا گریه کنم. هشت سال مملکت در دستتان بود، حالا به فکر پوپولیسم افتاده اید؟ یا شاید هم جو کار خودش را کرده است.

نه دوست عزیز! مسوول همه ناکامی ها دوستان عزیز شما هستند که گاه از سوراخ سوزن یک انتخابات کاملا غیرقانونی تو می روند و شما را جلو می فرستند و گاه از در دروازه بزرگ جلوگیری از تقلب در یک انتخابات در زمان تصدی مطلق قدرت نمی گذرند.

مسوول همه ناکامی ها آن فراکسیون اقلیتی است که جز یکی دو نفرشان باقی فقط به استفاده از حقوق و مزایای نمایندگی اکتفا کردند و نام فراکسیون دوم خرداد را به لجن کشیدند.

باشد تا بعد…

فلذا حجم انبوه این میوه محرک به صورت یارانه ای به سمت دفتر ریاست جمهوری و محله رئیس جمهور سرازیر شده و در نتیجه باند مافیای گوجه فرنگی از این امر سوءاستفاده نموده و قیمتها را به چندین برابر افزایش داده است.

انتهای پیام/

باشد تا بعد…

قاعدتا چنین سایتی باید حرفه ای، صادق، فنی و بی طرف باشد. ولی تابناک کدامیک از این مشخصات را دارد؟ حتی یکی از آنها را می توان برای این پایگاه متصور بود؟

متأسفانه این سایت با تیترهای زرد، اخبار دروغ، شایعه سازی و توهین  به بزرگ و کوچک، تنها قصد خود یعنی تبلیغات گاه علنی و گاه غیرعلنی برای گروهی خاص را مد نظر دارد و علنا به شعور مخاطب توهین می کند.

امروز در فید این سایت به خبری با این تیتر برخوردم: «جمعيت جهان در ماه آينده 6،666،666،666»

فکر اینکه چگونه چنین محاسبه ای به چنین عدد فانتزی رسیده است کنجکاویم را برانگیخت تا کلیک کنم و خبر را بخوانم. یقینا هزاران نفر دیگر هم جز من چنین کنجکاوی را کرده اند.

ولی وقتی متن خبر باز شد با این عبارت روبرو شدم: «طبق آخرين آمار اعلام شده ااز طرف اداره آمار و سرشماري آمريكا:جمعيت جهان در ماه آينده ميلادي از مرز 6،666،666،666 خواهد گذشت. در حالي كه جمعيت جهان در آغاز سال جاري ميلادي بالغ بر 6،639،217،576 بودكه در اواخر ماه جاري ميلادي به 6،664،737،085 خواهد رسيد و بنا به آمار به اينكه در پايان ماه آينده ميلادي جمعيت جهان به ميزان6،671،275،141 عبور خواهد كرد.»

با توجه به اینکه تیتر این خبر هیچ ارتباطی به متن ندارد و تنها هدف آن گدایی کلیک است، می توان متوجه شد که چگونه این سایت چنین رتبه ای را به خود اختصاص داده است.

با توجه به نمودار بازدید این سایت که در چند روز اخیر افت شدیدی را نمایش می دهد، می توان به ترس مدیران سایت از افت بازدید در آستانه انتخابات و دلیل انتشار چنین اخباری با این وقاحت پی برد.

شاید خیلی راحت بتوان ادعا کرد که تابناک نسخه بزک شده و منتقد رئیس جمهور رجانیوز است که با توجه به بودجه عظیمی که در اختیار دارد و روش کثیفتری که در پیش گرفته است می تواند هزاران بار خطرناکتر از رجا باشد.

باشد تا بعد…

بیایید کمی دقیقتر نگاه کنیم. امریکاییها اساسا مردمی مغرور، قدرت طلب و دارای تعصب ملی بسیار قوی هستند. دولت و حکومت امریکا نیز به جهت دامن زدن به همین احساسات و همچنین حفظ وجهه جهانی و به عبارتی زهرچشم گرفتن از کشورهای مخالف، همیشه قدرت خود را بیش از آنچه هست نشان می دهد.

اگر سری به فیلمهای هالیوود بزنیم و با دقت بیشتر ببینیم که سیستمهای امنیتی و نظامی نشان داده شده بیشتر به تخیل شباهت دارد تا واقعیت، یا اگر به اسناد منتشر شده سازمان جاسوسی امریکا (CIA) سرکی بکشیم و بر دلیل انتشار آنها کمی تأمل کنیم، یقینا درخواهیم یافت که این وجهه قدرتمند از امریکا که ما می بینیم تا حد زیادی ساخته و پرداخته سیاستمداران و سیاستگذارانی است که امروز به وسیله آنها رعب و ابهتی رویایی در جهان ایجاد کرده اند.

حال وقتی در یک عملیات تروریستی بسیار ساده به هدف قلب سیاسی و اقتصادی امریکا، چنین آبروریزی بزرگی پیش می آید و پنبه های این پهلوان می ریزد، اگر شما جای سیاستمداران امریکایی باشید چه می کنید؟ جز این است که سعی می کنید چنان قلمداد شود که این عملیات نمایشی کارگردانی شده توسط خودتان بوده است؟

کارشناسان صدا و سیمایی ما به برخی فیلمها، عدم حضور یهودیان در آن روز بر سر کار خود و بسیاری از دلایل دیگری استناد می کنند که مدارک آن بدون اجازه و خواست دولت امریکا امکان انتشار نداشته اند.

حال رئیس جمهور ایران، تحت تأثیر بی سوادی اطرافیان در یک تریبون عمومی، همان چیزی را اعلام می کند که امریکا نهایتا توقع انتشار آن را میان سطح عوام جوامع جهان سوم داشته است و این خبر فاکس نیوز، می تواند خبری مسرت بخش برای سیاستگذاران امریکایی باشد.

باشد تا بعد…

وقتی داشتم این فایل را گوش می کردم احساس غرور عجیبی سراسر وجودم را فراگرفت. فقط از این بابت که با اکبر اعلمی هموطن هستم. ولی وقتی نطق بعدی شروع شد، یکباره آب سردی روی تمام احساساتم ریخته شد.

جناب آقای زبانم لال مهندس محمد قمی که می توانید مشخصاتش را از اینجا ببینید، به عنوان یک عضو فراکسیون اقلیت، چنان آبروریزی کرد که می خواستم بمیرم و اصلاح طلب نباشم. توصیه می کنم فایل صوتی سخنرانی ایشان را از اینجا بگیرید و بشنوید تا بهتر متوجه عرایض بنده شوید.

این آقا که مظهر و مصداق بی سوادی است، روی پیشانیش جای سه مهر دیده می شود، شبیه سیب زمینی فروشها لباس می پوشد، جمله بندی یومیه اش را همچنان که باید در این نطق بشنوید بلد نیست، فرزند شهید و برادر 4 شهید است ولی خودش دو سال سابقه جبهه در بخش پشتیبانی را دارد، در تراکتهای تبلیغاتیش شدیدا روی خانواده شهید بودنش تأکید دارد و از مدیران ارشد کمیته امداد بوده است (!)، حالا پس از پنج دوره نمایندگی مجلس که هیچکس طی آنها هیچ حرکت مثبتی از ایشان ندیده است، آمده است و داد سخن سر داده است و با حسرتی وصف ناپذیر می خواهد بداند درآمدهای نفت که روی افسانه ای بودنش بسیار تأکید دارد، کجاست که به ایشان نرسیده است.

نزدیک شش دقیقه چکیده انتقادات همه نمایندگان منتقد دولت را از روی کاغذ می خواند و در عین حال به طوری محافظه کارانه شدیدا دم از اسلام و ولایت فقیه و رهبری می زند. در ابتدای سخن هم ولادت پدر امام زمان را به همه مسلمانان جهان تبریک می گوید. حالا ولادت امام یازدم شیعیان چه ربطی به همه مسلمانان جهان دارد الله اعلم!

و شاه بیت غزل نطق ایشان هم یک دقیقه وقت اضافه ای است که از حداد عادل می گیرد تا بگوید مردم در دور اول انتخابات به اعتبار خانواده شهید به بنده رأی داده اند و به دور دوم فرستاده اند و در روز ششم اردیبهشت با یک یا حسین دیگر مرا راهی خانه ملت می کنند.

در پایان صحبتهایش هم حداد عادل با لحنی تمسخرآمیز می گوید: «خیلی ممنونم» 

می خواستم گریه کنم. می خواستم خودم را بزنم. این آدم در لیست ائتلاف اصلاح طلبان چه کار می کند؟ مگر نگفتند که این لیست را سیدمحمد خاتمی شخصا تأیید کرده است؟

جناب آقای خاتمی! اگر این شخص مورد تأیید شماست، بنده به شخصه از این پس در هیچ کجای سیاست، فرهنگ، هنر و جامعه از شما دفاع نخواهم کرد و به همه دفاعیاتی که تا کنون کرده ام شک خواهم کرد.

لطفا نگویید چاره ای نبود. شاید هرکس که این نطق را بشنود یقینا با بنده هم عقیده خواهدبود که اگر قرار بود غلامعلی حدادعادل سرلیست اصلاحات باشد، هزاران بار بهتر و ارزشمندتر از این تندیس بی سوادی، چپاول، زالوی بیت المال و جاه طلبی بود.

باشد تا بعد…

پی نوشت: یاشاسین آقای اعلمی! تا زنده ام به همنوع و هموطن بودن با تو افتخار می کنم.

پی نوشت: دوستان توجه داشته باشند: در هنر بنده همین بس که این عکس را با موبایل گرفتم :دی

1- کاملا خودمحور هستند. شما تا به حال کس دیگری را جز این دو در کارتونهایشان دیده اید؟

2- تأیید طلب هستند. همدیگر را تأیید می کنند و قند در دلشان آب می شود.

3- کارهایی می کنند و وسایلی می خرند که خودشان هم فلسفه شکل گیریش را نمی دانند.

4- هدف را تخریب می کنند تا به وسیله برسند. خاطرم هست در یک قسمت همه کتابهایشان را فروختند تا ابزار ساخت کتابخانه را بخرند.

5- در کارهایی دخالت می کنند که در آن تخصص ندارند و هیچ متخصصی را هم قبول ندارند.

6- نوآوری می کنند، ولی به روش خودشان.

7- متخصص ایجاد ضرر و زیان هستند.

8- اعتماد بنفس کاذبشان غوغا می کند.

9- یک جا را خراب می کنند تا جای دیگر را بسازند، دست آخر هر دوجا تخریب می شود.

10- شعارشان این است: That’s it یا همان همینه، به عبارتی همینه که هست!

11- الگوهای در پیت دارند. به عکس آن وزنه بردار بر دیوار اتاقشان نگاه کرده اید که وزنه را کج گرفته است؟

12- هیچوقت لباسشان را عوض نمی کنند و همه به همین لباس می شناسندشان.

باز هم بگویم؟ خودتان هم فکر کنید…

ولی بینی و بین الله این مشخصات شما را یاد شخصیت خاصی نمی اندازد؟

ای کاش زمان کودکی رئیس جمهور هم این کارتون وجود داشت. ای کاش الآن هم کسی این کارتون را برای عبرت ایشان نشانشان دهد.

باشد تا بعد…

پی نوشت: من واقعا از طرفداران پت و مت عذرخواهی می کنم که این دو موجود دوست داشتنی را با رئیس جمهور مقایسه کرده ام.

تا به حال با چنین کسانی برخورد کرده اید؟ همانهایی را می گویم که وقتی فیلمنامه ات را می خوانند، یک ماژیک فسفری در دست می گیرند و چیزی از تفاله آن تحویلت می دهند که خجالت می کشی به کسی بگویی این را من نوشته ام.

سردبیرانی را دیده ای که خوراکشان یک خودکار قرمز است و آن را سند رهایی خود از توقیف می دانند؟

ولی چند نفر از ما تا به حال دیده ایم و فهمیده ایم که حتی وزارت ارشاد صفار هرندی هم خیلی منصفتر و معقولتر از این بیماران خودسانسوری است.

فکر نکنیم که این بیماری مختص عده قلیلی است. چند نفر از ما موقع دیدن یک فیلم یا سریال، موقع خواندن یک مقاله یا کتاب، موقع حضور در یک جشنواره در دل یا بلند گفته ایم که چه کسی به اینها مجوز داده است؟ نگفته ایم؟ ناظران را به بی شعوری متهم نکرده ایم؟ این یعنی اگر ما بودیم بیشتر سانسور می کردیم.

در همین وبلاگ یا وبلاگهای شما، در تجربه روزنامه که اتفاقا اینترنتی هم بود، در سایتهای مختلف، چند کامنت داشته ایم که ما را از عواقب نوشته هایمان ترسانده اند؟ چندهزار نفر را می شناسید که با نام مستعار چرندیاتی می نویسند که حتی دو نفر هم نمی خوانند، ولی باز هم از نوشته هایشان بوی خودسانسوری می آید؟

پس سانسور حق ماست. چون خودمان از ارشاد هم سخت گیر تریم. ولی حداقل مجوز ارشاد دهان خیلی از اینها را می بندد.

بیننده عزیز، سردبیر گرامی، تهیه کننده محترم! لطفا این بخش از فرهنگ این سرزمین را حذف بفرمایید.

باشد تا بعد…

 کوههای زیبای دربند، جاذبه ای که ما تهرانیها میان اینهمه دود و دم می توانیم به آن افتخار کنیم و از زیباییش لذت ببریم. بخشی رویایی از البرز مرکزی…

متن ارور رو هم بخونید تا متوجه عمق فاجعه بشید!

این زندگی است برای ما درست کرده ای؟ تا به حال کسی برایت تعریف کرده است وظایف یک اپراتور تلفن همراه چیست؟

عزیز دلم! به ما گفتی برو خط تلفن دائم مخابراتت را که کلی قرض بالا آورده است بفروش و مرا بخر که همان قدر که پول داده ای حرف بزنی و دیگر هیچ… گفتیم چشم!

گفتی من پیام تصویری می فرستم که بقیه نمی فرستند. گفتی من به اینترنت وصل می شوم و دیگران عمرا بشوند. اولی که فیلتر شد و دومی هم با این قیمتش به جای آن که قاتق نانمان باشد قاتل جانمان شد. قصد کردیم کل شهر را دنبال کافی نت بگردیم ولی سراغ GPRS شما نرویم.

عزیز دلم! اپراتور تلفن همراه باید در درجه اول امکان تماس تلفنی را برقرار کند و در مرحله دوم ارزشهای افزوده مثل SMS(ببخشید پیامک) و باقیش که توی سرت بخورد را ارائه بدهد. همان درجه اولش را هم از ما دریغ کرده ای. به خدا قسم عید تمام شد. بیست روز است که با این وضعیت برقراری تماس و پیامکت زاییده ای. مبارک باشد انشاءالله!

تا دیروز به جای برقراری تماس دل ملت بلانسبت روم به دیوار خوش خیال تر از من را به چیرمن و موبایلهای بادکرده روی دست نوکیا خوش می کردی، امروز شنیدم همه را بوسیده ای گذاشته ای کنار، می خواهی جای ژانگولر را هم بگیری! این جشنواره عجایب ایرانسل را ازکجایت درآوردی؟

عزیز دلم، این همه ارز را مفت مفت از کشور خارج کردی چیزی نگفتیم، یک سیم کارت به ما داده ای که به ازای هر اس ام اس که می فرستیم خودت پنج تا تبلیغاتیش را تحویلمان می دهی باز هم چیزی نگفتیم، ننت خوب، بابات خوب، هواپیمای تفریحی می خواهیم چه کار؟

بیست روز است از دستت دیوانه شده ایم، خیال کردی بگویی هواپیما می دهم دست از سرت برمی داریم و می نشینیم تا برنده شویم؟ خیال کردی!

… ولی یک مقدار که فکر می کنم می بینم کاری از دستمان بر نمی آید. این مملکت نه سازمان بازرسیش پدر مادر دارد و نه وزارت ارتباطاتش. پس بچاپ و سر مردم کلاه بگذار و از مملکت ارز خارج کن به مقصد افریقای جنوبی و هند. نوش جان شما و همه آنها! ما هم می نشینیم تا هواپیما برنده شویم.

باشد تا بعد…

بخشی از سیره محمد بن عبدالله پیامبر اسلام: از نشانه های دیگر آراستگی، استفاده از عطریات و مواد خوشبوكننده است، كه هم عامل نشاط و روحیه خود شخص معطر است و هم به دیگران نشاط و مسرت می بخشد.
رسول خدا(ص) آن قدر عطر و مواد خوشبوكننده بر سر و صورت خود می زد، كه گاهی جلوه و براقی آن در موهای سرش دیده می شد، با مشك و عنبر خود را خوشبو می ساخت، گاهی هم با «عود» و «غالیه» خود را معطر می كرد.(۱) خرج كردن در این راه بسیار پسندیده است و اسراف هم به حساب نمی آید.
به روایت امام صادق(ع):«كان رسول الله ینفق علی الطیب اكثر ما ینفق علی الطعام».(۲)
پیامبر خدا، بیش از آنچه كه برای خوراكی و طعام خرج كند در راه عطریات خرج می كرد.
این است اخلاق پیامبرانه! چه عیب دارد كه بخشی از مخارج روزانه مسلمانان را، هزینه های بهداشتی و تمیزی و آراستگی و خوشبویی او تشكیل دهد؟! امام صادق(ع) می فرماید:
«ما انفقت فی الطیب فلیس بسرف».(۳)آنچه در راه عطریات خرج كنی، اسراف نیست.
پیامبر خدا(ص) هرگاه از كوچه و گذرگاهی می گذشت، پس از عبورش، آنان كه از آن مسیر می گذشتند، از رایحه خوش برجای مانده می دانستند كه پیامبر از این كوچه گذشته است! هرگاه عطری به او عرضه می شد، از آن استفاده می كرد و می فرمود: بوی آن خوش است، سنگینی هم ندارد! و استفاده از بوی خوش را همیشه دوست داشت و از آن لذت می برد.(۴)
به فرموده امام صادق(ع) رسول خدا(ص) هر جمعه عطر می زد و خود را خوشبو می ساخت و اگر عطریاتی هم دراختیار نداشت روسری بعضی از همسرانش را آب پاشیده بر سر و روی خود می كشید تا خوشبو گردد (۵)

۱- مكارم الاخلاق طبرسی ص .۳۴
۲- بحارالانوار، ج ۱۶، ص .۲۴۸
۳- مكارم الاخلاق، ص ۴۱
۴- بحارالانوار، ج ۱۶، ص .۲۴۹
۵- مكارم الاخلاق، ص .۴۱

ولی وقتی به تصاویر نگاه کردم، یاد حس آن وقتها افتادم که هرشب بی ربطی این ترانه با امام زمان ذهنم را مشغول می کرد. واقعا چه ربطی دارد؟ به این تکه های شعر نگاه کنید:

اگه این بهارم برنگردی خونه، دیگه چیزی از من یادت نمی مونه

منو رها کن از این فکر تنهایی، تو نرفتی تو هنوزم اینجایی

واقعا در این ترانه، جز کلمه «انتظار» چه چیزش را می توان به منجی مرتبط دانست؟ آیا این شعر نماد زیبایی از یک عشق کاملا زمینی همراه با هجران نیست؟

نمی دانم این یک نوع تملق از سوی خود خوانندگان است یا اجبار صدا و سیما. نمی دانم این مجوز پخش موسیقی است یا راهی برای جذب بودجه ساخت کلیپ. ولی به عقیده من این کار هم توهین به هنر ترانه سرا، خواننده و تمام عوامل آن اثر است و هم توهین به عقاید کسانی که اینگونه با احساساتشان بازی می شود.

نمونه این کار را کم در تلویزیون ندیدیم. ارتباط غیر منطقی برخی ترانه ها به منجی، اعتیاد، پیامهای محیط زیست و…

حال جالب است که دقیقا در بین ترانه هایی که هیچوقت از صدا و سیما اجازه پخش نخواهند یافت، ترانه هایی یافت می شوند که مستقیما برای مرشد و منجی خوانده شده اند. آنها که یادم می آیند از همه جالب تر ترانه «اولین و آخرین مرد» از شاهرخ و ترانه «ساقی» از هایده است. ترانه هایی که با شنیدنش بی اختیار یاد چنین شخصیتی می افتیم. جدا از هر عقیده و دینی که به آن اعتقاد داریم.

باشد تا بعد…

حضور اصلاح طلبان در رسانه ها یا در 20:30 است که چه حاجت به بیان …، یا در اینترنت و پایگاههای مختلف موافق و مخالف.

امروز دو خبر در صدر اخبار پایگاههای خبری قرار داشت. یکی ریاست جمیله کدیور بر جبهه اصلاحات، و دیگری درفشانیهای فاطمه کروبی، سخنگوی جبهه مردمی(!) اصلاحات. به نظر شما خنده دار نیست؟

مگر چقدر قدرت در دست اصلاح طلبان است که اینگونه صد تکه شده اند؟ جمیله کدیور رئیس جبهه اصلاحات می شود و در همان روز فاطمه کروبی، جای خالی فاطمه رجبی را پر می کند و تا می تواند بر سیدمحمد خاتمی می تازد.

حضورمان در رسانه ها هم نباید با برنامه ریزی باشد. 20:30 که مشخصا قصد تخریب دارد و دار و دسته کروبیها حسابی در این راه حمایتش می کنند، رسانه های اینترنتی هم که اگر مضر نباشند مفید نیستند. چرا که جو عمومی اینترنت موافق اصلاح طلبان است و درج چنین اخباری در پایگاههای همچون تابناک که مشخصا اصولگرا هستند، نمی تواند جز به جهت تضعیف و تخریب اصلاح طلبان باشد.

این که کروبیها و دیگر اعضای اعتماد ملی با هدف کسب ننگ و نام تن به چنین خیانتهایی می دهند یا از جایی مأموریت یافته اند اصلاح طلبان را تخریب کنند، خدا عالم است ولی مطمئنا از این دو حال خارج نیست.

از انتخابات شورای شهر دوم، یعنی سال 81 که اولین شکست سنگین را متحمل شدیم، تا انتخابات ریاست جمهوری نهم که در سال 84 برگزار شد، مست قدرت بودیم و صد تکه شدیم و همینطور دور خود چرخیدیم. وقتی سال 84 تنها قدرت باقیمانده را هم به طور خجلت باری باختیم، باز هم تا یک سال نخواستیم سر عقل بیاییم.

سال 85 هم دیر یادمان افتاد که شورای شهر می تواند سرآغاز کسب دوباره قدرت باشد. وقتی شروع کردیم که رقیب حساب تک تک آرائش را هم داشت. اگر شخصیتهای کاریزماتیک را وارد لیست نمی کردیم، الآن یک نفر هم در شورا نداشتیم. حال بماند که حرکت مفیدی هم از چهار نفر موجود ندیدیم. البته من خجالت می کشم هادی ساعی را اصلاح طلب بدانم.

مجلس هشتم هم نیاز به برنامه ریزی برای جذب شخصیتهای بدون گرایش علنی به اصلاحات ولی پرنفوذ در حوزه انتخابیه داشت. نیاز به نظرسنجیهای گسترده و دقیق داشت. در یک کلام نیاز به یاری شخصیتهایی چون عباس عبدی داشت که رسما در این دوره طرد شدند. شخصیتهایی را وارد صحنه کردیم که مشخصا رد صلاحیت می شدند و شخصیتهای درجه یکمان هم که یقینا رأی می آوردند و مطمئنا عموم اصلاح طلبان را از قهر با صندوقها منصرف می کردند، خود انصراف دادند.

حالا شانزده ماه بیشتر تا انتخابات دهم ریاست جمهوری نمانده است. هر سه ماه رئیس عوض می کنیم و هر هفته یکی از غضنفرهای اصلاحات به طرز شدیدی به سیدمحمد خاتمی حمله می کند. آنقدر این حمله ها شدید است که چندی است فاطمه رجبی کناری نشسته است و یقینا ما را می بیند و می خندد که اینگونه به جان هم افتاده ایم.

شانزده ماه بیشتر نمانده است. یقین داشته باشید اصولگرایان شش ماه مانده به انتخابات تعداد آرای قطعی خود را هم می دانند. شانزده ماه بیشتر نمانده است.

متحد شو عزیز، دست از سهم خواهی بردار عزیز، از جو خارج شو عزیز، عجله کن عزیز، آنوقت همه همراه می شوند عزیز تا این درد مشترک دوا شود.

باشد تا بعد…

بله! من امروز وارد بیست و سومین سال زندگیم شدم. که چی؟ هیچانی دارد؟ نمی دانم. فقط این را می دانم که امسال هم گذشت و به خیلی از چیزهایی که می خواستم نرسیدم. از همه مهمتر روزنامه ام بود که فکر می کردم در این لحظه، در نقطه بزرگی ایستاده باشد، ولی به ناحق نایستاده است.

بیست و دو سال گذشت. نمی دانم این مدت را زندگی کرده ام یا نه! تا زندگی را چه بدانیم. ولی اگر زنده بودن باشد هم تمامش را زندگی نکرده ام. ولی اگر زندگی را درس خواندن بدانیم خوب زندگی کرده ام. اگر کار کردن بدانیم هم. اگر خواندن باشد یا نوشتن هم!

اما اگر زندگی را عاشقی کردن بدانیم، هیچکس چون من نزیسته است.

بیست و دو سال گذشت، و من هنوز عاشقم…!

باشد تا بعد…

پی نوشت اول: یاد همه بچه های گلی که پارسال در تولدم بودند بخیر: سجاد خداکرمی، رضا دهشیری، میلاد نجفیان، وحید ایمانی، روشن نوروزی، سپیده اسماعیلی و دخترخاله هایش، وحید روحی و شاهد حلاج نیشابوری

پی نوشت ثانی: بیست و دو سال گذشت و هنوز آقا نیامد :دی

پی نوشت ثالث: به ما که رسید آسمون تپید. سر تولد ما که شد کلوب فیلتر شد

پی نوشت رابع: آن که دو سال پیش بود و پیشم نبود، آن که پارسال نبود ولی پیشم بود، آن که امسال هست و کنارم هست و زندگی ام با او معنا می گیرد، خدایا! مرا از او مگیر…

هرشب با خواندن اخبارش یک دل سیر می خندم و تمام خستگی روز از تنم بیرون می رود. ولی امشب وقتی از خواندنش خسته شدم، دور از جون کمی فکر کردم. این خبرگزاری حداقل روزی 300 خبر منتشر می کند. در خوش بینانه ترین شکل قضیه به طور میانگین هر سه خبر متعلق به یک به اصطلاح خبرنگار است. یعنی حداقل صد خبرنگار وظیفه تأمین خزعبلات این خبرگزاری را برعهده دارند.

حالا شما تصور بفرمایید که هرکدام از این رویم به دیوار همکاران محترم حداقل به غیر از مزایا، با توجه به اشتغال در صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران، 500 هزار تومان در ماه دریافت می کنند.

با یک حساب سرانگشتی می توان متوجه شد که این خبرگزاری در ماه 50میلیون تومان از سرمایه های رسانه این مملکت را اینگونه دور می ریزد. آن هم سرمایه بخشی از کشور که یکی از موثرترین و البته فقیرترین نهادهای اجتماعی است. حالا بگذریم از هزینه های مصرفی و جاری و ابزارآلات موجود در این خبرگزاری.

وقتی فکر می کنم اگر این سرمایه در اختیار متخصصین و جوانان مستعد این حرفه قرار می گرفت، چه شاهکاری تولید می شد، بدجوری اذیت می شوم.

برای اینکه عمق قضیه مشخص شود، لطفا این به اصطلاح خبر را بخوانید. باقی اخبار این خبرگزاری هم دست کمی از این ندارد، ولی به سختی این را به عنوان مسخره ترین خبر امروز انتخاب کردم.

باشد تا بعد…

باشد تا بعد…

1- چون شکم مردم ایران خیلی سیر است

2- چون ما غیرت نداریم

3- چون آنها غیرت زیادی دارند

4- چون اگر ما بریزیم بیرون مأمورا میان خونمون

5- چون اگر اونا بریزن بیرون کسی نمیره خونشون

6- چون ما خیلی پولداریم. گران هم شود باز هم می خریم

7- چون ما اصلا مواد غذایی استفاده نمی کنیم

8- چون همش زیر سر این آخونداس

9- چون زشته آدم بخاطر شکمش تظاهرات کنه

10- چون به قول اعلیحضرت مرز کشور ما تا پشت در اتاق خوابمان است (دزدی از دایره زنگی)

11- چون اگر ما هم می رفتیم می شدیم یازده تا، لینک خبر ورزشی می شد

12- چون ما فرزندان کورش کبیر هستیم. مگه کورش کبیر تا به حال برای مواد غذایی تظاهرات کرده؟ نکرده که!

13- اصلا به تو چه؟ دوست نداشتیم تظاهرات کنیم.

البته هرچه فکر کردم، دیدم این گزینه سیزده از همه محتمل تر است. باز هم نظر شما!

باشد تا بعد…

بگذریم که با اینکه از هردو اجازه گرفته بودیم، ولی مسعود ده نمکی و دوستانش حسابی از خجالت ما درآمدند.

امسال چندین ایده ناب برای دروغ سیزده داشتم که متأسفانه بخاطر تعطیلی موقت تیترآنلاین بخاطر تغییرات اساسی، مجبور شدم به وبلاگم اکتفا کنم و در یکی دو ساعت چیزی بهتر از خبر خودکشی به ذهنم نرسید.

ولی خداوکیلی خودم هم اعتراف می کنم که اصلا واقعی ننوشتم و هرکسی حتی اگر سیزدهم فروردین و اول آوریل هم نبود، می فهمید بنده چنین کاری نکردم. ولی نوشتن در حدود پنج دقیقه این دردسرها را هم دارد. ولی تظاهر به مردن در این روز اصلا کار ساده ای نبود. خیلی هم سخت بود.

بنده از همینجا از همه دوستان عذرخواهی می کنم و خواهش می کنم مرا به خوبی دروغهای پارسالم ببخشند :دی

باشد تا بعد…

پی نوشت: ولی خداییش عکسی که از خودم انداختم شبیه آدمهای ده دقیقه به مرگ بود :دی

مرد هزار چهره یک شاهکاربود. حال می خواهید مرا به غلو و تابوسازی محکوم کنید یا بی سوادی، ولی فقط چند لحظه فکر کنید. یک مجموعه تلویزیونی که با اینهمه محدودیت، توانست با چندین قشر جامعه سخن بگوید، آن هم در دوازده به علاوه یک قسمت، شاهکار نیست؟

پیمان قاسم خانی، محراب قاسم خانی، خشایار الوند، امیرمهدی ژوله عزیزم! شبهای قشنگی را برای ما نوشتید. مهران عزیز، خوب بازی کردی و خوب ساختی. بازی که چه عرض کنم، سیزده شب به جای تک تک ما زندگی کردی و از زبان ما سخن گفتی. به به… به به

بعد از چندی که یادمان رفته بود طنز تلویزیونی یعنی چه، مثل همیشه آمدی و گل کاشتی و رفتی. و از فردا شب چقدر دلمان برایت تنگ خواهدشد.خییییییلی ممنونیم

… و دیگر هیچ

باشد تا بعد

وقتی امروز اعلامیه کسی را در دستم گرفتم که… یعنی من می توانم در مراسم ترحیمش شرکت کنم؟ معلوم است که نه. بهتر است همه دوستان یک روز بعدش بیایند در مراسم ترحیم من هم شرکت کنند.

تصمیمم را گرفتم. چهار روز مانده به شروع بیست و سومین سال زندگیم، به این وانفسا پایان می دهم. روشش را هم مشخص کردم. همه چیز آماده است. حتی آخرین عکسم که اینجا گذاشته ام. خیالتان راحت. درد نمی کشم. ولی ده دقیقه بیشتر طول نمی کشد.

آنها که تلفنم را دارند سعی نکنند تماس بگیرند. موبایلم خاموش است و تلفن خانه را هم قطع می کنم تا صبح که کسی متوجه شود و وصلش کند. آن زمان هم مزاحم خانواده نشوید بهتر است.

راستی! پسورد وبلاگ و ایمیلم را برای نزدیکترین دوستم میل کردم تا اینها بی صاحب نمانند.

دیگر نمی تواند باشد تا بعد…

دیدار به… نمی دانم کجا. خدانگهدار!

تشابهات به رهبری:

1- عینک ته استکانی می زند.

2- زمان صحبت کردن دست چپش را حرکت می دهد.

3- شعر می گوید.

4- در تشویق همه می گوید: به به… آفرین…. خیلی ممنونم

5- به قدرت که می رسد با قبلش 180 درجه تفاوت پیدا می کند.

6- آنجا که قزاقه مندیان از ایشان پرسید به چه موسیقی علاقه دارید گفت: سنتور. پس منظورش با علی سنتوری بوده است. اسم رهبر هم که علی است.

تشابهات به محمود احمدی نژاد:

1- عاشق سخنرانی است.

2- آذرماه او را محمود صدا کرد.

3- در هرچه استاد نباشد در جوزدگی استاد است.

4- تا قبل از این هیچکس نمی دانسته این آدم وجود دارد.

باشد تا بعد…

پی نوشت: یه دونه شباهت هم با احمدی نژاد پیدا کردم که خداییش بی ربط نبود. حکایت کت شلوارها و کفشهای یک شکل شصت چی و کاپشن احمدی نژاد.

این خانواده را دیده اید؟ بارزترین مشخصه آنها چیست؟

توهم توطئه. درست است. بزرگترین آسیب فرهنگی این جامعه. دردی که سالهاست از آن رنج می بریم و بارها و بارها در طول تاریخ بدجوری سرنوشتمان را تغییر داده است. توهم توطئه روسها، توهم توطئه انگلیسیها، توهم توطئه ساواکیها، توهم توطئه آخوندها، توهم توطئه همسایه، توهم توطئه همکار، توهم توطئه بوق 1421

دست مهران مدیری درد نکند. اینهمه درد را در عرض 13 روز نشان دادن از خلق آسمانها و زمین در حدود 6 روز هم سخت تر است.

باشد تا بعد…

نمی دانم چرا، ولی نسبت به فقر و مظلومیت حساسم. البته شاید این کلا طبع ایرانیها باشد. ولی بنده به شکل خارق العاده ای ساختگیش را از واقعیش تشخیص می دهم. ولی عموما عادت ندارم به متکدیان پول بدهم. حتی اگر گیر بدهند.

آن سکانسها  که مهران مدیری گرسنه بود و صد تومان بیشتر نداشت جگرم آتش گرفت. باور بکنید یا نکنید بغض کردم. ولی نکته جالب این بود که در اوج گرسنگی هم طبع ایرانیش را فراموش نکرده بود. چطور؟

اگر خاطرتان باشد آقای جندقی بزرگ، زمانی که ساعت پدرش را با ساعت مسعود عوض کرد، گفت گول خوردی. این ساعت اصلا کار نمی کند. حالا این آقاپسر گلمان، ساعت خراب پدر پدرخانمش را به مغازه دار انداخت و به جایش کارت تلفن گرفت.

یاد گرفتید؟

باشد تا بعد…

سالها پیش استاد عزیز نسین در نقد روشنفکرزدگی جوانان در ترکیه کتابی به نام موخوره نوشت، ولی هیچگاه فکر نمی کرد ما امروز شاهد یک طنز تلویزیونی بر اساس آن باشیم که نوعی بیدارباش به اکثریت قریب به اتفاق ما باشد.

قبل از هرچیز بگویم که از مهران مدیری کمی دلخورم. چون این قسمت و حتی دیالوگها و لوکیشنهایش را دقیقا طبق موخوره ساخته است، حتی اسم غار، اتمسفر روستیک و خیلی چیزهای دیگر. ولی نامی از استاد عزیز نسین نیاورده است.

ولی برویم سر اصل مطلب. استادان بزرگ، خراب، ازلت و چه را دیدید؟ حرکاتشان خنده دارد بود. نه؟ به چند نفر ما برخورد که این نوع اشعار به سخره گرفته شد؟

اگر به شما هم برخورد، از مهران مدیری خرده نگیرید. خود شکنید که آینه شکستن خطاست.

این کافه نشینیها، به به گفتن به خزعبلات همدیگر، جوزدگی سیاسی، شعرهایی که بوی گند سیاست زدگی می دهند، بی سوادی در لفاف به اصطلاح نوگرایی، مسخره بازی به نام مدیتیشن و هزار و یک درد که دامان روشنفکری این جامعه را گرفته است، برایتان آشنا نیست؟

چندین سال پیش استاد عزیز نسین، امروز مهران مدیری و چند دقیقه بعدش بنده، سعی کردیم این تلنگر را به خود و بقیه بزنیم. حرف ما سه نفر را جدی بگیرید :دی

باشد تا بعد…

پی نوشت: می تونید موخوره رو از اینجا بخونید. خوندنش رو حتما به همه توصیه می کنم. صفحات 11 تا 29 را بخوانید تا متوجه شوید مدیری امشب موبه مو کتاب را اجرا کرده بود.

نشان دادن چهره زشت و خشن از پلیس ظلم در حق خدمتگزاران است؟ این چهره خیلی زیباست؟

محاکمه کردن متهمین توسط ضابطین نیروی انتظامی خلاف قانون است؟ انفرادی انداختن متهمان چطور؟ سلب حقوق شهروندیشان چطور؟

این که همه سرهنگها و سرداران این مملکت دکتر هم هستند، آن هم از نوع من درآوردیش مسخره است؟

بله، همه اینها هست. درست است. مهران مدیری امشب زحمات سال گذشته فرزاد حسنی را تکمیل کرد و به طور کامل طرح به اصطلاح امنیت اجتماعی پلیس را که قرار است در سال حدید هم ادامه پیدا کند، در رسانه ای که مطلقا متعلق به جناح حاکم است تقبیح کرد. مدیری، دوستت داریم.

قدر این هنرمندان را بدانیم. دست قاسمخانیها، الوند و ژوله هم درد نکند.

باشد تا بعد

پی نوشت: آنها که سریال مرد هزارچهره را امشب یعنی هشتم فروردین ندیدند حتما ببینند تا هم متوجه عرایض بنده شوند و هم لذت ببرند.

به نظر بنده کار روشهای مدیریتی این کشور از ماکیاولیستی و پوپولیستی گذشته است. ما دچار درد بزرگی شده ایم به نام: «احمدی نژادیسم»

اولا باید خاطرنشان کنم حضور علی دایی در جایگاه سرمربیگری تیم ملی اصلا چیز عجیبی نیست. وقتی مهرداد بذرپاش معروف مدیرعامل سایپا و علی دایی سرمربی تیم این شرکت باشد، توقع دارید بنده مربی تیم ملی بشوم؟ آن هم با حفظ سمت؟

ولی امشب که دقایقی از فوتبال ایران و کویت را دیدم و شاهد تحقیر ورزش این مملکت بودم، چقدر این مستطیل سبز برایم تداعی کننده وطنم بود. ببینید:

1- همه برای بار اولشان بود که در جای خود بودند. اولین بازی ملی، اولین گل ملی، اولین کاپیتانی، اولین سرمربیگری تیم ملی

2- عقده گشاییهای گذشته، من جمله در مورد مهدوی کیا و امثالهم

3- انتقال فله ای بازیکنان سایپا به تیم ملی (داستان شهرداری و ریاست جمهوری)

4- پررویی در مصاحبه ها (منتظر باشید تا علی دایی این افتضاح ملی را یک پیروزی شکوهمند جلوه دهد)

5- بی سوادی مطلق در سمت مربوطه (علی دایی کجا مدرک مربیگری گرفته است؟ همانجا که احمدی نژاد تحصیلات سیاسیش را به پایان رسانده است؟)

6- دخالت بی مورد علی دایی در انتخاب رئیس فدراسیون و دفاع از علی آبادی (دقیقا مثل زمانی که احمدی نژاد شهردار بود و انتخابات مجلس هفتم برگزار شد)

باقی شباهتها را هم بهتر است آنها که بیشتر از فوتبال سر درمی آورند توضیح دهند.

ببینم! اینها شما را یاد دولت خاصی نمی اندازد؟

باشد تا بعد…

روی عکس کلیک کنید تا بزرگ شود.

باشد تا بعد…

پی نوشت اول: برادر دوقلوی ایشان هم آن طرف میدان هفت حوض برای سرطان مادرش پول جمع می کند.

پی نوشت ثانی: بابت کیفیت پایین عکس ببخشید. مجبور شدم کورپش کنم.

من بسیار خوشحالم که نیروی معزز انتظامی به این سرعت دست به برنامه ریزی در جهت اهداف پیشنهادی مقام معظم رهبری (حفظ الله) نموده است. شما هم اگر دست از غرض ورزی بردارید و کمی تعقل به خرج دهید پی می برید که هیچگاه هیچ طرحی در این حد دربرگیرنده نوآوری و شکوفایی نبوده است.

مگر نه این است که این طرح تا به حال انجام نشده است؟ این نوآوری نیست؟

مگر نه این است که هرچه طرح در این رابطه اجرا شده است کاملا موفقیت آمیز بوده است؟ این شکوفایی نیست؟

مگر نه این است که بهترین راه شکوفایی جوانان یک جامعه اعدام آنهاست؟ نیست؟

مگر نه این است که قیچی کردن قد اضافه چکمه های دختران نوآوری است؟ نیست؟

مگر نه این است که وقتی کسی را سنگسار می کنیم، اگر خوب به ایشان برسیم ممکن است روزی ریشه دهد و بشکوفد؟ این شکوفایی نیست مگر؟

مگر نه این است که در سال 2008 زنده کردن طالبان شکوفایی است؟ مگر نیست؟

مگر نه این است که آتش زدن موی جوانان نوآوری است؟ نیست؟

مگر نه این است که کثیف و بدبو و زشت و پشمالو بودن جوانان ایران باعث شکوفایی بیماریهای روحی و جسمی است؟ نیست؟

مگر نه این است که نماز خواندن با شش زن عریان هم نوآوری است و هم باعث شکوفایی… ؟ خداییش نیست؟

مگر نه این است که …؟ اینها نوآوری و شکوفایی نیست؟

پس لطفا دست از این غرض ورزیهای ددمنشانه بردارید و در راستای اهداف نیروی معظم انتظامی حمایتهای خود را تا پای جان قطع ننمائید.

باشد تا بعد..

پی نوشت: داود اسدی هم رفت. خدایش رحمت کند.

رئیس جمهور محترم ایالات متحده امریکا

امروز وقتی داشتم مصاحبه شما با بخش فارسی صدای امریکا را می خواندم، به این فکر کردم که اگر شما، فقط و تنها فقط به عنوان یک شهروند امریکایی، حق دارید به بهانه تبریک عید با مردم ایران سخن بگویید، چرا که به عنوان یک رئیس جمهور شما تنها مجاز به مذاکره با نمایندگان سیاسی این کشور هستید، هرکدام از مخاطبان نیز حق دارند در پاسخ، شمارا مورد خطاب قرار دهند.

جناب آقای بوش! وقتی متن پیام شمارا می خواندم، احساس کردم که ما چقدر خوشبختیم که شما به جای محمود احمدی نژاد ریاست دولت ایران را برعهده ندارید. لااقل اگر محمود احمدی نژاد از روشهای ماکیاولیستی و پوپولیستی برای حفظ محبوبیت و پیشبرد اهدافش کمک می گیرد، رفتارهای عوام فریبانه اش تنها توهین به قشر روشنفکر جامعه تلقی می شود، ولی…

ولی شما طوری با جوانان و مردم این کشور سخن گفته اید که یک مربی مهدکودک با کوکان تحت سرپرستیش سخن می راند. شما چنان واضح سعی کرده اید با دست گذاردن بر دغدغه های این کشور، که آن هم به زعم شما مهمترین دغدغه های ایران است، به نوعی کسب محبوبیت نمایید که هر شهروند عادی ایرانی نیز به قصد شما پی می برد.

این مردم امروز درک درستی از آزادی، حقوق زنان، حقوق ملی و مواردی مشابه اینها دارند.

شاید مردم ایران معتقد باشند که آزادی در ایران به معنای واقعی وجود ندارد، ولی یقینا نمی خواهند شما آزادی را برایشان چونان معنی کنید که برای مردم عراق کرده اید.

شاید این مردم طرفدار برابری حقوق زنان و مردان باشند، ولی هیچگاه نمی خواهند این شعار تبدیل به مغلطه زبان کسانی چون شما شود و هیچ فایده ای جز ظلم بیشتر در حق زنان حاصل نگردد.

یقینا مردم صلح جوی ایران خواهان در اختیار گرفتن سلاح هسته ای نیستند، ولی خوب می دانند که قصد شما از بیان چنین طرحهایی جز این نیست که ایران را برای ابد برای تأمین انرژی به خود و دیگر ابرقدرتهای امروزی وابسته سازید.

هم نوع عزیز! به عقیده من وجود محمود احمدی نژاد چنان برای ایران خطرناک است که وجود شما برای جهان. پس شما در جایگاهی نیستید که به نقد دولت چنین شخصی بپردازید. اگر محمود احمدی نژاد از احساسات مذهبی مردمی استفاده می کند که بیش از هزارسال به دین خود اعتقاد دارند، یقینا منظور شما از آزادی دینی، رواج عقاید دینی خشن، جنگ طلبانه و بسیار خرافی تر خود به جای این عقاید است که این به زعم من از چاله به چاهی عمیق افتادن است.

شاید عدم اشاره شما به وضعیت اقتصادی ایران نیز، از شرمتان باشد. چرا که با اینهمه ادعای جهانی، فقرای کشورتان برای درمان به کشورهای چپ امریکای لاتین می روند و نفت صدقه می گیرند.

یقینا هموطنانم نیز با من هم عقیده اند که اگر بنا باشد تحولی در ایران صورت گیرد، امثال سیدمحمد خاتمی صلاحیت بیشتری از شما و امثال شمایی دارند که تنها به منافع خود می اندیشید و حاضر نیستید ذره ای از مواضع خود عقب بنشینید.

باشد تا بعد…

1- نوآوری دولتی: تلاش در جهت تغییر رنگ کاپشن رئیس دولت و ست کردن آن با هاله شخص مربوطه

2- نوآوری بین المللی: تلاش در جهت صدور قطعنامه های متعدد توسط شورای امنیت، تا بتوانیم هر روز بیشتر برایشان متأسف باشیم

3- نوآوری سوادآموزی: آموزش تلفظ صحیح سانتریفوژ به رئیس جمهور

4- نوآوری دینی: تلاش جهت ظهور امام زمان به هر زوری که هست

5- نوآوری دیپلماتیک: تلاش در جهت برقراری ارتباط گسترده مابین دولت ایران و فدراسیون فوتبال مالدیو

6- نوآوری انرژیک: تلاش در جهت ارتقاء قیمت بنزین به 4000 تومان

7- نوآوری فوتبالی: ببخشید آقای فلدوسی پول، اون موقع که من تو تیم ملی گل می زدم سال 86 هم نیومده بود، اصلا این سال 87 کجا بود؟

ضمنا در جهت شکوفایی پیش بینی می شود محمود احمدی نژاد در این سال گل بدهد.

باشد تا بعد…

پی نوشت: سلامتی همه موتورسوارا صلوات (چی توز خوراش می دونن من چی می گم)

پی نوشت ثانی: عید همه مبارک

امسال همه مردند جز من و سامی و سیدمحمود دعایی…

امسال همه بی بنزین ماندند جز من و سامی و مصطفی پورمحمدی

امسال همه بیکار بودند جز من و سامی و مهرداد بذرپاش

امسال همه ازدواج کردند جز من و سامی و فرزاد حسنی

امسال همه ایرانیها تحریم شدند جز من و سامی و محمود احمدی نژاد

امسال همه زندان رفتند جز من و سامی و مسعود میرزایی (خدا قسمتش کند)

امسال همه مربی تیم ملی شدند جز من و سامی و افشین قطبی

امسال همه تأیید صلاحیت شدند جز من و سامی و اکبر اعلمی

امسال همه رأی آوردند جز من و سامی و مجید انصاری

امسال همه به اصلاح طلبان رأی دادند جز من و سامی و پرویز پرستویی

امسال همه رأی دادند جز من و سامی و عباس عبدی و نیک آهنگ کوثر

پس در نتیجه این آخری از همه بهتر بود چون شامل اکثریت می شد.

باشد تا بعد…

پی نوشت: ضمنا محض اطلاع سامی دوست خیالی من نیست. یکی از رفقای سیاسی و سینماییه که تقریبا این مدت هرشب تا صبح با من بیداره و تنهاییمونو با هم پر می کنیم.

مثلا همین 24 اسفند. 130 سال پیش در چنین روزی، کسی به دنیا آمد که سالها آرامش و امینت را از مردم ایران گرفت و حاصل حکومت پسرش هم شد پیروزی انقلاب اسلامی: رضا شاه پهلوی

کاری به خدماتش ندارم. او با تندرویهایش و رواج دیکتاتوری، این روش را در ذهن مردم ما نهادینه کرد و حکومتی را طراحی کرد که ما امروز آن را حکومت «چکمه پوشها» می نامیم.

همان چکمه پوشهایی که چادر از سر زنان می کشیدند و خلق الله از دیدنشان قالب تهی می کردند. هیچ احترامی برای حریم خصوصی افراد قائل نبودند و اجازه دخالت در هر امری را به خود می دادند. خود را عاقلتر از مردم می دانستند و فکر می کردند صلاح مردم را خودشان بهتر می دانند.

مجلسشان فرمایشی بود و حکم، حکم شخص اول مملکت بود.

و امروز، درست صد و سی سال بعد، کسانی با روشی نوین با چکمه هایشان راهی خانه ملت شدند، که صدها برابر دیکتاتورتر، فحاشتر، بی سوادتر و پررو تر هستند. کسانی که به خود اجازه می دهند اصلاح طلبان را دستمالی بدانند که با آن پشت بچه را تمیز می کنند. کسانی که خواهر و همسر من و تو را چون لباس روشن می پوشند بدکاره می دانند. کسانی که نه تنها ذره ای از خدمات رضاخان در جهت پیشرفت علمی کشور را نمی کنند، بلکه دشمن کمربسته دانشگاهیان و اساتیدند.

چقدر نام 24اسفند تاریخ این کشور را اذیت می کند.

ولی آقایان و خانمهای چکمه پوش، مراقب باشید قبر شما هم دچار سرنوشت قبر رضاخان نشود.

باشد تا بعد…