روزنوشتهای آخرین رئیس جمهور

من زیاد هم خرافاتی نیستم. ولی تکرار تاریخ را قبول دارم. به نظر من بعضی تاریخها ذاتا برای یک ملت خوش یمن نیستند.

مثلا همین ۲۴ اسفند. ۱۳۰ سال پیش در چنین روزی، کسی به دنیا آمد که سالها آرامش و امینت را از مردم ایران گرفت و حاصل حکومت پسرش هم شد پیروزی انقلاب اسلامی: رضا شاه پهلوی

کاری به خدماتش ندارم. او با تندرویهایش و رواج دیکتاتوری، این روش را در ذهن مردم ما نهادینه کرد و حکومتی را طراحی کرد که ما امروز آن را حکومت «چکمه پوشها» می نامیم.

همان چکمه پوشهایی که چادر از سر زنان می کشیدند و خلق الله از دیدنشان قالب تهی می کردند. هیچ احترامی برای حریم خصوصی افراد قائل نبودند و اجازه دخالت در هر امری را به خود می دادند. خود را عاقلتر از مردم می دانستند و فکر می کردند صلاح مردم را خودشان بهتر می دانند.

مجلسشان فرمایشی بود و حکم، حکم شخص اول مملکت بود.

و امروز، درست صد و سی سال بعد، کسانی با روشی نوین با چکمه هایشان راهی خانه ملت شدند، که صدها برابر دیکتاتورتر، فحاشتر، بی سوادتر و پررو تر هستند. کسانی که به خود اجازه می دهند اصلاح طلبان را دستمالی بدانند که با آن پشت بچه را تمیز می کنند. کسانی که خواهر و همسر من و تو را چون لباس روشن می پوشند بدکاره می دانند. کسانی که نه تنها ذره ای از خدمات رضاخان در جهت پیشرفت علمی کشور را نمی کنند، بلکه دشمن کمربسته دانشگاهیان و اساتیدند.

چقدر نام ۲۴اسفند تاریخ این کشور را اذیت می کند.

ولی آقایان و خانمهای چکمه پوش، مراقب باشید قبر شما هم دچار سرنوشت قبر رضاخان نشود.

باشد تا بعد…